Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

WHAT THE COMMIES SAY


President Trump was looking out of the window in the Oval Office. The famous (notorious in a communist manner of speaking) room was dim. The leader of the Free World, the one that had punched politically correct liberals in the face, couldn't sleep. The door opened and the First Lady of America (first) was staring at him. Her sweet Slavonic English was music to his ears, although he didn't get what she had said.

- Speak up, I can't hear you.
- Oh, Donald, I said that you have had enough with those bad people calling you a fascist. I know that there is no man more democratic than you.
- Sweetheart, I don't give a f*** about them. After all, Mussolini was a great leader and he taught a lesson to commies.
- Oh, dear. Don't remind me of them. They were so ruthless when I had to live in communist enslaved Slovenia.
- Poor babe! Come to my arms. You are shivering all over.

The couple remained silent for a while. Only the deep breath of two beloved people could be heard by the walls that had seen and heard the decision for the Bay of Pigs invasion and Bill Clinton's arguments about the definition of a sexual act. Nevertheless, it was a Republican outcast that had to make crucial decisions now.

- It's not the sissies of New York Times and CNN that bother me. 
- Then, what?
- I had a report from Greece.
- What do you mean? Alexis is a sweet guy, isn't he?
- Sure. He is great, but our embassy send a report about an article in a communist paper. Don't start crying again, Melania. It was an article that made me angry, not angry with the one who wrote it, but angry with myself.
- What did they say about you, Donnie dear?
- They called me the flip side of the same coin. Can you imagine that? I'm on the same coin as those bozos from the Democrat Party. And you know what? They are right. 
- Oh. Silly boy! Is that all? Of course they are right. We are all right. We are in the right side of History. You know, the one that ended some decades ago.
- Mel, you are right. We are right. That's what counts.
- Let's go to bed, darling. Tomorrow you have to talk about walls and human rights, American human rights.
- Right.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ

Εθνος, 1989. Φαύλος είναι ο Ανδρέας

Ο γιος του Χέλμουτ Κολ λέει ότι η Μέρκελ είναι εν μέρει υπεύθυνη για την αυτοκτονία της μητέρας του, καθώς αυτή είναι που έσκαψε ακόμα πιο βαθιά το λάκκο του πατέρα του (και μέντορα της Μέρκελ), τότε που στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 είχε κατηγορηθεί ο "καγκελάριος της ένωσης" για παράνομες χρηματοδοτήσεις του CDU.

Έθνος, 1985. Δεν τον είχαν καταλάβει ακόμη.
 

Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή σε απότομες αλλαγές στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης, κατά την τελευταία τριακονταετία.
Το ΄88 ξεκινάει με σκάνδαλο Κοσκωτά η αποκαθήλωση Ανδρέα και η κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα, για να έρθει να εξυγιάνει την ελληνική πολιτική ζωή ο... Μητσοτάκης.
Το ΄90 για απροσδιόριστους λόγους η Θάτσερ χάνει την αρχηγία του κόμματος και γίνεται επικεφαλής των Τόρηδων και πρωθυπουργός ο Τζον Μέιτζορ από το πουθενά.
Λίγα χρόνια αργότερα σκάει η υπόθεση "καθαρά χέρια" και καθαρίζουν σαν αυγό όλο το Χριστιανοδημοκρατικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα (το Κομμουνιστικό είχε αυτοκαθαριστεί), για να έρθει να εξυγιάνει την ιταλική πολιτική ζωή ο... Μπερλουσκόνι.
Ακόμη μερικά χρόνια αργότερα, στήνεται το ως άνω εξυγιαντικό σκηνικό στη Γερμανία.
Στην Ελλάδα, βέβαια, η όλη επιχείρηση εξυγίανσης είχε ως πολιτικό αποτέλεσμα το ΠΑΣΟΚ να ονομαστεί ΣΥΡΙΖΑ (αφού προηγουμένως είχε περάσει μια δεκαετία που το έλεγαν "εκσυγχρονιστικό"), ενώ ανάλογες ήσσονος σημασίας αλλαγές σηματοδότησαν την πολιτική ζωή στις παραπάνω χώρες.

