Ετοιμάζονται για συνεργασία ΔΗΜΑΡ και ΔΗΣΥ συνενώνοντας κομματικούς μηχανισμούς, ιδέες (λέμε τώρα), ηγεσίες και βέβαια ονόματα. Η ελαφρά παραλαγή μάλιστα στην απόδοση του ακρωνυμίου θα αποτυπώνει τον ιστορικό συμβιβασμό φιλελεύθερων και πιο φιλελεύθερων. Το νέο κόμμα θα ονομάζεται ΔΗΜΑΡΣΥ, ήτοι Δημοκρατική Αρίστη Συνεργασία. Βγάζω την Αριστερά, βγάζεις τη Συμμαχία και σώζουμε τη Δημοκρατία.
Ο ευαίσθητος Δανός νέος είχε μαγευτεί από την ατμόσφαιρα του γηπέδου. Στην παγωμένη Κοπεγχάγη τα κόκκινα κασκόλ και οι ερυθρόλευκες σημαίες με το σταυρό ζέσταιναν την καρδιά του. Τα τραγούδια των ρόλιγκανς είχαν κάνει τον νεαρό φοιτητή των Οικονομικών να αισθάνεται την τόσο γνωστή συντροφικότητα των ποδοσφαιρόφιλων.
Συντροφικότητα που την αναζητούσε απεγνωσμένα. Μόλις τον είχε παρατήσει η Αννεμέτε, η αγαπημένη συμφοιτήτρια, ο πρώτος έρωτας της ζωής του, πετώντας του μάλιστα στα μούτρα ένα "Άει γαμήσου, μαλάκα φιλελεύθερε". Ήταν εμφανές ότι η αγάπη του για τον Φρίντμαν είχε πλήξει ανεπανόρθωτα τη σχέση του με τη νεαρά συμπαραστάτρια των Σαντινίστας.
Τώρα όμως, όλα έμοιαζαν να έχουν βρει ένα νέο νόημα. Ο Άλαν Σίμονσεν είχε τρελά κέφια από το πρώτο λεπτό και φαινόταν ότι τα γκολ θα έφταναν ακόμη και σε διψήφιο νούμερο. Ανησύχησε, βέβαια, όταν κάποιος Konstantinos Kouis (όπως άκουσε από τα μεγάφωνα) έβαλε ένα γκολ από φάουλ, από αυτά που μπαίνουν σε αγώνες παιδικών ομάδων, αλλά ήταν τόσο εμφανής η ανωτερότητα των Δανών που απλά περίμενε την καταιγιστική αντεπίθεση. Πραγματικά, επρόκειτο για καταιγίδα. Σουτ, κεφαλιές, καραμπόλες, αλλά τίποτα. Το Φάντομ με τις χαρακιές στα μάγουλα, ο Nikos Sarganis, όπως διάβασε την επομένη στις εφημερίδες, απέκρουε τα πάντα. Όταν πια ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη, όταν πανηγύριζαν οι Έλληνες τηλεθεατές, όταν σύμπαντες οι Δανοί είχαν κουφαθεί, ο νεαρός Πωλ δάκρυσε κι έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό του: "Μια μέρα, αυτούς θα τους πηδήξω"
Είναι γνωστό το μοντελάκι των πρώην μαρξιστών και νυν αριστερών, με την καλή έννοια, που θα έλεγε και ο Ψινάκης. Έχουν καταδικάσει προ πολλού την καταδίκη της ελεύθερης οικονομίας, ερεθίζονται, για να το πούμε κομψά, όταν ακούνε για επιχειρηματικότητα και, βεβαίως ταυτίζουν το όραμά τους με τον εξορθολογισμό, την αποκατάσταση των στρεβλώσεων, λες και αριστερός σημαίνει θεσμικός τορναδόρος. Αφού ρε παιδιά, βλέπετε πού πάει το πράγμα. Ωραίος ο χαβαλές και η διακωμώδηση των παλαιοκομμουνιστικών λογοτεχνημάτων του Ριζοσπάστη, αλλά μη μας τρελάνετε κιόλας. Πάμε σφαίρα για μεγάλη εξαθλίωση και ό,τι και να κάνουν οι Ατενίστας, οι υπερασπιστές των μεταναστών, οι αρωγοί των αστέγων, στο τέλος τι θα κάνουν; Θα καλέσουν την αστυνομία, για να αποκαταστήσει την τάξη, όταν σφάζονται οι συμμορίες έξω από το σπίτι τους, ενώ αν είναι δήμαρχοι, θα μπουζουριάσουν και τους αστέγους, για να τους χαρίσουν τη θαλπωρή της ΓΑΔΑ, όταν είμαστε σε θερμοκρασίες κάτω του μηδενός.
Έρχονται εποχές που δεν έχουμε τη συνήθη υπερχείλιση και την απόσυρση των νερών του ποταμού, αλλά ο ποταμός ξεραίνεται. Επιλογή είναι να φτιάχνεις τα συνήθη αναχώματα για τα νερά που δε θα ξανάρθουν, αλλά μη μας το παίζεις, ρε φίλε, και ρεαλιστής. Από το σουρεαλισμό σου, του βατραχάνθρωπου στον ξεροπόταμο, προτιμώ το σοσιαλιστικό ρεαλισμό.
Πολλές φορές είναι δύσκολο, λένε, να διακρίνεις την πλευρά που θα σταθείς, τον σύντροφο που θα στηρίξεις, τις μάχες που πρέπει να δώσεις και λοιπά. Θυμάσαι κιόλας ότι ο διπλωμάτης-ποιητής είχε επισημάνει αρκούντως λογολυρικά το μάταιον της μάχης "για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη" και σου 'ρχεται να τα βροντήξεις όλα. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει δικαιοσύνη. Πάνω στη στιγμή της απωλείας, ακούς "Το ψωμί" και θυμάσαι ότι σωστό είναι να στηρίζεις αυτόν που έχει ανάγκη, αυτόν που είναι ο αδύναμος, γιατί αδύναμος είσαι κι εσύ.
