SLEEPING VILLAGE

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

2012-03-04T08:05:00.001+02:00

Ο προσεκτικός αναγνώστης του μπλογκ θα έχει παρατηρήσει τη στροφή εσχάτως του μπλόγκερ σε ζητήματα προσωπικού επαγγελματικού ενδιαφέροντος. Μετανοώ. Για δεύτερο πρωινό στη σειρά η ανοιξιάτικη μυρωδιά μπαίνει γαλήνια και ορμητική από το παράθυρο ανακατεμένη με τα νοτισμένα σκατά των σκύλων. Είναι πλέον βέβαιον. Παρά τις περί αντιθέτου προβλέψεις, η άνοιξη επανήλθε. Μέσα στην εαρινή ατμόσφαιρα οι αγωνίες για τα επαγγελματικά και οικονομικά ζητήματα παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις, ήτοι εκμηδενίζονται. H αβεβαιότητα, που το χειμώνα ήταν βραχνάς, γίνεται πάλι συναρπαστική αναμονή παραμονές των εξετάσεων. Πάλι αγωνία όμορφη, σαν αυτή του πιτσιρικά που κατεβαίνει στο κέντρο με το λεωφορείο για το πρώτο του ραντεβού. Πάλι με μια μπύρα έξω από τη Ριζούπολη για τη συναυλία των Saxon υπό την ανοιξιάτικη ραδιενεργό βροχή τον Μάη του '86. "Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις φίλε". Ναι φίλε, τα ίδια. Είμαστε στην άνοιξη.

ΙΡΛΑΝΔΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ;

2012-03-03T12:53:00.001+02:00

Δημοψήφισμα στην Ιρλανδία για την προοπτική συνέχισης της "σωτηρίας" τους. Ως γνωστόν η χώρα του Ρόρυ Γκάλλαχερ βρίσκεται επίσης στη ζεστή αγκαλιά του μηχανισμού στήριξης και έχει φάει τρελή λιτότητα και περικοπές του κοινωνικού κράτους όπως Ελλάδα. Στην Ιρλανδία δεν έχει κουκουλοφόρους που καίνε και τρομοκρατούν, ενώ η λεγόμενη Αριστερά είναι κάτι μεταξύ Ομπάμα και Μπλερ, όσο αφορά τις θέσεις της για την Οικονομία, τουλάχιστον. Παρ' όλα αυτά, θεωρήθηκε αναγκαίο από την εκεί κατεστημένη πολιτική τάξη να θέσει σε δημοψήφισμα τη δική της επιλογή για περαιτέρω εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας στο όνομα της "ευρωπαϊκής πορείας της χώρας" που λένε και οι δικοί μας γίγαντες της πολιτικής και του πολιτισμού.

Οι εν λόγω γίγαντες καταγγέλλουν και ειρωνεύονται κατά καιρούς την Αριστερά, ιδιαίτερα to KKE, για την επίκληση του λαϊκού συμφέροντος με δεδομένα τα χαμηλά ποσοστά του στις εκλογές, εκ των οποίων τεκμαίρεται, λένε, ότι ο λαός κατανοεί διαφορετικά το λαϊκό συμφέρον. Το ίδιο το ΚΚΕ, κακώς κατά τη γνώμη μου, τάχθηκε εναντίον της "πρότασης" Παπανδρέου για δημοψήφισμα. Στημένη και μπλόφα του κώλου ήταν η πρόταση, για να μας έρθει ο Λουκάς, δημοψήφισμα δεν επρόκειτο να γίνει, αλλά η Αριστερά δεν έπρεπε να την απορρίψει. Εδώ που φτάσαμε πρέπει να πουν όλοι τα πράγματα με τ' όνομά τους. Ο αντίπαλος μάς το λέει πλέον ξεκάθαρα. Ανεξαρτήτως αιτιών, το σύστημα έχει καταρρεύσει, σου λέει, άρα πιάνουμε τη φιλελεύθερη μπετονιέρα και τσιμεντώνουμε εργασιακά δικαιώματα, κοινωνικές παροχές και λοιπές ρετρό καταστάσεις. Η Αριστερά, αν θέλει να είναι Αριστερά, πρέπει να πει τι θέλει.

Προφανώς και αυτό δε θα είναι ευχάριστο για όποιον είχε συνηθίσει να ζει σαν ένας μικρός Πέτρος Κωστόπουλος και να ρητορεύει σαν ένας ηλικιωμένος Τσε Γκεβάρα, αλλά τι να κάνουμε; Για να μπορέσεις, πρέπει πρώτα να θέλεις.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

2012-02-29T20:45:00.003+02:00

Ας υποθέσουμε ότι δουλεύω σε μια επιχείρηση και θεωρώ, βάσει μίας δικής μου ερμηνείας του νόμου για τη μισθοδοσία, ότι πρέπει να πάρω αύξηση 20%. Ο εργοδότης μου διαφωνεί και απευθύνει ερώτημα στις αρμόδιες αρχές για το ύψος της αμοιβής μου, λαμβάνοντας την απάντηση ότι έχει δίκιο και καλώς πράττει που δε μου παρέχει τη ζητούμενη από εμένα αύξηση. Εγώ, όμως, αγύριστο κεφάλι, επικαλούμαι την ερμηνεία του Χ δικηγόρου και την (παρ)ερμηνεία μίας παλιάς απόφασης του Αρείου Πάγου για διαφορετική υπόθεση και επιμένω στην απαίτησή μου, θεωρώντας νόμιμο να βουτάω από το πορτοφόλι του αφεντικού μου, όποτε βρίσκω ευκαιρία, την αύξηση που "δικαιούμαι". Όταν δε, το αφεντικό μου διαμαρτύρεται και στη συνέχεια με απειλεί με απόλυση, του απαντώ ότι έχει δικαίωμα να προσφύγει στα δικαστήρια, αλλά μέχρι να βγει η δικαστική απόφαση, εγώ θα συνεχίσω να εργάζομαι κανονικά και να βουτάω κάθε μήνα την αύξηση από το κρεμασμένο σακάκι του. Λογικό.

ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

2012-02-23T15:03:00.006+02:00

Ο Σύλλογος Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων, με μία επιστολή-μνημείο γλωσσικής αφασίας προς την Διαμαντοπούλου, ζητάει να απελευθερωθούν οι απολύσεις των εκπαιδευτικών, για να μην τολμάμε να απεργούμε, υποστηρίζοντας ότι οι κινητοποιήσεις μας κλιμακώνονται για να κλείσουν τα σχολεία και να προσληφθούμε στο Δημόσιο. Ελληνική επιχειρηματικότης. Περικόπτουν, παρά τις περί αντιθέτου οδηγίες των Υπουργείων Εργασίας και Παιδείας, τις αποδοχές μας και θεωρούν αδιανόητο να απεργήσουμε.

Μέσα σε μία μίζερη λογική, μικροαστού σε επίσκεψη με φοντάν της δεκαετίας του '60, ταυτίζουν τα πάντα με την προοπτική του "διορισμού". Σε μία εποχή που οι διορισμοί μηδενίζονται, αυτοί σκούζουν για υστερόβουλες απεργίες, που θα μας διασφαλίσουν μια δημόσια θέση μετά από 10 χρόνια, αν υπάρχει βέβαια μέχρι τότε δημόσιο σχολείο.

