Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΚΑΪΡΟ

Αυτές τις ώρες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους των αιγυπτιακών πόλεων, διακινδυνεύοντας ή χάνοντας τη ζωή τους. Στην Αίγυπτο, στην Τυνησία, στην Υεμένη, στο Ιράκ, στη Γουατεμάλα, στην Ακτή Ελεφαντοστού, στην Ινδονησία, στην Κένυα οι οργισμένοι διαδηλωτές ξεχύνονται στους δρόμους, καύσιμη ύλη, τις περισσότερες φορές, θυσία στην τελετή ενθρόνισης του νέου σωτήρα που έρχεται διασχίζοντας ένα ποτάμι αίματος. Τι λέει γι´ αυτό η Όλγα και ο Γιάννης;
Μετέθεσαν την εξέγερση μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα βορειότερα, Πατησίων και Ηπείρου. Τέτοια αχαλίνωτη επίδειξη μαλακίας είναι πρωτοφανής, ακόμη και για την πολυθρύλητη ελληνική τηλεόραση.
Γιατί όμως ρίχνουμε το βάρος της ευθύνης αποκλειστικά στους ανάλγητους καναλάρχες και στα ενεργούμενά τους; Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν υπήρχε ένας νεκρός διαδηλωτής στο Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη θα είχαμε συνεχείς ανταποκρίσεις, γιατί ο Έλληνας τηλεθεατής εκτιμά ιδιαίτερα τη ζωή ενός δυτικοευρωπαίου. Ο βίαιος θάνατος μερικών δεκάδων ανθρώπων στη Βόρεια Αφρική τις τελευταίες μέρες έχει περάσει στη γαλαρία των τηλεοπτικών δελτίων. Ποιοι είναι αυτοί που σκοτώνονται; Μαυριδεροι, φτωχοί, μουσουλμάνοι, πολλοί. Περίπου εξωγήινοι κατώτερης ράτσας για τον μέσο Έλληνα. Συνηθισμένο το φαινόμενο των μαζικών θανάτων σ' αυτές τις χώρες σου λέει και καθαρίζει.
Η απαξίωση βέβαια της ζωής στον Τρίτο Κόσμο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό προνόμιο. Ας μην ξεχνάμε ότι η αμερικάνικη κοινή γνώμη θα εξεγειρόταν, αν έκλεινε ένα νοσοκομείο σκύλων, αντιμετωπίζει όμως με συγκατάβαση την είδηση των παράπλευρων απωλειών στα χωριά του Αφγανιστάν.
Οι πο ρεαλιστές, οι κυνικοί, το λένε απροκάλυπτα. Το επίπεδο ζωής σ' αυτές τις χώρες κάνει τον θάνατο, ακόμη και τον βίαιο, σύνηθες φαινόμενο. Η δημοσιογραφία κυνηγάει την σπανιότητα - εκεί κάτω, σου λέει, τα ξεντεριάσματα είναι ρουτίνα.
Αυτή ή θέση θα είχε κάποια λογική βάση πριν από 50 ή εκατό χρόνια. Τι γίνεται όμως σήμερα, όταν ο παγκόσμιος πλούτος έχει πολλαπλασιαστεί και θα έπρεπε να καλύπτει άνετα τις βιοποριστικές ανάγκες του Τρίτου Κόσμου; Γιατί δεν σπάνε τα δεσμά, οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά, κοινωνικά που καθηλώνουν αυτούς τους "περίπου" συνανθρώπους μας; Ο Jackson Browne δίνει μια ερμηνεία.
LIVES IN THE BALANCE