Με άλλα λόγια, η υποτιθέμενη αιτία που οδήγησε σε αυτές τις αλλαγές φρουράς, είναι εμφανώς προσχηματική. Η αστική δημοκρατία είναι ο ορισμός του πολιτικού θεάτρου. Οι θεατές πρέπει να δουν διαδραστικά το δρώμενο, αλλιώς....
(Αχ, καημένε Τσοχατζόπουλε).

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

ΑΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ

Ο κύριος Τσάκος είναι έλλην εφοπλιστής. Ως Έλλην πονάει την Ελλάδα και θέλει να συνδράμει τους συμπατριώτες του στη δύσκολη στιγμή που τους βρήκε αυτή η θεομηνία, η ύφεση, η ανεργία, η απόγνωση. Βεβαίως, φταίνε και οι πάσχοντες για τα παθήματά τους, εκτός από τα φυσικά φαινόμενα (βλ. καπιταλιστική κρίση). Θέλανε συλλογικές συμβάσεις και μισθούς πάνω από το όριο επιβίωσης, ιδιαίτερα αυτοί που δουλεύουν στα πλοία από Ατλαντικό έως Ειρηνικό. Δεν φτάνει που ξεφορτώνονται την γκρινιάρα γυναίκα τους και τα παιδιά που στα ζαλίζουν με τις απαιτήσεις τους για μήνες κάθε χρόνο, διασκεδάζοντας στους εξωτικούς ωκεανούς, πάνω στα πολυτελή γκαζάδικα, δεν φτάνει που έχουν την τιμή να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους Τσάκους, θέλουν και συλλογικές συμβάσεις οι ρεμπεσκέδες. Βεβαίως, ο φανταστικός Τσάκος δεν επιρρίπτει την ευθύνη σε όλους τους έλληνες ναυτικούς. Με 1500 δολάρια μηνιαίως, λέει, χιλιάδες πειναλέα ελληνόπουλα θα τρέχανε να μπαρκάρουν στις μαούνες του, αλλά δεν τα αφήνουν τα δεσμά των σωματείων που είναι όλο παράλογες απαιτήσεις, λέει ο λογικός κύριος Τσάκος. Και, βεβαίως, έχει δίκιο.
- Τα λεφτά που δίνει (και όσα λιγότερα θα δώσει όταν έχει αναδουλειές) είναι συμβατά με τη λογική της αγοράς, την αγοραία λογική, για να την πούμε όπως είναι.
- Αφού ο Στάλιν ήταν εγκληματίας και στη Σοβιετική Ένωση δεν είχαν τζην, η Ιστορία έχει τελειώσει, οπότε σκάστε και κολυμπήστε ή άντε να πνιγείτε.

Κύριε Τσάκο, είστε λεβεντιά. Θελετε μια δίκαιη ανάπτυξη. Κατά βάθος είστε κι εσείς αριστερός. Μήπως τον γιο σας τον βγάλατε Ερνέστο;


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017




Αγωνιστική Συνδικαλιστική Κίνηση Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών
(το ψηφοδέλτιο που στηρίζει το ΠΑΜΕ)

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΧΑΙΡΕΣΊΕΣ ΤΟΥ ΣΙΕΛ
(11 IΑΝΟΥΑΡΙΟΥ – 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017)

Συναδέλφισσες - Συνάδελφοι,

Η Αγωνιστική Συνδικαλιστική Κίνηση Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΑΣΚΙΕ) σας καλεί  να πάρετε μέρος στις αρχαιρεσίες του συλλόγου. Με την ψήφο και τη δράση σας να δυναμώσετε τη φωνή του αγώνα, της διεκδίκησης, της πάλης για τις σύγχρονες ανάγκες μας. Η ΑΣΚΙΕ είναι ο συνδυασμός στις αρχαιρεσίες του ΣΙΕΛ που συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ. Πιστεύουμε ότι, με την ισχυρή παρουσία μας στο νέο Δ.Σ. του ΣΙΕΛ, μπορούμε να συμβάλουμε ακόμα πιο αποφασιστικά στην πάλη για τα δικαιώματα των Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών στην οικοδόμηση συμμαχίας και κοινής δράσης με όλους τους εργαζόμενους απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική και τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις
Τόσο οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί όσο και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, υποαπασχολούμενοι και άνεργοι, εξακολουθούν να νιώθουν στο πετσί τους τις συνέπειες από τα αντιλαϊκά μέτρα που υλοποίησαν τόσο οι προηγούμενες κυβερνήσεις όσο και η σημερινή.