Η περίπτωση να απεργούμε επειδή δε θέλουμε να σερνόμαστε σαν σκουλήκια, για να εξασφαλίσουμε τη ζωούλα μας με ό,τι έχουν διάθεση να μας ελεήσουν, δεν τους περνάει, βέβαια, από το μυαλό.

UPDATE: Προς άρση παρεξηγήσεων, στην κατηγορία των σκουληκιών περιλαμβάνω και τον εαυτό μου, στο βαθμό που οι δέκα μέρες απεργίας που συμπλήρωσα τους τελευταίους μήνες είναι πολύ λίγες μπροστά στο μέγεθος της πρόκλησης που έχω δεχθεί ως εργαζόμενος. Ο φόβος για όλους είναι φόβος.

ΔΕΝ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ

2012-02-21T23:07:00.004+02:00

Χωρίς πρόταση η Αριστερά, χωρίς λόγο εξουσίας η Αριστερά, χωρίς αρχίδια η Αριστερά. Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από τη γνωστή άποψη περί απουσίας επί της ουσίας των αριστερών κομμάτων, όταν κάποιος πρέπει να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Βεβαια, οι ίδιοι που τα λένε αυτά, χαμογελούν ειρωνικά ή φρίττουν (εξαρτάται από τη φιλελεύθερη ιδιοσυγκρασία τους), όταν ξεμυτίζει έστω και ως υπονοούμενο ένας πραγματικά αριστερός λόγος, που αφορά την αλλαγή στον έλεγχο των μέσων παραγωγής, την κατάργηση του ιδιωτικού ελέγχου στις μεγάλες παραγωγικές μονάδες, την αποδόμηση εν ολίγοις του καπιταλισμού στην παρασιτική και γκροτέσκο ελληνική εκδοχή του. Παρωχημένοι, επικίνδυνοι, γραφικοί, μοναδικοί στην Ευρώπη και τον κόσμο, όσοι λένε τέτοιες "μπούρδες".

Ειδικά στο τελευταίο, ας σταθούμε. Τι αξία έχει η ύπαρξη μαρξιστικών αριστερών σχηματισμών σε μια χώρα της καπιταλιστικής περιφέρειας, χωρίς μείζονα λόγο και ρόλο στη διεθνή πραγματικότητα; Έχει και παραέχει. Έρχονται δύσκολες εποχές για όλο το δυτικό κόσμο. Παντού ακούγεται ήδη η προαναγγελία του θανάτου του κοινωνικού κράτους, της εργασιακής προστασίας, του κοινωνικού συμβολαίου, κοντολογίς, που προσδιόρισε τη μεταπολεμική Δύση. Η συζήτηση για την άμβλυνση αυτών των φαινομένων χωρίς ριζική αμφισβήτηση του καπιταλισμού θυμίζει το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Η επιβίωση ενός λόγου ουσιαστικής αμφισβήτησης όλου του οικοδομήματος, εκ θεμελίων και όχι στα κουφώματα, είναι από μόνη της σημαντική, έστω κι αν εντοπίζετεαι στην ιδιόμορφη ελληνική περίπτωση.

Δεν ξέρουμε και δε μπορούμε, ακόμα, από μόνο του όμως είναι σημαντικό να φωνάζουμε και να ονειρευόμαστε. Οι καιροί είναι μαζί μας.

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλητες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοί τούς φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

ΑΝ ΣΗΚΩΝΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ, ΦΟΥ, ΦΟΥ

2012-02-18T18:46:00.002+02:00

Ενόψει των επικείμενων εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, ξεσηκώθηκε ο γνωστός θίασος των δημιουργών, αναγεννητών, ρεαλιστών, δουλευταράδων και άρχισαν να γκρινιάζουν, να μυξοκλαίνε ή να ωρύονται (υπάρχουν και αψίκορα αγόρια και κορίτσια ανάμεσά τους) γιατί οι ανεπρόκοποι, ξυσταρχίδηδες, ημιπαράφρονες διαδηλωτές δε θα τους αφήσουν να συνεχίσουν την αναδιοργάνωση, την ανοικοδόμηση και την ενίσχυση των κηροπαραγωγών της "δύσμοιρης αυτής χώρας".

Ρε παιδιά, αν όπως λένε ορισμένοι από εσάς, ζούμε στη χώρα της πλειοψηφίας που υπομένει τη βία από τις θρασύτατες μειοψηφίες, πώς και δεν είμαστε Σουηδία κι Ελβετία μαζί; Τόσο πολλοί εργασιομανείς και καινοτόμοι, πώς οδηγήθηκαν στον ξεπεσμό του βόθρου της Ευρώπης; Ούτε οι Ερυθροί Χμερ με την εξόντωση εκατομμυρίων συμπατριωτών τους δεν είχαν καταφέρει να ανακόψουν την αγάπη για ελεύθερη επιχειρηματικότητα, ως απεδείχθη, βεβαίως. Θα το καταφέρουν μερικοί μαλάκες με κοτρώνες και μολότωφ που ορμάνε από τα Εξάρχεια και ρημάζουν το κέντρο εν ριπή οφθαλμού; Δύσκολο μου φαίνεται.

Αντίθετα, η ανάκαμψη δε θα έρθει ποτέ, όσο οι δήθεν ικανοί να βλέπουν καθαρά τα πράγματα αναλυτές, δημοσιογράφοι, πνευματικοί άνθρωποι βλέπουν τόσο πανικοβλημένοι για το μικρόκοσμό τους τις εξελίξεις.

Καμία κοινωνία δεν κατέρρευσε επειδή κάποιοι περιθωριακοί την επιβουλεύονται, αλλά και καμιά κοινωνία δεν επέζησε περιθωριοποιώντας μαζικά τα μέλη της.

Ποτέ η μαζική βία στους δρόμους δεν ήταν αποτέλεσμα συναισθηματικής έξαρσης και ανωριμότητας. Ακραία βία εκδηλώνεται μαζικά όταν η κοινωνία είναι αποδέκτης ακραίας βίας και περιέρχεται σε απόγνωση.

Καμία κοινωνία δεν ανέκαμψε με χαζοχαρούμενες εκκλήσεις για ατομική πρωτοβουλία και δουλειά, γενικώς και αορίστως. Είπαμε, ρε αστέρια, να απογαλακτιστείτε από το μαρξισμό, αλλά υπάρχουν κάποια δεδομένα που αφορούν στις παραγωγικές σχέσεις και τον προσδιορισμό τους, που δε μπορούμε να τα ξεπετάξουμε με πεταλουδίτσες και κεράκια.

Αντιθέτως, κάποιες κοινωνίες πρόκοψαν (προσωρινά έστω, πριν ξαναπάρουν την κατιούσα) όπως η Χιλή. Βγείτε και πείτε το πια ανοικτά. Θέλουμε τάξη και ασφάλεια. Θέλουμε αυτούς που θα μας την διασφαλίσουν. Κι αν βρεθούν ευήκοα ώτα στις εκκλήσεις σας, είμαι βέβαιος ότι τότε θα δικαιωθείτε. Η πλειοψηφία των συμπατριωτών μας δεν είναι στους δρόμους τώρα ούτε θα είναι όταν βγει ο ένοπλος "σωτήρας". Η πλειοψηφία δε θέλει να αναλάβει κανένα ρίσκο ούτε αυτό που λέτε εσείς ούτε αυτό που λέμε εμείς. Εσείς όμως θα είστε αυτοί που θα νομιμοποιήσουν τους "εγγυητές" της ασφάλειας. Κι αυτό να μην το ξεχάσετε.