I've been waiting for something to happen
For a week or a month or a year
With the blood in the ink of the headlines
And the sound of the crowd in my ear
You might ask what it takes to remember
When you know that you've seen it before
Where a government lies to a people
And a country is drifting to war
And there's a shadow on the faces
Of the men who send the guns
To the wars that are fought in places
Where their business interest runs
On the radio talk shows and the T.V.
You hear one thing again and again
How the U.S.A. stands for freedom
And we come to the aid of a friend
But who are the ones that we call our friends--
These governments killing their own?
Or the people who finally can't take any more
And they pick up a gun or a brick or a stone
There are lives in the balance
There are people under fire
There are children at the cannons
And there is blood on the wire
There's a shadow on the faces
Of the men who fan the flames
Of the wars that are fought in places
Where we can't even say the names
They sell us the President the same way
They sell us our clothes and our cars
They sell us every thing from youth to religion
The same time they sell us our wars
I want to know who the men in the shadows are
I want to hear somebody asking them why
They can be counted on to tell us who our enemies are
But they're never the ones to fight or to die
And there are lives in the balance
There are people under fire
There are children at the cannons
And there is blood on the wire

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Δεκέμβριος 1986. Μέσα στην ομίχλη το τρένο φτάνει ξημερώματα στο σταθμό της Θεσσαλονίκης. Εκπαιδευτική εκδρομή στο 2ο έτος του Ιστορικού - Αρχαιολογικού. Τα μνημεία είναι βυζαντινά, το κρύο είναι πολύ, η πόλη είναι μαγική, τα κορίτσια είναι μαγικότερα, εγώ είμαι στον κόσμο μου. Άνω πόλη, Καμάρα, Άγιος Δημήτριος, ο καθηγητής που μας ξεναγεί είναι κουλ τύπος (μετά από λίγους μήνες θα μείνει μαλάκας  για δίλεπτο, όταν κάποιος εξεταζόμενος τοποθέτησε τον Ιουστινιανό και την Αγία Σοφία μαζί μ'αυτόν περί τον 10ο αιώνα - σας λέω πολύ καλός τυπάκος). Φύγαμε  και έμεινε όλο αυτό το σκηνικό σαν όνειρο, που, χωρίς να ξέρεις γιατί ακριβώς, ήταν απ' αυτά που θα ήθελες να ξαναδείς.
Τόδαμε τ' όνειρο, όμως κάπως αλλιώς. Χειμώνας 1991-92. Η πόλη ξανά μπροστά μου. Αγχωτικές ολοήμερες έξοδοι Κυριακής. Από το Μπέλες με αυτοκίνητο εποχούμενου φαντάρου (πολύ προχώ για την εποχή και τη μονάδα που ήμουν) και νάμαστε στην παραλία. Καφές κι άλλος καφές, μπάλα (στο ναό της Τούμπας), πίτσα, μπύρα και φύγαμε.
Οκτώβριος 2001. Τριήμερο εθνικής εορτής. Με τον μικρό ξανά στην πόλη του Άνθιμου, για να γνωρίσει την προγιαγιά του. Κοντά στην Καμάρα το σπίτι. Όλα σαν να έχουν βρει ένα νόημα. 
Ωραία η Θεσσαλονίκη. Για μένα πιο ωραία γιατί είναι σαν ένα έργο που το βλέπω σε αραιά διαστήματα, πάντα με παραλλαγμένη υπόθεση, με ίδιο όμως σκηνικό. Ένας ωραίος τόπος για να επιστρέφεις.

ΥΓ. Ο ΠΑΟΚ πότε θα πάρει πρωτάθλημα;