-         Πριν λίγους μήνες, το ασφαλιστικό έκλεισε (μέχρι να ξανανοίξει) με πετσοκομμένες συντάξεις.
-         Τα εργασιακά έχουν ήδη ξανανοίξει. Προετοιμάζονται νέες βαθιές αντεργατικές ανατροπές. Όχι μόνο παγιώνονται οι αντεργατικές ρυθμίσεις των προηγουμένων ετών, αλλά προστίθενται κι άλλες. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε τον χυδαίο όρο «υποκατώτατος μισθός» που εφευρέθηκε για να αποδεχτούν οι νέοι εργαζόμενοι τη μοίρα του θύματος που τους επιφυλάσσουν.
-         Η φοροκαταιγίδα των έμμεσων φόρων και του ΕΝΦΙΑ χτυπάει τις λαϊκές οικογένειες και τις οδηγεί σε αδιέξοδο, αφού δε μπορούν πλέον ν’ ανταπεξέλθουν με τους μισθούς πείνας και τις πενιχρές συντάξεις που λαμβάνουν. Η φοροληστεία δεν έχει σταματημό. Ήδη προβλέπεται νέα αύξηση φόρων, που θα πλήξει τα λαϊκά νοικοκυριά από τις αρχές του 2017.
-         Με βάση και την κατάθεση του νέου προϋπολογισμού, έχουμε νέο «κουτσούρεμα» σε Παιδεία, Υγεία και Πρόνοια.

Συνάδελφοι, αυτά τα ζοφερά για την οικονομική κατάσταση του λαού στοιχεία δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχνάμε το ακόμη πιο ζοφερό μέλλον που προδιαγράφουν οι πόλεμοι των ιμπεριαλιστών στην περιοχή μας. Ήδη, κατά εκατομμύρια εγκαταλείπουν τις εστίες τους οι άνθρωποι στη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, για να σωθούν από την κόλαση που τους ετοίμασαν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί.

Χιλιάδες από αυτούς βρίσκονται και στη χώρα μας ή συνωστίζονται στην Τουρκία, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον και αντιμετωπίζοντας την απάνθρωπη πολιτική των κλειστών συνόρων της ΕΕ, την οποία πρόθυμα εφαρμόζει και η ελληνική κυβέρνηση. Νέοι κίνδυνοι γεννιούνται για το λαό μας από την όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας σ΄ αυτούς τους σχεδιασμούς με ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Αυτό είναι, συνάδελφοι, το περιβάλλον που ζούμε και αυτό κάθε άλλο παρά επιτρέπει, θριαμβολογίες για δήθεν σωτήριους νόμους για την ιδιωτική εκπαίδευση.

Οι εργαζόμενοι στα Ιδιωτικά σχολεία δεν ζούμε σε γυάλα. Βιώνουμε όπως και όλοι οι εργαζόμενοι τα αποτελέσματα των αντιλαϊκών πολιτικών. Σας καλούμε  να θέσετε ως κριτήριο το σύνολο των προβλημάτων για την επιλογής σας στις εκλογές του σωματείου. Με βάση τις συνολικές της θέσεις να κρίνεται κάθε συνδικαλιστική παράταξη.  