Κι εμείς άλλωστε δεν ξεχνάμε ότι το '67 ο λαός έδειξε ωριμότητα. Έκατσε σπιτάκι του, δούλεψε, πρόκοψε και μαζί με την προκοπή του λαού ήρθε και η προκοπή της Κύπρου και βέβαια της δημοκρατίας. Τώρα, επειδή πάλι πρέπει να προκόψουμε, θα αναστείλουμε επ' ολίγον την προκοπή της δημοκρατίας και όταν το έλλειμμα μειωθεί, την ξαναπροκόβουμε κι αυτήν. Προ-κόψε=κόψε εκ των προτέρων , για να 'χεις το ευρώ εκ των υστέρων.

ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΟΜΕΘΑ

2012-02-17T15:16:00.001+02:00

Όταν ακόμη και σοβαροί Έλληνες (από αυτούς με τα κεριά στα σινεμά), το ρίχνουν στο μελόδραμα για τα αρχαία που κλάπηκαν (διαλυόμαστε, κατεδαφιζόμαστε, το χάος είναι εδώ, διεθνές ρεζίλι κ.λπ.), πραγματικά νιώθεις ότι δεν υπάρχει ελπίς. Συνέλθετε, ρε. Μια κλοπή από μουσείο είναι, σε απομακρυσμένη περιοχή. Ανάλογες κλοπές γίνονται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, πόσο μάλλον σε μια χώρα που ποτέ δε φημιζόταν για την "εύρρυθμον λειτουργία" της. Μέχρι τώρα είχαμε τον Αυτιά και τον Ευαγγελάτο να "μην το χωράει ο νους" τους, τώρα θα έχουμε και τους κρυπτοσατανιστές με τα κεριά.

ΖΗΣΕ, ΡΕ. ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;

2012-02-14T16:56:00.012+02:00

Λάμπετε, σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας.

Για άλλη μια φορά, μετά τα γεγονότα της Κυριακής, βγήκαν οι ψύχραιμοι ρεαλιστές και άρχισαν το γνωστό τροπάρι. "Δεν έχει νόημα η αντίσταση στη φτώχεια, κοιτάξτε να διασώσετε την αξιοπρέπειά σας, την πόλη και τις αναμνήσεις σας". Ακούγεται κιόλας ότι η περαιτέρω εμμονή στην απόρριψη των γενομένων οδηγεί σχεδόν αναπόδραστα σε εμφύλιο.

Αν έχουμε εμφύλιο, θα υπάρχουν σοβαρές αιτίες γι' αυτό, μία εκ των οποίων είναι η αδιάλλακτη στάση των υπέρμαχων μίας απονομιμοποιημένης εδώ και δύο χρόνια πολιτικής. Δε συνέχεται μία κοινωνία με εκβιασμούς του τύπου "Αποδεχθείτε το μοιραίο και σώστε τις καταθέσεις και τις θέσεις σας (στο δημόσιο)". Αργά ή γρήγορα ο εκβιαζόμενος θα σου την κάνει, αλλιώς τι εκβιαζόμενος θα ήταν; Άσε που δεν έχουν όλοι καταθέσεις και διασφαλισμένες, μέχρι πρότινος, θέσεις. Ποιος πιστεύει ότι η ανοχή των πολιτών είναι απόρροια της επίδρασης που άσκησαν οι φωνές των 32 ή των 18 για προσήλωση στην ευρωπαϊκή πορεία;

Τα πράγματα είναι απλά. Εφαρμόζεται πάνω στην κοινωνία μια άνευ προηγουμένου ψυχολογική βία, σε πλήρη διάσταση με το μότο όσων την ασκούν περί ατομικής πρωτοβουλίας και ενεργοποίησης εν υπνώσει δυνατοτήτων. Καθημερινά νιώθουμε μικροί, τιποτένιοι, ασήμαντοι. Η σύμβαση της αποδοχής της όποιας εξουσίας, της σχέσης υποταγής σε αυτήν ανέκαθεν υπέκρυπτε και πάντα θα υποκρύπτει την αποδοχή της σχέσης ανώτερου- κατώτερου. Αυτή η σχέση εντασσόμενη στο πλαίσιο της διαλεκτικής είναι φυσιολογικά αποδεκτή, όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και στην προσωπική ζωή του καθενός μας. "Some of them want to use you, some of them want to get used by you". Αυτή η σύμβαση όμως παύει να αποτελεί μέρος της κανονικότητας στην ατελή ανθρώπινη συνύπαρξη, γίνεται αφόρητη, όταν ο υφιστάμενος τη σχέση εξουσίας δεν έχει ούτε ελάχιστα περιθώρια, χρόνου και αντοχής, για να την απωθήσει στο υποσυνείδητο. Η συνεχής υπόμνηση της δουλικής σχέσης κάνει τον δούλο να μην μπορεί πια να νιώσει πατέρας, εραστής, σύζυγος, δάσκαλος, οικοδόμος, δημόσιος υπάλληλος. Δε μπορεί να νιώσει ότι βασική παράμετρος της ζωής του φυσιολογικού ανθρώπου είναι να ζει σε μια πόλη που είναι όμορφη και τα κτίριά της δεν καίγονται. Λυπηρό, αλλά αληθινό.Το μόνο που βιώνει είναι η μόνιμη υπενθύμιση του αδιεξόσου που εξασφαλίζει την υποταγή του. Όχι, κύριοι. Από τέτοιον άνθρωπο, μην περιμένετε να χτίσει την Ελλάδα της δημιουργίας και του ορθού λόγου.

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

2012-02-13T05:48:00.007+02:00

Πολύς λόγος έγινε για χάος, ανομία και κόλαση επί της γης, σε περίπτωση που δεν περνούσε το νέο μνημόνιο. Κάποιοι με μάσκες ανέλαβαν να μας το δείξουν σε τρέηλερ-προσεχώς, με σαφές μήνυμα: "Βάλε το κεφάλι κάτω και ξέχνα τις βόλτες στους δρόμους". Άρχισε στη συνέχεια η αναπαραγωγή της άποψης ότι η ισοπέδωση της Αθήνας είναι απόδειξη του καταστροφικού χαρακτήρα που έχει για τη χώρα η μαζική διαμαρτυρία. Συμμετείχα σε αυτήν τη διαμαρτυρία και νιώθω την ανάγκη να πω τα εξής.

Είμαι 44 χρονών, τίποτα δε μ'αρέσει περισσότερο από το να περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου με τη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι αυτό που θα λέγαμε τυπικός μικροαστός βγαλμένος από χαζοχαρούμενες αμερικάνικες σειρές, με ελαφρά δόση κωμωδίας. Παρ' όλα αυτά, τα τελευταία δύο χρόνια έχω πάει σε όλες τις μαζικές συγκεντρώσεις κατά του μνημονίου, όχι γιατί με έπιασε κρίση παλιμπαιδισμού (εντάξει, αυτό παίζει λίγο) ούτε γιατί ζητάω την περιπέτεια που μου λείπει από την οικογενειακή ζωή. Είμαι αρκετά πεζός τύπος και βρίσκω ενδιαφέρον ακόμη και στις ιστορίες από την τάξη που μου λέει ο επτάχρονος γιος μου, ακόμη και στις προπονήσεις του μπάσκετ που τον πηγαίνω μέρα παρά μέρα.