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

HANG HIM HIGH


 Ψήνεται, λένε οι εφημερίδες, η απόσυρση του Λένιν από το μαυσωλείο της Κόκκινης Πλατείας και ο ενταφιασμός του. Συναισθηματικά προσεγγίζοντας το ζήτημα, μόνο θλίψη μου προκαλεί η είδηση. Η λογική και παρηγορητική ταυτόχρονα προσέγγιση όμως λέει άλλα. Κατ' αρχάς, με την ενέργεια αυτή, αν πραγματοποιηθεί, θα εκπληρωθεί η επιθυμία του Λένιν για αποφυγή κάθε αγιοποίησης και λατρείας μετά θάνατον. Συνεπής επαναστάτης, αληθινός υλιστής.
Παράλληλα, όμως, η σπουδή (κοινώς το κόψιμο) των απανταχού φιλελεύθερων (κυρίως βέβαια των Ρώσων) να κάνουν ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα, για να τεκμηριώσουν την αναγκαιότητα της απόσυρσης είναι πραγματικά αισιόδοξο μήνυμα. Θα περίμενε κανείς ότι το μαυσωλείο και ο Λένιν θα έχουν γίνει απλά μία τουριστική ατραξιόν για τη νεόπλουτη Μόσχα. Όμως όχι. Να φύγει ο εξαποδώ, να τελειώνουμε με το παρελθόν. Διακρίνω έναν υποδόριο φόβο ή είναι η ιδέα μου; Να τελειώνετε με το παρελθόν σίγουρα μπορείτε να το κάνετε, να θάψετε το μέλλον όμως αποκλείεται.
ΥΓ. Ως γνωστόν, ο Όλιβερ Κρόμγουελ ξεθάφτηκε και εκτέθηκε, κρεμάστηκε για την ακρίβεια, σε κοινή θέα πολλά χρόνια μετά το θάνατό του. Ουσιαστικά, αυτό εξέφρασε το μίσος, αλλά και την ανασφάλεια των μοναρχικών. Σήμερα οι Άγγλοι έχουν ακόμη έναν Κάρολο, όχι όμως ως φορέα εξουσίας, αλλά ως ιστορικό μνημείο και τουριστική ατραξιόν, όπως έχουμε εμείς τους τσολιάδες στο Σύνταγμα.
Άσε που στον 20ο αιώνα εμφανίστηκαν και οι ανεπανάληπτοι New Model Army.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Ο ΡΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΕΔΩ


Μόλις έμαθα ότι η Λίβερπουλ πετάει ήδη δύο μπαλάκια εκτός έδρας στην Γουλβς. Γουλβς: οι Λύκοι, Γουέστ Χαμ: Τα Σφυριά, Νόργουιτς: Τα Καναρίνια, Σαουθάμπτον: Οι Άγιοι και πάει λέγοντας. Ένας μαγικός κόσμος που με έβαλε στο τριπάκι της ποδοσφαιρολατρείας για πάντα.
Όλα αυτά βεβαίως μέσα από το Αθλητικό Σάββατο, την περίφημη εκπομπή του cult, υπερσυντηρητικού πολιτικά, Κώστα Σισμάνη στην ΥΕΝΕΔ. Ανάμεσα στα συγκλονιστικά νέα για τα πρωταθλήματα του ΣΙΣΜ (δεν ξέρω τι σημαίνει, είναι όμως διεθνείς αγώνες Ενόπλων Δυνάμεων) και την αναδρομή στον Τζίμυ Λόντο έπαιζε ως ατραξιόν το Αγγλικό Ποδόσφαιρο, σε περιγραφή Γιάννη Αργυρίου. Τι να λέμε. Αρκεί αυτή η μνήμη για να θέλω να ξαναπάω δημοτικό. 
Δεν είναι όμως μόνο αυτή. Την ίδια εποχή, που είχα αρχίσει να πωρώνομαι με τις αγγλικές ομάδες, τα εμβλήματά τους, τα ονόματα των γηπέδων τους (άλλη ιστορία αυτή) γνώρισα και τον άλλο παιδικό παράδεισο. Το Subbuteo. Όποιος δεν κατανοεί τον όρο, μπορεί να το τσεκάρει στο λινκ που βρίσκεται δεξια στη σελίδα. Οι γνωρίζοντες ξέρουν ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Οι οβάλ βάσεις, οι όρθιοι παίκτες, που μετά το '79 λύγισαν τα γόνατα, οι καυγάδες με τους γονείς μου, για να μου αγοράσουν τα φοβερά αξεσουάρ (μου 'χει μείνει το παράπονο ότι ποτέ δεν είχα εξέδρες και θεατές), οι αγώνες με τα αδέλφια μου, που συχνά κατέληγαν σε άγριο ξύλο. Τι φάση! Άγγλοι αστυφύλακες περιμετρικά, η Τσέλσυ εναντίον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όλος ο κόσμος του αγγλικού ποδοσφαίρου σε μικρογραφία.
Μετά το '80, στο Γυμνάσιο πια, πήρα κι άλλες ομάδες, παίζαμε με συμμαθητές εντός κι εκτός έδρας, μέχρι το τέλος της Γ' Γυμνασίου που αρχίσαμε να τα παρατάμε.Πρόσφατα ξαναέστησα γήπεδο, ξανάρχισα να παίζω. Δεν είναι όμως το ίδιο. Και ο Ίαν Ρας δεν είναι πια στο Άνφιλντ για να μας ξελασπώσει.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