Ας έρθουμε, λοιπόν, στα καθ΄ ημάς.
Στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης, παρά τους πανηγυρισμούς της ηγεσίας της ΟΙΕΛΕ και τα μεγάλα λόγια του Υπουργού Παιδείας για την ψήφιση της ρύθμισης που αφορά τον κλάδο μας, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Νέες απολύσεις από ιδιωτικά σχολεία μέσα στο καλοκαίρι, ακριβώς όπως και το καλοκαίρι του 2015, έστειλαν στην ανεργία δεκάδες συναδέλφους που επί μήνες περίμεναν τη θαυματουργή παρέμβαση της κυβέρνησης.
Στο ψηφισθέν άρθρο 28, βέβαια, υπάρχει αναφορά στη δυνατότητα των συναδέλφων που απολύθηκαν κατά το σχολικό έτος 2015-16 να προσφύγουν κατά της απόλυσής τους σε ΚΥΣΠΕ και ΚΥΣΔΕ, τα οποία όμως θα κρίνουν αποκλειστικά το κατά πόσο ήταν καταχρηστική η απόλυση. Αυτό, με άλλα λόγια, σημαίνει ότι ο απολυμένος καλείται να αποδείξει ότι αδίκως απολύθηκε, χωρίς να θεωρείται εκ των προτέρων αναγκαία η σαφής αιτιολόγηση της απόλυσης εκ μέρους του εργοδότη, όπως προβλέπει το εν λόγω άρθρο για όσους απολυθούν στο εξής.

Συνάδελφοι, η πραγματικότητα στο χώρο μας, αλλά και στην ελληνική κοινωνία, ευρύτερα, είναι γνωστή σε όλους σας. Η όποια νομοθετική ρύθμιση δεν μπορεί να αλλάξει τους σιδερένιους νόμους της αγοράς, τους οποίους υπηρετούν οι κυβερνώντες, παρά τη ρητορική καταδίκη του «αγοραίου σχολείου». Δεν ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας μια κυβέρνηση που συνεχίζει στο δρόμο που χάραξαν οι προκάτοχοί της. Είναι ο δρόμος της προσαρμογής στις ανάγκες της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στην ΕΕ. Είναι ο δρόμος που απαιτεί φτηνή και συνεχώς εντεινόμενη εργασία, ευέλικτες εργασιακές σχέσεις και ειδικά όσο αφορά την εκπαίδευση, σύνδεσή της με τις ανάγκες της αγοράς.

Αυτό είναι το γενικό και, τελικά, καθοριστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης. Οι τακτικοί ελιγμοί των «φιλεργατικών» νομοθετημάτων δεν μπορούν να αμβλύνουν, πολύ δε περισσότερο να ακυρώσουν αυτήν τη στρατηγική επιλογή. Σε ένα σχολείο που λειτουργεί στη βάση της επιχειρηματικότητας  και ανταγωνιστικότητας, είναι αποπροσανατολιστικό και τελικά ανεδαφικό να μιλάμε για διασφάλιση των θέσεων εργασίας.

Ας θυμηθούμε το νόμο Ευθυμίου του 2002. Θεωρήθηκε ως η απόλυτη διασφάλιση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών. Τι έγινε αυτός ο νόμος; Εν μία νυκτί (κυριολεκτικά) καταργήθηκε το 2010 με το νόμο Διαμαντοπούλου, ενώ το 2014 με μία τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο απελευθερώθηκαν πλήρως οι απολύσεις στο χώρο των ιδιωτικών σχολείων. Αυτή η ιστορική αναδρομή είναι χρήσιμη για να θυμηθούμε το αυτονόητο: Σε ένα αστικό κράτος πρυτανεύει πάντα η λογική του κέρδους στην οποία υποτάσσονται τα κοινωνικά δικαιώματα, μεταξύ των οποίων το δικαίωμα στην εργασία.