Σε ό,τι αφορά την προοπτική της διαμαρτυρίας, είμαι όπως και σε πολλά άλλα, μαζί με το αρτηριοσκληρωτικό ΚΚΕ. Δεν έχει νόημα η βία, παρά μόνο αν οι συνθήκες και οι κοινωνικοί συσχετισμοί την καθιστούν αναγκαία, για να αποτρέψουν τον περαιτέρω εκβαρβαρισμό ενός βάρβαρου κοινωνικού συστήματος. Όταν λέω "βάρβαρο" δεν εννοώ, βέβαια, ότι ζούμε σε συνθήκες Μεσαίωνα ούτε στην Αγγλία του Ντίκενς, όμως όλοι μας βλέπουμε ότι πηγαίνουμε σφαίρα για έναν νέο Μεσαίωνα με τον επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό.

Όποιος δε βλέπει αυτά τα δεδομένα, που τα γράφουν οι εφημερίδες τους, τα λένε στα κανάλια τους και στα υπενθυμίζουν εμφατικά οι μειώσεις των μισθών και ενίοτε η απόλυση από τη δουλειά σου, απλά στρουθοκαμηλίζει. Το "λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά" είναι ένα ωραίο στιχάκι και ένα επίσης ωραίο σύνθημα, όμως τι εννοούμε "δουλειά"; Αν την ταυτίζουμε με την επιστροφή σε συνθήκες 19ου αιώνα, σε μια εποχή που ο παραγόμενος πλούτος παγκοσμίως είναι πολλαπλάσιος και οι δυνατότητες για υπέρβαση της φτώχειας και της εξαθλίωσης απεριόριστες, συγγνώμη αλλά δε θα πάρω. Αν "δουλειά" σημαίνει σκληρή ατομική εργασία και αγώνας για προσωπική επιβίωση και διασφάλιση ενός καλού επιπέδου ζωής, συμφωνώ. Αρκεί να θεωρείται ως συνέχειά της και η συλλογική, οργανωμένη δουλειά για διεκδίκηση και κατάκτηση ό,τι ανήκει σε μένα και στους συναδέλφους μου, τους συμπολίτες μου, τους συνανθρώπους μου.

Στην παρούσα φάση, όσοι κλαίμε για τα σινεμά και τα αγαπημένα κτίρια της Σταδίου, με τα οποία έχω ταυτίσει τη νιότη μου και όχι μόνο, ας σκεφτούμε αν φταίνε οι μαζικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, τα κόμματα της Αριστεράς που βγάζουν τον κόσμο στους δρόμους, ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος που αυθόρμητα και ανοργάνωτα βγαίνει από το σπίτι του, για να εκφράσει την αγανάκτησή του και να μην έχει την ενοχή ότι απλά έκατσε να δει στην τηλεόραση πολιτικούς που δεν εκπροσωπούν πλέον τίποτα να ψηφίζουν για τη σωτηρία του. Όχι φίλοι μου δεν είναι αυτοί που ευθύνονται για την καταστροφή του "Αστυ" και του "Αττικόν". Αντίθετα, όποιος εξακολουθεί να θεωρεί νομιμοποιημένο το παρόν πολιτικό σκηνικό της χώρας, είναι για μένα συνυπεύθυνος για όσα έγιναν τη νύχτα στην Αθήνα. Δεν τα λέω μόνο εγώ ούτε μόνο βαρεμένοι αριστεροί. Έχουμε φτάσει στο σημείο ο Ολλανδός υπουργός Εξωτερικών να απευθύνεται στον Βενιζέλο, καθόλου ειρωνικά, ρωτώντας τον "Εσείς κύριε, τι εκπροσωπείτε;" Πώς να προστατεύσει μία πόλη και μία χώρα, εντέλει, μία κυβέρνηση σκιάχτρο;

Και μέσα σ'ολα αυτά, κέρδισε κι ο Βάζελος. Γάμα τα.

ALWAYS

2012-02-12T10:35:00.000+02:00

Βγήκε σήμερα το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ με πρωτοσέλιδη τη Μυστική (εδώ γελάνε) Έκθεση του Μαξίμου για την ολοσχερή καταστροφή που μας περιμένει, αν δεν αποδεχτούμε την ολοσχερή καταστροφή που συνεπάγεται το νέο Μνημόνιο. Δε νομίζω ότι έχει νόημα να επιχειρηματολογήσω εναντίον της Μυστικής (ξαναγελάστε, παρακαλώ) Έκθεσης. Υπάρχουν άρθρα σοβαρών (έτσι μου φαίνονται, τουλάχιστον) οικονομολόγων που αποδομούν τέτοιες Μυστικές (εντάξει, φτάνει) και άλλες φανερές εκθέσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Θέλω, όμως, να σταθώ στην περίφημη άποψη πολλών, του φιλελεύθερου μπλοκ κυρίως, που μιλάνε για ελλιπή ή στρεβλή εφαρμογή του Μνημονίου 1, για να δικαιολογήσουν την αναγκαιότητα του πλέον επώδυνου Μνημονίου 2 ή 3 ή 4 (να δείτε που αν δε μας χρεοκοπήσουν θα έχουμε κι άλλα πολλά).

Δεν περιορίστηκε το Δημόσιο, δε χτυπήθηκε το πελατειακό κράτος, δε δόθηκε ώθηση στην ιδιωτική πρωτοβουλία, την επιχειρηματικότητα, τις δυνάμεις της ανάπτυξης. Περιττό να πω βέβαια, θα το 'χετε καταλάβει όσοι έχετε διαβάσει προηγούμενες αναρτήσεις μου, ότι επουδενί δε συμφωνώ με τα περί ελεύθερης οικονομίας και ιδιωτικής πρωτοβουλίας ως ατμομηχανών ανάπτυξης και προόδου. Ας υποθέσουμε όμως ότι συμφωνούσα. Ποιο θα ήταν το λογικό συμπέρασμα; Ότι αυτοί που συνομολόγησησαν τα μνημόνια είναι αφερέγγυοι, κουτοπόνηροι, αναπαράγουν τη χρεοκοπημένη συνταγή της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας και επί διετία μας δουλεύουν κανονικά. Σε αυτούς λοιπόν, ζητάνε να εναποθέσουμε για άλλη μια φορά την ευθύνη για τη λήψη αποφάσεων για το μέλλον μας. Παιδιά, συγγνώμη, αλλά αυτό που λέτε έχει τόση αξία όση η βεβαιότητα φέισμπουκ φίλης φέισμπουκ φίλου ότι την επομένη της χρεοκοπίας δε θα έχουμε πετρέλαιο και σερβιέτες.