Καθώς κολυμπάμε μέσα στο ποτάμι της καθημερινότητας, παλεύουμε με τα κύματα, για την ακρίβεια, είναι δύσκολο να διακρίνουμε τη γραμμή ανάμεσα στη συνήθη προσωπική τραγωδία, τη συνήθη κλαψομούνικη υπερβολική πρόσληψή της υπό του πρωταγωνιστού, και τη δραματική αλλαγή βασικών παραμέτρων που ορίζουν τις κοινωνικές σχέσεις. Εννοείται ότι η ορθή αποτίμηση και ερμηνεία των κοινωνικών σχέσεων είναι ούτως η άλλως εξαιρετικά δύσκολη, στο βαθμό που συναρτάται από τη γνώση δεδομένων που, εν πολλοίς, αγνοοούμε, αλλά κυρίως από την προσωπική μας προσπάθεια να προσαρμόσουμε αυτά τα δεδομένα στα μέτρα μας και να βρούμε ελαφρυντικά για τις επιλογές μας.
Κάποιοι, βέβαια, δεν έχουν τέτοιες αμφιβολίες. Είναι βέβαιοι για τις κατακλυσμιαίες μεταβολές και βαράνε γενικό προσκλητήριο, για να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, να κάνουμε τις θυσίες μας, να ακούσουμε τον Αλιβιζάτο μας και να θαυμάσουμε την Άννα μας.
Δεν έχετε δει, σου λένε, τι γίνεται; Πάνε αυτά που ξέρατε. Το κακομαθημένο τσογλάνι (Ελλάς) πρέπει να κατανοήσει ότι η μαμά Ευρώπη έχει ζόρια και δε μπορεί να συνεχίσει να δίνει το σύνηθες χαρτζηλίκι. Πάρε κι εσύ, υπεύθυνε πολίτη, χωρίς διαμαρτυρίες έναν μισθό-χαρτζηλίκι και αφήσου στα παπαδημέικα κόλπα, για να παραμείνουμε εντός ευρωπαϊκής πορείας.
Εγώ αντιθέτως, και πολλοί άλλοι υποθέτω, δε βλέπουμε τις αλλαγές αυτές ως ρωγμή στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα της ευημερίας και της κοινωνικής συνοχής. Είναι απλά η φυσική απόληξη της πιο πρόσφατης πράξης της συναρπαστικής τραγωδίας του ιμπεριαλισμού. Αυτό το σύστημα, που καταφανώς βάζει σε δεύτερη μοίρα τις ανθρώπινες ανάγκες, οδηγεί στην υπερσυγκέντρωση του χρήματος στο όνομα της ελεύθερης οικονομίας, ομνύει στη δημοκρατία και ορίζει πολιτικούς ηγέτες τραπεζίτες, απλά δε θα μπορούσε να καταλήξει πουθενά αλλού, παρά εδώ που βρισκόμαστε. Η κατηγορηθείσα για συνωμοσιολογία Ναόμι Κλάιν είπε το προφανές. "Οι μάσκες έπεσαν". Δικαίωμα του καθενός είναι να βρίσκει ελκυστικό το βλογιοκομμένο πρόσωπο που αποκαλύφθηκε πίσω από το προσωπείο. Δικαίωμά μας όμως είναι και να αποκαλούμε μασκαράδες όσους Κινούνται ως Πολίτες, για να μας πουν ότι αν έχουμε να φάμε, δεν είναι ανάγκη να έχουμε και θέρμανση, αν έχουμε σχολεία αποθήκες για τα παιδιά μας, δεν είναι ανάγκη να αναρωτιόμαστε για τη μόρφωση που (δεν) παίρνουν. Αν είμαστε στην Ευρώπη, εν ολίγοις, πρέπει να λέμε κι ευχαριστώ. Κάτι σαν τον μπάτλερ σε ένα σπίτι της βρετανικής αριστοκρατίας. Υπηρέτης είναι, αλλά σε καλό σπίτι.
Τι να γράψεις, τι να σβήσεις; Όταν χάνεις τις σταθερές που σε ορίζουν για χρόνια, τόσα που νομίζεις ότι πάντα υπήρχαν, νιώθεις ότι δεν έχει πια σημασία να ψάχνεις την κατάλληλη ιστορία και να ταιριάξεις τις λέξεις.
Μάγκες, κανείς δε χάνεται, αν δε θέλει να χαθεί και μην ξεχνάτε ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Αλληλεγγύη.
Μαζεύτηκαν, λέει, κάποιες ανθυποσημειώσεις του επόμενου τόμου της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών (ήτοι ανεπάγγελτοι, προσποιούμενοι εφηβιόθεν τους πολιτικούς) και άνθρωποι των Ελληνικών Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών (χαχαχαχαχαχαχα) και μας ξαναείπαν τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε, με σταθερό προσανατολισμό προς τη Δύση. Εννοούν, βεβαίως, όχι τη Δύση του Κοινωνικού Κράτους, της σοσιαλδημοκρατικής παρένθεσης του δεύτερου μεσοπολέμου, της κοινωνικής συνοχής, αλλά την Άγρια Δύση με την Διαμαντοπούλου σε ρόλο Καλάμιτυ Τζέην: "Ξένε, σ' αυτήν την πόλη είσαι μόνος σου, εσύ και τ' όπλο σου".