ΦΑΣΙΣΜΟΣ Νο2


Σήμερα, με αφορμή το ναζιστικό χαιρετισμό του Μιχαλολιάκου, αναζωπυρώθηκε η κουβέντα περί εξίσωσης κομμουνισνού - ναζισμού, Στάλιν - Χίτλερ κ.λπ. Η θέση μου προς τους υποστηρικτές των παραπάνω εξισώσεων είναι σαφής. Κομμουνισμός και ναζισμός δεν είναι το ίδιο πράγμα, για τον απλούστατο λόγο ότι ο πρώτος στρέφεται εναντίον του καπιταλισμού, ενώ ο δεύτερος τον υπερασπίζεται ως εξάρτημά του. Όσο αφορά τον Στάλιν και τις μεθόδους του, τις απορρίπτω και τις καταδικάζω, πλην όμως, πάντα θα χαίρομαι, όταν θα βλέπω τις ναζιστικές πατσαβούρες να πέφτουν σαν σκουπίδια στην παρέλαση της νίκης, κάτω από τα τείχη του Κρεμλίνου. 


Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

ΣΕ ΠΡΩΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ

Πολλοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι, πρώην μαρξιστές και νυν "αριστεροί με την καλή έννοια - είμαι οικολόγος και ευαίσθητος" βδελύσσονται απεργίες και πορείες. Ο πολιτικός τους λόγος, που βαραίνει πάνω του "η διάψευση των οραμάτων (κλαψ), η αποκάλυψη της φενάκης της επανάστασης, η κτηνωδία που εγγενώς φέρει μέσα της", βρίθει από ύμνους στην επιχειρηματικότητα ως της μόνης δύναμης ανάπτυξης και προόδου. Κάπου μάλιστα διάβασα ότι αν έχουμε ως πρότυπο τη Νέα Υόρκη, αργά ή γρήγορα θα γίνουμε Μανχάταν.
Όλο αυτό το παραμύθι των αριστερών, που απεκδύθηκαν την ταξική, μαρξιστική ιδεολογία τους, είδαν τα πράγματα ρεαλιστικά, διέγνωσαν τη δημιουργική πνοή και το δίκαιο χαρακτήρα του καπιταλισμού, του μόνου συστήματος, λένε, που βάζει αποτελεσματικούς κανόνες στον ορμέφυτο κανιβαλισμό της ανθρώπινης φύσης, είναι άκρως διασκεδαστικό, αν είσαι στις καλές σου, και αφορμή για μπινελίκια, αν μόλις σου έχει ανακοινωθεί η μείωση του μισθού ή η απόλυσή σου.
Το πλέον διασκεδαστικό είναι ότι όλα αυτά τα ορφανά της επανάστασης, αυτά τα πληγωμένα παιδιά που τα περιμάζεψε στα τριάντα, στα σαράντα, ίσως και πιο σιτεμένα, το ορφανοτροφείο του "ρεαλισμού", κατά καιρούς επικαλούνται τους "αγώνες" τους, για να νομιμοποιήσουν τη στάση τους. "Εγώ", σου πετάνε, "πάλεψα κύριε, ρίσκαρα, άρα μη μου λες ότι συμβιβάστηκα. Και σήμερα οράματα έχω, όμως κατανόησα το μάταιον της βίας, της ρήξης, της ανατροπής. Όλα είναι ζήτημα ατομικής καλλιέργειας, οι συλλογικοί αγώνες με τη μορφή που τους ξέραμε είναι πεθαμένη υπόθεση" κ.λπ. κ.λπ.
Ας πούμε ότι έχουν δίκιο (που δεν έχουν, αλλά τεσπά). Έπρεπε να φτάσουν στα τριάντα και βάλε για να το συνειδητοποιήσουν;  Θα μου πεις, εδώ σαράντα χρονών φτάνει το ελληνόπουλο και είναι ακόμη υπό τη σκέπη της οικογενειακής θαλπωρής, φυσικό δεν είναι να ωριμάζει βραδέως;
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι παραβλέπω την ανάγκη αναπροσαρμογής, επαναξιολόγησης κ.ο.κ., ακόμη και θεμελιωδών αξιών, σχέσεων και συναισθημάτων. Είναι όμως δυνατόν να ανατρέπεται άρδην η θέαση του κόσμου μας; Όχι βέβαια, δεν είναι. Ο Eric Hobsbawm ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος, στράφηκε εναντίον του σταλινισμού, είδε κριτικά τον μαρξισμό, ποτέ όμως δεν ακύρωσε το βασικό σκεπτικό του. Ακόμη και σήμερα δηλώνει κομμουνιστής, ορματίζεται έναν δίκαιο κόσμο, απλά δεν έχει βεβαιότητες για το δρόμο που θα φτάσουμε εκεί.
Σωστό τον βλέπω τον κύριο. Τι γίνεται όμως με τους δικούς μας πρώην αγωνιστές και νυν ρεαλιστές; Η μεταβολή της στάσης τους δεν υποδηλώνει ούτε σοφία (άρτι κτηθείσα) ούτε ωριμότητα. Είναι απόδειξη ότι και τότε και τώρα ήταν επιφανειακοί, ελαφριοί, τζούφιοι ρε παιδί μου. "Κάναμε κι έναν αγώνα να περάσει η ώρα", για να παραφράσω μια πολύ αγαπημένη φράση των Νεοελλήνων. 