ΒΑΛΤΕ ΠΛΑΤΗ

2012-02-11T19:45:00.004+02:00

Η παραμονή πάση θυσία στην Ευρωζώνη, ακόμη και με την επιλογή να λάβουμε μέτρα που εμφανώς πλέον μας καταστρέφουν, μου θυμίζει κάτι οικείο σε πολλούς εργαζόμενους. Σε πολλές περιπτώσεις επιχειρήσεις παρανόμως κόβουν λεφτά και ασφαλιστικές εισφορές από τους εργαζόμενους. Εδώ κυριαρχούν δύο τάσεις. Η μία είναι υπέρ της μαχητικής διεκδίκησης με απεργίες κ.λπ. και η άλλη υπέρ του "κάνουμε τουμπεκι" υπό την απειλή της ανεργίας και της φτώχειας. Όταν πλέον η επιχείρηση κόβει τελείως τη μισθοδοσία ζητάει να δουλεψουν οι εργαζόμενοι, κάνοντας υπομονή, βάζοντας πλάτη και λοιπές μαλακίες. Μετά βγαίνει ο Φιλιππάκης και μας τα κάνει τσουρέκια στο Άλτερ. Χαίρετε.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΦΥΣΗ

2012-02-09T17:44:00.004+02:00

Το επιχείρημα που προβλήθηκε για τη μείωση του κατώτατου μισθού είχε να κάνει με τους χαμηλότερους κατώτατους μισθούς σε Ισπανία, Πορτογαλία και Βουλγαρία και την ανάγκη να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Είναι γνωστό ότι η Ισπανία (η πιο "αναπτυγμένη" από τα τρία παραδείγματα προς μίμησιν) έχει τρελή ανεργία, χρόνια τώρα, και βαίνει επιδεινούμενη, είτε με Συντηρητικούς είτε με Σοσιαλιστές στην κυβέρνηση. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Ισπανοί νέοι (και οι άνω των τριάντα νέοι λογίζονται) μένουν αναγκαστικά με τους γονείς τους , καθώς ως άνεργοι αδυνατούν να καλύψουν τα έξοδα για να νοικιάσουν σπίτι. Πολλοί μάλιστα αδυνατούν να βρουν έστω και περιστασιακή στέγη, ακόμη και για τις ιδιαίτερες στιγμές τους. Πριν από χρόνια είχα βρεθεί στη Μαδρίτη και είχα εντυπωσιαστεί από τις πολλές περιπτώσεις ζευγαριών που μέρα-μεσημέρι βγάζανε τα μάτια τους σε πάρκα και παρκάκια πίσω από καθόλου πυκνές φυλλωσιές, ενώ οι Μαδριλένοι περνούσαν στα δέκα μέτρα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Μήπως τελικά όλο το σκηνικό στήνεται από τον φιλήδονο τραπεζίτη και τον τσαχπινογαργαλιάρη Καρατζαφέρη, για να πάρει ζωή ο Εθνικός Κήπος και το Πεδίον του Άρεως; Έλληνες, αινείτε την πάνδημον (και πάμπαρκον) Αφροδίτη.

ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΣ ΕΝ ΚΑΜΙΝΩ

2012-02-08T21:55:00.002+02:00

Κακά τα ψέματα, όσο κι αν ακούγεται αντιδημοκρατικό. Άνθρωποι που δε θέλουν να έχουν την ευθύνη της διαχείρισης της εργασίας τους και την αφήνουν στους εργοδότες τους, κράτος ή ιδιώτες - αδιάφορο, δε μπορούν, δε θέλουν και δεν αξίζουν, στην τελική, να συναποφασίζουν για την πορεία της χώρας τους. Μεγάλο σχολείο η "κατάρρευση". Το φέραμ' από δω, το φέραμ' από κει, στο τέλος η ανευθυνότητα και η κουτοπονηριά έσκασε στα μούτρα μας, αλλά εντάξει, συνεχίζουμε. Όλα καλά. Παπαδήμος κι άστους να λένε. Το μισθό μας να 'χουμε κι ας είναι και μισός και ο μισός του μισού. Όσο για την ελπίδα:

Θυμοῦνται τὰ λόγια τοῦ πατέρα: ἐσὺ θὰ γνωρίσεις καλύτερες μέρες
Δὲν ἔχει σημασία τελικὰ ἂν δὲν τὶς γνώρισαν, λένε τὸ μάθημα
οἱ ἴδιοι στὰ παιδιά τους
Ἐλπίζοντας πάντοτε πὼς κάποτε θὰ σταματήσει ἡ ἁλυσίδα
Ἴσως στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους ἣ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν
τῶν παιδιῶν τους.

ΕΠΕΡΑΣΑΜ' ΟΜΟΡΦΑ

2012-02-07T15:51:00.003+02:00

Αν έχω καταλάβει κάτι από τις δύο τελευταίες απεργίες - διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ, δεν είναι βέβαια το πόσο αδιέξοδες και υποκριτικές είναι. Αυτό είναι εμφανές ακόμη και στον πλέον αφελή οπαδό της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ. Ανατρέπεται όλο το πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων και η απάντηση είναι μία απεργία ανά δίμηνο. Τι πιο φυσικό κι επόμενο από το να δημιουργείται κλίμα ματαιότητας και ηττοπάθειας και η συμμετοχή να φθίνει πιο γρήγορα και από την "ομάδα-θαύμα" των Γόντικα-Φερέιρα;

Αυτά όμως, είπαμε, είναι γνωστά. Το νέο στοιχείο είναι η απουσία ταραξιών, μολότοφ και λοιπών εξωτικών (ενίοτε και τραγικών) στοιχείων, συνηθέστατων στις ελληνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, κυρίως από το Δεκέμβρη του '08 και μετά. Μέχρι τώρα πίστευα ότι εν μέρει όλα αυτά είναι κατευθυνόμενα κι εν μέρει εκφράζουν μια αυθόρμητη, αδιέξοδη μεν, αλλά γνήσια διάθεση κάποιων ανθρώπων για βίαιη σύγκρουση. Τι πιο φυσικό από το να χτυπάει κόκκινο αυτή η διάθεση, με την κλιμάκωση των μέτρων λιτότητας και την παρουσία εμβληματικών μορφών της έξυπνης και χαζοβιόλας ακροδεξιάς στην κυβέρνηση; Όμως όχι, φίλοι μου. Η μετά Παπαδήμον αντίδραση των "εξτρεμιστικών" στοιχείων απλά δεν υπάρχει. Μάλλον πρέπει να πιστέψουμε ότι οι παρακμιακές μούρες πίσω από τα μαντήλια και τις μάσκες, που έκαιγαν κι έσπαγαν, το καλοκαίρι πέρυσι και το Μάιο πρόπερσι, διείδαν τη θετική αλλαγή του πολιτικού κλίματος με τον έμπειρο τραπεζίτη, ένιωσαν το αγλάισμα της ελπίδας στο σταθερό λόγο του Λουκά και αποφάσισαν να του δώσουν μια ευκαιρία.

Συμπέρασμα: Οι κουκουλοφόροι, οι συνδικαλιστές, εμείς οι αφελείς διαδηλωτές, ο Παπαδήμος, το πολιτικό προσωπικό, η αστυνομία παίζουν στο ίδιο παιχνίδι και το αστείο είναι ότι κανείς τους, πιθανόν, να μην το έχει αντιληφθεί. Το στοίχημα των κρατούντων έγκειται στο κατά πόσο η πλειοψηφία των παικτών (εμείς, ήτοι οι εργαζόμενοι, όσο ανομοιογενές κι αν είναι αυτό το σύνολο), θα συνεχίσουμε να παίζουμε, αποδεχόμενοι τα κατά συνθήκην ψεύδη, δικά τους και δικά μας, τώρα που μας έχουν βάλει να παίζουμε σε δωμάτια με θέρμανση που λιγοστεύει, ευρώ που εξαερώνονται και, σε λίγο, φαγητό που δε θα φτάνει για όλους.