Αυτό το συμπέρασμα, βέβαια, δεν εξάγεται μόνο από την αναδρομή στο παρελθόν.
Πριν από λίγες μόλις εβδομάδες, ο θρίαμβος του Σεπτεμβρίου έγινε νέος θρίαμβος, του Νοεμβρίου. Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε η ΟΙΕΛΕ (ξανα)θριαμβεύσαμε, καθώς το άρθρο 28 (ο προηγούμενος θρίαμβος) αλλάζει. Συγκεκριμένα, ανακοινώθηκε ότι ετοιμάζεται ρύθμιση που θα μεταθέτει τον έλεγχο των απολύσεων από το ΚΥΣΔΕ/ΚΥΣΠΕ σε ένα νεφελώδες όργανο εκτός των δομών του Υπουργείου Παιδείας. Η αλλαγή μάλιστα έρχεται κατ΄απαίτηση των «θεσμών» (βλ. τρόικα). Πρόκειται σαφώς για αρνητική εξέλιξη, αλλά αυτό δεν είναι εμφανές στους θριαμβολογούντες της πλειοψηφούσας παράταξης.

Σήμερα, που «μπαίνει τάξη στο χάος των αναιτιολόγητων απολύσεων» με βάση το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» στα ιδιωτικά σχολεία, είναι αναγκαίο να δούμε τι συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που, σύμφωνα με την ΟΙΕΛΕ, «λειτουργούν τα σχολεία επί τη βάσει αρχών και κανόνων που δεν επιτρέπουν τις αναιτιολόγητες απολύσεις». Η πραγματικότητα, συνάδελφοι, είναι ότι έχει επιβληθεί ή τείνει να επιβληθεί ένα πλαίσιο αξιολόγησης με πολλαπλά κριτήρια και στόχους, οι οποίοι είναι φύσει αδύνατον να επιτευχθούν 100% και συνεχώς αυξάνονται. Οι εκπαιδευτικοί, για παράδειγμα, ακόμη και στα δημόσια σχολεία της Βρετανίας, βρίσκονται μονίμως υπό πίεση για να ανταποκριθούν σε αυτό το πλαίσιο και, εννοείται, βρίσκονται πάντα υπό τη δαμόκλειο σπάθη μίας «αιτιολογημένης» απόλυσης. Να θυμίσουμε εδώ ότι η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ έχει απορρίψει την εσωτερική και αυθαίρετη αξιολόγηση στα ιδιωτικά σχολεία, είναι όμως σφόδρα υπέρ της αξιολόγησης όπως αυτή θα θεσμοθετηθεί εν ευθέτω χρόνω από το Υπουργείο Παιδείας, μετά από διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς, βεβαίως, και μέσα στο πλαίσιο που ορίζει ο ΟΟΣΑ.

Επιπλέον, έχουμε μπροστά μας την προσπάθεια κυβέρνησης και ΕΕ να επιβάλουν ένα νέο πλαίσιο στις εργασιακές σχέσεις και στη συνδικαλιστική δράση. Όσο κι αν η κυβέρνηση μιλάει για σκληρή διαπραγμάτευση, έχουμε πλέον αρκετή εμπειρία για να αξιολογήσουμε καταλλήλως τις υποσχέσεις αυτές.

Εν ολίγοις, όλο το προστατευτικό πλαίσιο, που ψηφίστηκε πριν τρεις μήνες και έχει άδηλο μέλλον στις επόμενες μέρες, δυνητικά τινάζεται στον αέρα, αν ληφθούν υπόψιν οι επερχόμενες εξελίξεις στο ζήτημα της αξιολόγησης στην εκπαίδευση, ειδικά, και οι κυοφορούμενες αλλαγές στα εργασιακά, γενικά.

Τι είναι αυτό που μπορεί να παρεμποδίσει τους συγκεκριμένους σχεδιασμούς και να προστατεύσει τους εργαζόμενους; Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Οι εργαζόμενοι που οργανωμένοι, με ταξική κατεύθυνση στις διεκδικήσεις τους επαγρυπνούν και μάχονται για την αναχαίτιση της ταξικής επίθεσης που δέχονται, διεκδικούν την ανάκτηση των απωλειών που είχαν τα χρόνια της κρίσης και θέτουν ως κριτήριο τις σύγχρονές ανάγκες τους.
 Με άλλα λόγια, συνάδελφοι, ανεξάρτητα από τις νομοθετικές παρεμβάσεις της όποιας αστικής κυβέρνησης, το κρίσιμο στοιχείο που καθορίζει την ήττα ή τη νίκη του κόσμου της εργασίας είναι η οργάνωση και η διεκδίκηση σε κάθε χώρο δουλειάς. Ο εφησυχασμός και η λογική της ανάθεσης σε συνδικαλιστικούς ή πολιτικούς σωτήρες είναι βέβαιο ότι οδηγεί μέσω της διολίσθησης ή της κατάρρευσης σε συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων και σε καθεστώς γαλέρας.