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

ΧΑΡΗΣ 1944 - ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟ

Γενική διαπίστωση είναι, για τους αναγνώστες του μπλογκ, ότι αποφεύγω τις συναισθηματικές εξάρσεις, δεν μου είναι όμως ξένες. Με αφορμή αυτό το τραγούδι, σε στίχους του Μανώλη Αναγνωστάκη, είχα μία συζήτηση στο fb για την ποιητική λειτουργία του παρατατικού. Ο παρατατικός σε σχέση με κάτι συντελεσθέν (σε αόριστο ή υπερσυντέλικο) υπενθυμίζει ενίοτε ότι τίποτα δεν τελειώνει. π.χ. "Είχε πια φύγει. Και οι μύγες βούιζαν, τα κορίτσια χαμογελούσαν, τα παιδιά έπαιζαν και μεις περιμέναμε".
Ας το επιβεβαιώσουμε, ακούγοντας τους στίχους για τον Χάρη, που, ενώ "Ήμασταν" και "τραγουδούσαμε","πέθανε", "σκοτώθηκε" ή κάτι τέτοιο το '44.

Χάρης 1944
Ήμασταν όλοι μαζί και ξεδιπλώναμε ακούραστα τις ώρες μας.
Tραγουδούσαμε σιγά για τις μέρες που θα 'ρχόντανε φορτωμένες πολύχρωμα οράματα.
Aυτός τραγουδούσε, σωπαίναμε, η φωνή του ξυπνούσε μικρές πυρκαγιές,
χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούσαν τη νιότη μας.
Mερόνυχτα έπαιζε το κρυφτό με το θάνατο σε κάθε γωνιά και σοκάκι.
Λαχταρούσε ξεχνώντας το δικό του κορμί να χαρίσει στους άλλους μιαν Άνοιξη.
Ήμασταν όλοι μαζί μα θαρρείς πως αυτός ήταν όλοι.
Mια μέρα μας σφύριξε κάποιος στ' αφτί: "Πέθανε ο Xάρης",
"σκοτώθηκε" ή κάτι τέτοιο, λέξεις που τις ακούμε κάθε μέρα.
Kανείς δεν τον είδε. Ήταν σούρουπο. Θα 'χε σφιγμένα τα χέρια όπως πάντα.
Στα μάτια του χαράχτηκεν άσβηστα η χαρά της καινούριας ζωής μας.
Mα όλα αυτά ήταν απλά κι ο καιρός είναι λίγος. Kανείς δεν προφταίνει.
Δεν είμαστε όλοι μαζί, δυο τρεις ξενιτεύτηκαν.
Tράβηξεν ο άλλος μακριά μ' ένα φέρσιμο αόριστο. Κι ο Xάρης σκοτώθηκε.
Φύγανε κι άλλοι. Μας ήρθαν καινούριοι. Γεμίσαν οι δρόμοι.
Tο πλήθος ξεχύνεται αβάσταχτο, ανεμίζουνε πάλι σημαίες.
Mαστιγώνει ο αγέρας τα λάβαρα. Mες στο χάος κυματίζουν τραγούδια.
Aν μες στις φωνές που τα βράδια τρυπάνε ανελέητα τα τείχη,
ξεχώρισες μια, είν' η δική του, π' ανάβει μικρές πυρκαγιές,
χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούν την ατίθαση νιότη μας.
Eίν' η δική του φωνή που βουίζει στο πλήθος τριγύρω σαν ήλιος
π' αγκαλιάζει τον κόσμο σαν ήλιος και σπαθίζει τις πίκρες σαν ήλιος
που μας δείχνει σαν ήλιος λαμπρός τις χρυσές πολιτείες
που ξανοίγονται μπρος μας λουσμένες στην Aλήθεια και στο αίθριο το φως.

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

ΦΑΣΙΣΜΟΣ

 Χαρακτηριστική αφίσσα των Ναζί για τον "Αιώνιο Εβραίο"