ΥΓ. Επειδή, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα γίνει η νύχτα μέρα, πάλι στο Σύνταγμα θα είμαστε, στην επόμενη παράσταση.

ΤΟΣΟ ΩΡΑΙΟ, ΓΙΑ ΝΑ 'ΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ

2012-02-05T23:04:00.002+02:00

Ετοιμάζονται για συνεργασία ΔΗΜΑΡ και ΔΗΣΥ συνενώνοντας κομματικούς μηχανισμούς, ιδέες (λέμε τώρα), ηγεσίες και βέβαια ονόματα. Η ελαφρά παραλαγή μάλιστα στην απόδοση του ακρωνυμίου θα αποτυπώνει τον ιστορικό συμβιβασμό φιλελεύθερων και πιο φιλελεύθερων. Το νέο κόμμα θα ονομάζεται ΔΗΜΑΡΣΥ, ήτοι Δημοκρατική Αρίστη Συνεργασία. Βγάζω την Αριστερά, βγάζεις τη Συμμαχία και σώζουμε τη Δημοκρατία.

ΚΑΙ Ο ΠΩΛ ΤΟΜΣΕΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ

2012-02-02T23:33:00.001+02:00

Ο ευαίσθητος Δανός νέος είχε μαγευτεί από την ατμόσφαιρα του γηπέδου. Στην παγωμένη Κοπεγχάγη τα κόκκινα κασκόλ και οι ερυθρόλευκες σημαίες με το σταυρό ζέσταιναν την καρδιά του. Τα τραγούδια των ρόλιγκανς είχαν κάνει τον νεαρό φοιτητή των Οικονομικών να αισθάνεται την τόσο γνωστή συντροφικότητα των ποδοσφαιρόφιλων.

Συντροφικότητα που την αναζητούσε απεγνωσμένα. Μόλις τον είχε παρατήσει η Αννεμέτε, η αγαπημένη συμφοιτήτρια, ο πρώτος έρωτας της ζωής του, πετώντας του μάλιστα στα μούτρα ένα "Άει γαμήσου, μαλάκα φιλελεύθερε". Ήταν εμφανές ότι η αγάπη του για τον Φρίντμαν είχε πλήξει ανεπανόρθωτα τη σχέση του με τη νεαρά συμπαραστάτρια των Σαντινίστας.

Τώρα όμως, όλα έμοιαζαν να έχουν βρει ένα νέο νόημα. Ο Άλαν Σίμονσεν είχε τρελά κέφια από το πρώτο λεπτό και φαινόταν ότι τα γκολ θα έφταναν ακόμη και σε διψήφιο νούμερο. Ανησύχησε, βέβαια, όταν κάποιος Konstantinos Kouis (όπως άκουσε από τα μεγάφωνα) έβαλε ένα γκολ από φάουλ, από αυτά που μπαίνουν σε αγώνες παιδικών ομάδων, αλλά ήταν τόσο εμφανής η ανωτερότητα των Δανών που απλά περίμενε την καταιγιστική αντεπίθεση. Πραγματικά, επρόκειτο για καταιγίδα. Σουτ, κεφαλιές, καραμπόλες, αλλά τίποτα. Το Φάντομ με τις χαρακιές στα μάγουλα, ο Nikos Sarganis, όπως διάβασε την επομένη στις εφημερίδες, απέκρουε τα πάντα. Όταν πια ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη, όταν πανηγύριζαν οι Έλληνες τηλεθεατές, όταν σύμπαντες οι Δανοί είχαν κουφαθεί, ο νεαρός Πωλ δάκρυσε κι έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό του: "Μια μέρα, αυτούς θα τους πηδήξω"

ΚΑΜΙΝΗΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ

2012-02-01T20:47:00.000+02:00

Είναι γνωστό το μοντελάκι των πρώην μαρξιστών και νυν αριστερών, με την καλή έννοια, που θα έλεγε και ο Ψινάκης. Έχουν καταδικάσει προ πολλού την καταδίκη της ελεύθερης οικονομίας, ερεθίζονται, για να το πούμε κομψά, όταν ακούνε για επιχειρηματικότητα και, βεβαίως ταυτίζουν το όραμά τους με τον εξορθολογισμό, την αποκατάσταση των στρεβλώσεων, λες και αριστερός σημαίνει θεσμικός τορναδόρος. Αφού ρε παιδιά, βλέπετε πού πάει το πράγμα. Ωραίος ο χαβαλές και η διακωμώδηση των παλαιοκομμουνιστικών λογοτεχνημάτων του Ριζοσπάστη, αλλά μη μας τρελάνετε κιόλας. Πάμε σφαίρα για μεγάλη εξαθλίωση και ό,τι και να κάνουν οι Ατενίστας, οι υπερασπιστές των μεταναστών, οι αρωγοί των αστέγων, στο τέλος τι θα κάνουν; Θα καλέσουν την αστυνομία, για να αποκαταστήσει την τάξη, όταν σφάζονται οι συμμορίες έξω από το σπίτι τους, ενώ αν είναι δήμαρχοι, θα μπουζουριάσουν και τους αστέγους, για να τους χαρίσουν τη θαλπωρή της ΓΑΔΑ, όταν είμαστε σε θερμοκρασίες κάτω του μηδενός.

Έρχονται εποχές που δεν έχουμε τη συνήθη υπερχείλιση και την απόσυρση των νερών του ποταμού, αλλά ο ποταμός ξεραίνεται. Επιλογή είναι να φτιάχνεις τα συνήθη αναχώματα για τα νερά που δε θα ξανάρθουν, αλλά μη μας το παίζεις, ρε φίλε, και ρεαλιστής. Από το σουρεαλισμό σου, του βατραχάνθρωπου στον ξεροπόταμο, προτιμώ το σοσιαλιστικό ρεαλισμό.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ

2012-01-30T20:00:00.001+02:00

Πολλές φορές είναι δύσκολο, λένε, να διακρίνεις την πλευρά που θα σταθείς, τον σύντροφο που θα στηρίξεις, τις μάχες που πρέπει να δώσεις και λοιπά. Θυμάσαι κιόλας ότι ο διπλωμάτης-ποιητής είχε επισημάνει αρκούντως λογολυρικά το μάταιον της μάχης "για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη" και σου 'ρχεται να τα βροντήξεις όλα. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει δικαιοσύνη. Πάνω στη στιγμή της απωλείας, ακούς "Το ψωμί" και θυμάσαι ότι σωστό είναι να στηρίζεις αυτόν που έχει ανάγκη, αυτόν που είναι ο αδύναμος, γιατί αδύναμος είσαι κι εσύ.

ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ

2012-01-29T10:44:00.002+02:00

Καθώς κολυμπάμε μέσα στο ποτάμι της καθημερινότητας, παλεύουμε με τα κύματα, για την ακρίβεια, είναι δύσκολο να διακρίνουμε τη γραμμή ανάμεσα στη συνήθη προσωπική τραγωδία, τη συνήθη κλαψομούνικη υπερβολική πρόσληψή της υπό του πρωταγωνιστού, και τη δραματική αλλαγή βασικών παραμέτρων που ορίζουν τις κοινωνικές σχέσεις. Εννοείται ότι η ορθή αποτίμηση και ερμηνεία των κοινωνικών σχέσεων είναι ούτως η άλλως εξαιρετικά δύσκολη, στο βαθμό που συναρτάται από τη γνώση δεδομένων που, εν πολλοίς, αγνοοούμε, αλλά κυρίως από την προσωπική μας προσπάθεια να προσαρμόσουμε αυτά τα δεδομένα στα μέτρα μας και να βρούμε ελαφρυντικά για τις επιλογές μας.

Κάποιοι, βέβαια, δεν έχουν τέτοιες αμφιβολίες. Είναι βέβαιοι για τις κατακλυσμιαίες μεταβολές και βαράνε γενικό προσκλητήριο, για να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, να κάνουμε τις θυσίες μας, να ακούσουμε τον Αλιβιζάτο μας και να θαυμάσουμε την Άννα μας.

Δεν έχετε δει, σου λένε, τι γίνεται; Πάνε αυτά που ξέρατε. Το κακομαθημένο τσογλάνι (Ελλάς) πρέπει να κατανοήσει ότι η μαμά Ευρώπη έχει ζόρια και δε μπορεί να συνεχίσει να δίνει το σύνηθες χαρτζηλίκι. Πάρε κι εσύ, υπεύθυνε πολίτη, χωρίς διαμαρτυρίες έναν μισθό-χαρτζηλίκι και αφήσου στα παπαδημέικα κόλπα, για να παραμείνουμε εντός ευρωπαϊκής πορείας.

Εγώ αντιθέτως, και πολλοί άλλοι υποθέτω, δε βλέπουμε τις αλλαγές αυτές ως ρωγμή στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα της ευημερίας και της κοινωνικής συνοχής. Είναι απλά η φυσική απόληξη της πιο πρόσφατης πράξης της συναρπαστικής τραγωδίας του ιμπεριαλισμού. Αυτό το σύστημα, που καταφανώς βάζει σε δεύτερη μοίρα τις ανθρώπινες ανάγκες, οδηγεί στην υπερσυγκέντρωση του χρήματος στο όνομα της ελεύθερης οικονομίας, ομνύει στη δημοκρατία και ορίζει πολιτικούς ηγέτες τραπεζίτες, απλά δε θα μπορούσε να καταλήξει πουθενά αλλού, παρά εδώ που βρισκόμαστε. Η κατηγορηθείσα για συνωμοσιολογία Ναόμι Κλάιν είπε το προφανές. "Οι μάσκες έπεσαν". Δικαίωμα του καθενός είναι να βρίσκει ελκυστικό το βλογιοκομμένο πρόσωπο που αποκαλύφθηκε πίσω από το προσωπείο. Δικαίωμά μας όμως είναι και να αποκαλούμε μασκαράδες όσους Κινούνται ως Πολίτες, για να μας πουν ότι αν έχουμε να φάμε, δεν είναι ανάγκη να έχουμε και θέρμανση, αν έχουμε σχολεία αποθήκες για τα παιδιά μας, δεν είναι ανάγκη να αναρωτιόμαστε για τη μόρφωση που (δεν) παίρνουν. Αν είμαστε στην Ευρώπη, εν ολίγοις, πρέπει να λέμε κι ευχαριστώ. Κάτι σαν τον μπάτλερ σε ένα σπίτι της βρετανικής αριστοκρατίας. Υπηρέτης είναι, αλλά σε καλό σπίτι.

ΣΤΑ ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟ ΣΚΑΡΙ

2012-01-27T17:29:00.002+02:00

Τι να γράψεις, τι να σβήσεις; Όταν χάνεις τις σταθερές που σε ορίζουν για χρόνια, τόσα που νομίζεις ότι πάντα υπήρχαν, νιώθεις ότι δεν έχει πια σημασία να ψάχνεις την κατάλληλη ιστορία και να ταιριάξεις τις λέξεις.
Μάγκες, κανείς δε χάνεται, αν δε θέλει να χαθεί και μην ξεχνάτε ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Αλληλεγγύη.

ΠΑΜΕ ΝΤΟΛΥ

2012-01-23T10:05:00.002+02:00

Μαζεύτηκαν, λέει, κάποιες ανθυποσημειώσεις του επόμενου τόμου της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών (ήτοι ανεπάγγελτοι, προσποιούμενοι εφηβιόθεν τους πολιτικούς) και άνθρωποι των Ελληνικών Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών (χαχαχαχαχαχαχα) και μας ξαναείπαν τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε, με σταθερό προσανατολισμό προς τη Δύση. Εννοούν, βεβαίως, όχι τη Δύση του Κοινωνικού Κράτους, της σοσιαλδημοκρατικής παρένθεσης του δεύτερου μεσοπολέμου, της κοινωνικής συνοχής, αλλά την Άγρια Δύση με την Διαμαντοπούλου σε ρόλο Καλάμιτυ Τζέην: "Ξένε, σ' αυτήν την πόλη είσαι μόνος σου, εσύ και τ' όπλο σου".

Ο ΛΕΝΙΝ ΣΤΟ ΣΙΑΤΛ

2012-01-21T22:11:00.001+02:00

Είχα μία κουβέντα σήμερα με αγαπημένη και εκνευριστικά πειστική αντι-κομμουνίστρια και αναφανδόν υπέρμαχη του καπιταλισμού ως μοναδικής προοπτικής για το μέλλον. Ίσως μάλιστα να αμφισβητεί και το χαρακτηρισμό αντικομμουνίστρια, καθώς αμφισβητεί και την ίδια την ύπαρξη του κομμουνισμού, όχι μόνο στο παρόν, αλλά και στο παρελθόν. Τέλος πάντων, ας αφήσουμε τα υπαρξιακά του κομμουνισμού και ας δούμε τις κατά ριπάς βολές της, όταν της είπα για λαϊκές επιτροπές του ΠΑΜΕ που θα εμποδίσουν το κόψιμο του ηλεκτρικού ρεύματος και λοιπές αγωνιστικές δράσεις.

'Ολα αυτά, με άρχισε, είναι προκάλυμμα για κάποια συμφέροντα να αποφύγουν την καταβολή φόρου για την τεράστια ακίνητη περιουσία τους ή για απλά, καθημερινά λαμόγια που έχουν επενδύσει το μαύρο χρήμα που έβγαλαν σε ακίνητα και τώρα αντιδρούν. Πήρε φόρα και πριν προλάβω να βγάλω άχνα, με πλάκωσε στις αγροτικές κινητοποιήσεις στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα), που ουσιαστικά ήταν κινητοποιήσεις των καλοταϊσμένων Ευρωπαίων αγροτών ενάντια στην προοπτική να φάνε ψωμάκι και οι αγρότες του Τρίτου Κόσμου. Και όχι μόνο αυτό, μου λέει, αλλά και το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης στο Σιάτλ είχε από πίσω κάτι άλλους Αμερικάνους παραγωγούς (δε θυμάμαι ποιου πράγματος, αν και το 'χα ξανακούσει). Μου πέταξε (πάλι στα καθ' ημάς) και το υπονοούμενο ότι το κόμμα κάνει τουμπεκί για συγκεκριμένες περιπτώσεις φοροδιαφυγής με γενικές καταγγελίες περί αδηφάγου κεφαλαίου.