Σε ποιο βαθμό η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ συμβάλλει στην οργάνωση και την ενίσχυση ενός τέτοιου αγώνα; Αρκεί να αναφέρουμε μόνο τα όσα έγιναν στη συνεδρίαση του ΔΣ της Ομοσπονδίας στα τέλη Οκτώβρη: Η παράταξη της ΑΣΚΙΕ πρότεινε να ανταποκριθεί η ΟΙΕΛΕ στο κάλεσμα των σωματείων, των Εργατικών Κέντρων και των Ομοσπονδιών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, για απεργία στο αμέσως προσεχές διάστημα. Η απάντηση του προεδρείου ήταν ότι αυτό είναι εκτός συζήτησης, λόγω των προσπαθειών που καταβάλλει η Ομοσπονδία να εκδώσουν τα Υπουργεία Εργασίας και Παιδείας εφαρμοστικές εγκυκλιους για τους πρόσφατα ψηφισθέντες νόμους(!!!)

Το ακόμη πιο προκλητικό είναι ότι κατηγόρησαν την ΑΣΚΙΕ για στήριξη των εργοδοτών(!!), επειδή τάχα υπονομεύουμε τις παραπάνω διαπραγματεύσεις, ζητώντας απεργία. Μιλάμε για χυδαίους συκοφάντες που φρίττουν, υποτίθεται, με την κατηγορία περί κυβερνητικού συνδικαλισμού, ενώ ταυτόχρονα απορρίπτουν την απεργία για να μη δυσαρεστήσουν την κυβέρνηση.

Συνάδελφοι, πρέπει να το καταστήσουμε σαφές προς όλες τις κατευθύνσεις: Καμία κυβέρνηση που υπηρετεί τα συμφέροντα των εργοδοτών και σχολαρχών, δε μας κατοχυρώνει τις θέσεις εργασίας. Αντίθετα τις υπονομεύει μαζί με τα στοιχειώδη δικαιώματα που μας έχουν απομείνει. Έχουμε αναφαίρετο δικαίωμα στη δουλειά με αξιοπρεπείς όρους και αυτό μπορούμε να το επιβάλουμε, ανεξαρτήτως υπουργών και θεσμών. Μην μπαίνετε στη λογική των απειλών και των υποσχέσεων.

Η ΑΣΚΙΕ, η παράταξη που συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ, σας καλεί στον αγώνα. Σας καλεί από κοινού ν΄ αλλάξουμε την κατάσταση που επικρατεί στο σωματείο.

Μαζική στήριξη του ψηφοδελτίου των δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ στις επικείμενες εκλογές στο ΣΙΕΛ μεταξύ 11 Ιανουαρίου και 3 Φεβρουαρίου 2017.

Διεκδικούμε - Απαιτούμε:

- Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία.
- Μόνιμες και σταθερές θέσεις εργασίας για όλους τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς.
- Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων και εγκατάλειψη των σχεδιασμών για νέο πλαίσιο (απο)ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και χτυπήματος της συνδικαλιστικής δράσης.
- Αποκατάσταση των αμοιβών μας στο επίπεδο που βρίσκονταν πριν τις περικοπές που επέβαλε το ενιαίο μισθολόγιο από το 2011.
- Απόρριψη οποιασδήποτε αξιολόγησης που συνδέεται με απολύσεις εκπαιδευτικών και άμεση επαναπρόσληψη των απολυθέντων κατά το διάστημα 2011-2016.
- Καμία αλλαγή στο καθεστώς ελέγχου των απολύσεων, όπως προσδιορίζεται από το άρθρο 28.

Έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τη μοίρα που μας ετοιμάζουν!
Ψήφο στην ΑΣΚΙΕ!



Επικοινωνία: manos21ster@gmail.com      

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

ΠΑΤΕΡΑΣ

Κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα είχα την δυσάρεστη(;) ευκαιρία να γνωρίσω από (πιο) κοντά τα νεκροταφεία της πόλης μας. Αυτά τα μνήματα που παρατηρώ, καθώς ανηφορίζω ένα μικρό συνοικιακό νεκροταφείο, θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο κοινωνιολογικής, αισθητικής, φιλοσοφικής μελέτης. Κακόγουστες ροζ καρδιές, φωτογραφίες του θανόντος με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο (Θρύλος) στο φόντο, ποιήματα συγγενών που παίζουν με τα όρια της ασυνταξίας και της ορθογραφίας.Όλα αυτά τι σημασία έχουν; Η απώλεια του αγαπημένου μας, ακόμη κι αν πέθανε πλήρης ημερών, ή κυρίως γι΄ αυτό, είναι αυτή που εκμηδενίζει τα πάντα, τα χωνεύει στην αγκαλιά της γαλάζιας θάλασσας του παρελθόντος, του μέλλοντος, ακόμη και της ψευδαίσθησης του παρόντος. Το είχε πει και ένας γνωστός παιδαγωγός: "Να ζεις, ν΄αγαπάς και να μαθαίνεις" Εγώ θα έλεγα "Να ζεις, ν΄αγαπάς, για να μαθαίνεις".
Μου λείπεις.



Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΟΥ ΨΥΡΗ

Τα Χριστούγεννα του 1941 στο περιοδικό "Νέα Εστία" δημοσιεύτηκε ένα ξεχασμένο χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το "Χριστόψωμο", που είχε πρωτοδημοσιευτεί το 1887.

O Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης είχε φύγει από τη ζωή πολλά χρόνια πριν οι φασίστες καταλάβουν τη χώρα. Είχε πεθάνει πολύ πριν το μαύρο χειμώνα του ΄41-΄42. Πλήρης σορών ανδρών ήτο τα φοβερά εκείνα έτη ο δρομίσκος  του Ψυρή, όπου διαβιούσε με τα ολίγα χρήματα άτινα εξασφάλιζεν ως αμοιβήν διά τας μεταφράσεις εκ της γαλλικής γλώσσης και τα έμπλεα νοσταλγίας διά την πατρίδαν του, την Σκιάθον, διηγήματα.

- Κυρ Αλέξανδρε, δεν έχει άλλο βερεσέ.
- Μα....
- Τι να σου κάνω. Εκατό δραχμές μου χρωστάς.

Ο μεσήλιξ μεταφραστής έκυψεν την κεφαλήν, εψιθύρισεν μίαν καληνύχταν και εξήλθεν του μικρού παντοπωλείου. Ήτο ήδη η 5η εσπερινήν της παραμονής Χριστουγέννων του 1887 και τα καταστήματα ήσαν πλήρη φωνασκούντων και ιλαρών πελατών. Άπασα η οικουμένη ήτο έτοιμη όπως εορτάση την έλευσιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Εσκόνταψεν εις εν εμπόδιον.

- Τι είναι αυτό;

- Αυτό είναι, φίλε, το τρίτο πτώμα που φορτώνουμε σήμερα.
Ο εργάτης του Δήμου Αθηναίων, έριξε με τη βοήθεια του συναδέλφου του το άψυχο σώμα στο κάρο. Ένας Γερμανός της στρατιωτικής αστυνομίας, πεταλάς, του φώναξε στα γερμανικά να κάνει γρήγορα.
Ο αέρας ήταν παγωμένος. Έρχονταν Χριστούγεννα και οι Ναζί αλώνιζαν ήδη για οχτώ μηνες στο κέντρο και τις συνοικίες..