Μας την έχουν πέσει από παντού, πλέον. Εξυπνακίστικα υπονοούμενα και ειρωνικά χαμόγελα για την ύπαρξη του Ολοκαυτώματος. Συνεχής αναδίφηση της φυλετικής καταγωγής γνωστών και αγνώστων, προκειμένου να διαγνωσθεί η "κακιά" φυλετική ρίζα. Αναγωγή όλων των δεινών σε μία και μοναδική λέξη: Εβραίοι (τραπεζίτες, κομμουνιστές, τραγουδιστές, σκηνοθέτες). Δικαστικές αποφάσεις που θεωρούν νόμιμα βιβλία μίσους, στρεφόμενα κατά ενός ολόκληρου λαού. Συνωμοσίες για τη μετροπή της Ελλάδας σε οικόπεδο Εβραίων, Τούρκων και Αλβανών. Ανατριχίλα και στη σκέψη ακόμη μεικτών γάμων ή σεξουαλικών σχέσεων με αλλόθρησκους και αλλόφυλους (εξαιρούνται εδώ οι Δυτικο-κατά προτίμηση-Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι, άντε και οι Αυστραλοί). Όλος ο μικρονοϊκός οχετός της φασιστικής και φασίζουσας ελληνικής, και όχι μόνο, "διανόησης" μας κατακλύζει. Στην Ελλάδα βέβαια, όπου οι χαχόλοι περισσεύουν και σε θέσεις ευθύνης, στην εκπαίδευση, στη δικαιοσύνη, στον "πνευματικό" κόσμο, το φαινόμενο είναι πιο εμφανές και σχεδόν "θεσμοθετημένο" και νομιμοποιημένο. Και στον υπόλοιπο κόσμο όμως, τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλύτερα.  Το πρόσφατο περιστατικό με τον δολοφόνο της Αριζόνα το επιβεβαιώνει. Καθόλου περίεργο βέβαια μέσα σε συνθήκες "αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου". Εξηγούμαι.
Για μένα ο λεγόμενος φασισμός και ο παρεπόμενος ρατσισμός του δεν ερμηνεύονται αυτόνομα ως προϊόν κοινωνικών, πολιτικών, πολιτισμικών και ψυχολογικών, στρεβλώσεων. Όλα αυτά σίγουρα συνιστούν αιτίες, δευτερεύουσας όμως σημασίας. Μόνο αν τον συνδέσουμε με τις ανάγκες του καπιταλισμού μπορεί να ερμηνευτεί επί της ουσίας. Εδώ βρίσκεται και η διαφορά μου από τη λεγόμενη φιλελεύθερη αριστερά.
Οι φιλελεύθεροι αριστεροί ανά τον κόσμο (από τους Δημοκρατικούς του Ομπάμα έως τους καθ΄ ημάς wannabe Δημοκρατικούς) ερμηνεύουν τον ρατσισμό ως αποτέλεσμα στρεβλής παιδείας, αδυναμίας ύφανσης ενός κοινωνικού ιστού πάνω στον καμβά της ισότητας ευκαιριών, αναπαραγωγής παρωχημένων και κακοφορμισμένων τραυμάτων του παρελθόντος, πρωτόγονης ροπής προς τη βία και πάει λέγοντας. Καμία σχέση. Ο φασισμός είναι αναγκαίος ως το σιδερένιο χέρι του συστήματος, όταν σφίγγουν, νομοτελειακά, οι κώλοι (βλ. κύκλος της οικονομίας, στη φάση της ύφεσης). Ο φασισμός με τη σειρά του έχει ανάγκη από μία μεταφυσική πίστη. Οι τρομαγμένοι μικροαστοί που μπαίνουν κάτω απ΄ τις φτερούγες του είναι βέβαια εαυτούληδες, θέλουν όμως και ένα συνεκτικό κονίαμα, ένα ψευδοϊδεολόγημα, απλό και κατανοητό. Οι γελοιότητες των ρατσιστικών θεωριών το προσφέρουν. Εννοείται ότι υπάρχει κάτι για όλους. Από τις "επιστημονικές" ανθρωπολογικές μελέτες και τις κρανιομετρήσεις των Ναζί, μέχρι τα παραμύθια της Χαλιμάς για την καταγωγή των Ελλήνων από τον Σείριο ή έστω την ταύτιση του ανθρώπινου πολιτισμού με την Αρχαία Ελλάδα.
Όταν ένα σύστημα είναι τόσο πεζό και χυδαίο, όπως είναι βέβαια ο καπιταλισμός,  έχει ανάγκη από αποκρυφιστικά παραμύθια ως υποκατάστατα των ιδεών που αδυνατεί να παραγάγει, στην κακή - φασιστική εκδοχή του, και από ανθρωποκεντρικά φληναφήματα σε συνδυασμό με "ψυχρές", "αντικειμενικές" αποτυπώσεις δεδομένων στην "καλή" - φιλελεύθερη βερσιόν. Προφανώς δεν εξισώνω τις δύο αυτές όψεις, δεν ξεχνώ όμως ότι ανήκουν στο ίδιο νόμισμα.
Στις μέρες μας το κέρμα στριφογυρίζει και το βλέπω να πέφτει  με την κακή μεριά.

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

ΔΟΚΙΜΑΣΕΣ ΤΟ ULTREX;

Από την ειδησεογραφία: "Παραιτούνται κατά χιλιάδες οι γιατροί από τα νοσοκομεία της Τσεχίας"
Στην Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Κούντερα ο γιατρός που αντιστέκεται στα σοβιετικά τανκς την κάνει για Ελβετία ως πολιτικός φυγάς.
Σήμερα, στον ελεύθερο κόσμο, όταν ο γιατρός δεν είναι στην κονόμα την κάνει με αβάσταχτα ελαφρά πηδηματάκια, μάλλον για Γερμανία.
Αυτή η δόλια η Τσεχία δεν βλέπω  να 'χει γιατρούς ούτε στην αταξική κοινωνία της αναρχίας. Μήπως θα 'πρεπε κάποιος να τους μιλήσει για το φακελάκι;