Μια ριπή ακούστηκε και ο φίλος του έπεσε πάνω του. Γέμισε αίματα. Τον πήρε αγκαλιά και τον έσυρε μέχρι τη γωνία για να καλυφθούν. Τότε είναι που κατάλαβε ότι ο σύντροφός του στην ΕΠΟΝ είχε πια φύγει. Οι Άγγλοι ήταν πια παντού στου Ψυρή. Παραμονή Χριστουγέννων 1944. Από το ματωμένο χέρι του σκοτωμένου έπεσε ένα τεύχος της "Νέας Εστίας". Τσαλακωμένο και κόκκινο. Το αίμα είχε διαγράψει μια ευθεία τροχιά και υπογράμμιζε το τίτλο του διηγήματος. "Το Χριστόψωμο". Το θυμήθηκε. Το είχε διαβάσει όταν ήταν στην Β΄ Γυμνασίου. Τώρα, διμοιρίτης πια, ήταν εκ παραλλήλου μαθητής της Ε΄. Το θυμόταν.

Από απέναντι, στα δέκα μέτρα, οι σκωτσέζοι αλεξιπτωτιστές του είπαν να σηκώσει ψηλά τα χέρια. Ωρα για ύπνο. Καλά Χριστούγεννα.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

75 ΧΡΟΝΙΑ

Πριν από 75 χρόνια ιδρύθηκε, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, το ΕΑΜ που έμελλε να γίνει η ραχοκοκαλιά της Αντίστασης κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Προφανώς, όλοι όσοι οργανώθηκαν στο ΕΑΜ δεν ήταν κομμουνιστές, αν και πολλοί έγιναν κομμουνιστές στη συνέχεια, αλλά προφανέστερο είναι ότι χωρίς τους κομμουνιστές δεν θα υπήρχε ΕΑΜ και δεν θα υπήρχε καν μαζική αντίσταση εναντίον των κατακτητών.

Στις μέρες μας πολλοί αριστεροί της πλάκας επιχειρούν να απαξιώσουν ή να υποβαθμίσουν το ρόλο του ΚΚΕ, προβάλλοντας το ρόλο ακόμα και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων που είχαν ενταχθεί στο Απελευθερωτικό Μέτωπο. Τι θα ήταν αυτές οι δυνάμεις χωρίς το όραμα του αυριανού, μεταπολεμικού, κόσμου που εκπορευόταν βασικά από την καθοδήγηση του ΚΚΕ; Φτερό στον άνεμο, χωρίς ελπίδα να συσπειρώσουν κόσμο. 

Ο μέσος άνθρωπος, όπως συνηθίζουμε να τον αποκαλούμε, δεν διέφερε πολύ από τον σημερινό. Η καθημερινή επιβίωση και ο φιλοτομαρισμός, υπό την κάλυψη του ρεαλισμού, ήταν ο κανόνας και το ΄41. Χωρίς το ΚΚΕ να εμπνέει την πίστη στην ακύρωση της κανονικότητας που είχε ως δεδομένη αυτός ο μέσος άνθρωπος θα παρέμενε ένας φιλήσυχος πολίτης στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ελλάδα ή θα γινόταν ένας ενεργός συμπαραστάτης των κατοχικών κυβερνήσεων.

Η Ελλάδα του 2016 δεν είναι η Ελλάδα του 1941-44, όπως θέλουν να την παρουσιάσουν διάφορα εθνικιστικά γκροτέσκο ηγετίδια σχηματισμών που τους ονοματίζουν με το όνομα του ΕΑΜ παραλλαγμένο. Η ναζιστική κατοχή δεν είναι ίδια με την ΕΕ και ο αγώνας που απαιτείται είναι διαφορετικός. Παρόλα αυτά, ένα είναι βέβαιο: Και το ΄41 οι πολλοί την δουλειά τους κοιτούσαν και θα την κοιτούσαν μέχρι το τέλος του πολέμου (όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, παρεμπιπτόντως), αν κάποιοι δεν τους έδειχναν και δεν τους έπειθαν ότι ο αγώνας για το αύριο είναι πάνω απ΄ όλα ένας αγώνας ταξικός.