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΘΗΚΑΜΕ

Άλλη μία διεθνής σφαλιάρα για την Ελλάδα. Η τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ αξιολογεί τους Έλληνες μαθητές και συνεπώς το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ως μία από τις χειρότερες περιπτώσεις στις χώρες - μέλη του. Για κάποιον που έχει στοιχειώδη επαφή με το ελληνικό σχολείο τα αποτελέσματα είναι απολύτως φυσιολογικά. Ένα σύστημα δομημένο στη βάση της αξιολόγησης αξιολογείται για τα μπάζα. Δίκαιο μου φαίνεται. Το κωμικό και συγχρόνως τραγικό είναι ότι οι μαθητές μας αναλώνουν ατελείωτες ώρες σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα ακόμη και από τις τάξεις του δημοτικού. Υπ' αυτήν την έννοια μένει μεταξεταστέο και το παρασύστημα της παραπαιδείας.
Προσωπικά πιστεύω ότι παραπαιδεία και σχολείο στην Ελλάδα είναι ένα αλληλοτροφοδοτούμενο δίπολο μαλακίας. Το σχολείο στέλνει το παιδί στο φροντιστήριο, όχι μόνο λόγω της χιλιοειπωμένης αδιαφορίας και ανεπάρκειας του εκπαιδευτικού προσωπικού, αλλά κυρίως γιατί λειτουργεί κατά τρόπο που κάνει τον μαθητή να αισθάνεται ηλίθιος και κατά συνέπεια να έχει ανάγκη δεκανίκια και μασημένη τροφή. Από την άλλη πλευρά, τα φροντιστήρια κάνουν πάρτυ μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό. Εκτρέφουν περαιτέρω την (ψευδ)αίσθηση της αναγκαιότητάς τους και παράγουν μαθητές ζόμπι, που στην καλύτερη περνάνε σε "καλές" σχολές και στην χειρότερη απλά είναι οι "συνδρομητές" αυτών των παρασχολείων (ο χαρακτηρισμός από παλιό φροντιστή και εργοδότη μου).
Υπάρχει περίπτωση να σπάσει η παράδοση της ξεφτίλας στις αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ; Δύσκολο το βλέπω. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί, τόσο στην παιδεία όσο και στην παραπαιδεία, είναι χοντρο ή κουτσο-βολεμένοι μέσα σε αυτό το μπάχαλο. Η όποια λύση θα έρθει από τη ζωή (που λέγανε κάποιοι κάποτε). Όταν το όνειρο της εισαγωγής στο ελληνικό πανεπιστήμιο απαξιωθεί πλήρως ως μέσο επαγγελματικής αποκατάστασης και βέβαια, όταν ο Έλληνας σταματήσει να έχει λεφτά για συνδρομές σε φροντιστήρια, μαζί με αυτές του τέννις και του μπαλέτου, σίγουρα το συστηματάκι θα κλονιστεί. Αυτό βέβαια, δεν προοιωνίζεται αυτομάτως βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Για  να συμβεί αυτό, πρέπει να αλλάξουν πολλά στην ίδια την εκπαίδευση.

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

ΑΝΤΙΝΤΟΠΙΝΓΚ ΚΟΝΤΡΟΛ

Το άρθρο του Φαήλου Κρανιδιώτη περί ανάγκης πολιτικού ξεπαστρέματος των ντιντίδων χαιρετίστηκε από τα γνωστά δεξιοαριστερά μπλογκ ως δείγμα αντρίκιας πολιτικής θέσης. Το Κουρδιστό Πορτοκάλι μάλιστα, έκανε λόγο για ανάγκη να ακολουθήσουν κι άλλοι το δρόμο που άνοιξε ο Φαήλος, ξεπερνώντας τον πολιτικό καθωσπρεπισμό. Τι μας λέει λοιπόν το παλληκάρι; Ότι το πρόβλημα της Ν.Δ. και γενικά της ελληνικής πολιτικής ζωής είναι ότι έχει γεμίσει με φλώρους και αδελφές (;), οπότε μόνο η αύξηση της τεστοστερόνης στο δημόσιο βίο μπορεί να βγάλει τη Ν.Δ. και τη χώρα (αυτονοήτως) από το τέλμα. Μήπως θα έπρεπε να κληθεί επειγόντως στον αγώνα ο Θοδωρής Ζαγοράκης;