Το πιο εκνευριστικό είναι ότι όλα αυτά τα ήξερα από τα πριν και τα θεωρώ, κατά βάση, σωστά. Προς τι όμως ο εκνευρισμός; Ακριβώς στο ότι η μοναδική πραγματικά μαζική αριστερή δύναμη, το ΚΚΕ, αντί να δίνει απαντήσεις σε όλα αυτά, αντί να ανδεικνύει τη θεμελιώδη αντίφαση του μονοπωλιακού καπιταλισμού ως γενεσιουργού αιτίας τέτοιων φαινομένων γίνεται ουρά του κινήματος "Δεν πληρώνω". Προσοχή. Δεν υποστηρίζω ότι δεν θα έπρεπε το κόμμα να αναλάβει δράση στην περίπτωση διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος, αλλά δε θα έπρεπε να υπάρχει μία επιλεκτική προσέγγιση κατά περίπτωση; Είναι, ας πούμε δυνατόν να δραστηριοποιείται το ΠΑΜΕ, για να μην κοπεί το ρεύμα του οποιουδήποτε, που είναι πιθανόν να εκμεταλλεύεται τέτοιες κινήσεις, για να συνεχίσει απρόσκοπτα την φοροαποφυγή του; Δύσκολο ερώτημα, αλλά χρειάζεται ουσιαστικές απαντήσεις. Το αστικό κράτος δεν είναι δίκαιο, αλλά και η λογική ότι δεν έχει σημασία αν τα κονομάει ο τίμιος επιχειρηματίας ή το λαμόγιο με δικτύωση στα κόμματα και το ΣΔΟΕ, μπορεί να έχει βάση σε μακρά προοπτική, αλλά αν θέλουμε να πούμε την αλήθεια δεν πείθει στην παρούσα φάση. Μην ξεχνάμε και τη διαλεκτική σύντροφοι.

Όσο αφορά, πάντως, την κριτική κατά του κινήματος της παγκοσμιοποίησης, τη σχέση προηγμένων χωρών και Τρίτου Κόσμου, που περνάει φάση εξισορρόπησης, προκαλώντας αναταράξεις στους πλούσιους Δυτικούς, νομίζω ότι υπάρχει μια θεμελιώδης παράβλεψη. Η ανακατανομή του πλούτου μόνο κατ' επίφασιν γίνεται υπέρ του Τρίτου Κόσμου. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο δεν έχει ανάγκη από επαναπροσδιορισμό των όρων οικειοποίησης των υπερκερδών του. Ο τεράστιος πλούτος που έχει συσσωρευτεί, κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες ελέγχεται σε υπερεθνικό επίπεδο, όπως καταδεικνύει και ο θάνατος των εθνών-κρατών υπό τους ήχους των χρηματοπιστωτικών κρίσεων, που υπενθυμίζουν ποιος κάνει κουμάντο σε αυτόν τον κόσμο.

Σαν σήμερα, το 1924, πέθανε ο Λένιν. Στο εμβληματικό έργο του για τον ιμπεριαλισμό, είχε αναφερθεί στη διάκριση των κρατών πρώτης γραμμής και υπανάπτυκτων χωρών, που οδηγούσε στη μείωση των προλετάριων σε Ευρώπη και Βόρειο Αμερική, υπό τη διεύθυνση των συγχρονισμένων και ταυτόχρονα αντιτιθεμένων μονοπωλίων. Όλα όσα ζούμε μήπως είναι ο επίλογος του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού; Πού 'σαι ρε Βλαδίμηρε; Έχεις αφήσει το λενινισμό στη Λιάνα.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΩΣΑΝ

2012-01-16T16:37:00.003+02:00

Σαν χτες, πριν από 93 χρόνια, δολοφονήθηκε η Ρόζα Λούξεμπουργκ από τις παραστρατιωτικές ομάδες των Freikorps στο Βερολίνο. Είχε ηγηθεί μιας εκ των προτέρων καταδικασμένης εξέγερσης, χωρίς ούτε η ίδια να πιστεύει σε αυτήν.

Σήμερα πολλοί "προοδευτικοί-αριστεροί" μιλάνε για αναγκαίους συμβιβασμούς, για δημιουργική επανάσταση με αλληλεγγύη, απελευθέρωση των δυνάμεων της χώρας, της Ευρώπης, του κόσμου, απαλλαγή από τις εμμονές περί κράτους-προστάτη. Δε θέλω να εξομοιώσω την κατάσταση στην Ελλάδα και μεγάλο μέρος της Ευρώπης με τη Γερμανία του 1919, όμως είναι αλήθεια ότι η κατάσταση βαίνει εξομοιουμένη. Και αυτός ο Παπαδήμος δε φέρνει λίγο στον Έμπερτ; Ατυχώς, βέβαια, τους εργάτες, τους εργαζόμενους εν γένει, τους ανέργους δεν τους συνεπαίρνει ο λόγος της Ρόζας, αλλά ο κώλος της πόζας κάθε ξανθιάς της μεσημεριανής ζώνης. Δύσκολα τα πράγματα, αλλά πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είναι; Τάξη ΔΕΝ επικρατεί στο Βερολίνο μας, αλλά ούτε και επαναστατική ανατροπή φαίνεται στον ορίζοντα. Το παρήγορο είναι ότι, όπως και ο ανασχηματισμός (που θα ΄λεγε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος), η επανάσταση δεν προαναγγέλλεται, γίνεται.

Βάσει της πρετεντερικής, η Ρόζα ήταν θύμα μιας επικίνδυνης και αδιέξοδης επιλογής, βάσει της διαλεκτικής όμως, η επανάσταση των Σπαρτακιστών ήταν η σπίθα από το βίαιο άγγιγμα της καρδιάς με τη λογική. Μια σπίθα στο σκοτεινό τούνελ είναι φως, ας είναι και λίγο. Ο Μπρεχτ είχε πει ότι την "τρομοκράτισσα" την έφαγαν, γιατί "έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς". Ποια είναι η αλήθεια που πρέπει ν΄ ακούσουν οι φτωχοί σήμερα; Πρώτα απ΄ όλα ότι είναι φτωχοί. Ο εικονικός νεοπλουτισμός ετελεύτησεν τον βίον του. Καλά ξυπνητούρια.

ΟΛΑΦ ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ

2012-01-13T16:41:00.006+02:00

Υποθέτω ότι η αναγεννητική προσπάθεια του Λουκά ταυτίζεται με την πιο "δίκαιη" ανακατανομή του εισοδήματος. Να ψαλιδίσουμε τους μισθούς από τους έχοντες αξιοπρεπή αμοιβή (1500-2.000 ευρώ), χωρίς να το αξίζουν όμως, οι προνομιούχοι, φουσκωμένοι και αντιπαραγωγικοί μισθωτοί της παρασιτικής οικονομίας μας, και να συντηρήσουμε σε αξιοπρεπή επίπεδα φτώχειας τους υποαμειβόμενους (600-800 ευρώ), ήτοι να μη μείνουν άστεγοι πάνω από 100.000 άνθρωποι, να μην υποσιτίζονται πάνω από 1.000.000, να μην παγώνουν το χειμώνα πάνω από 5.000.000. Θεωρείτε ότι το όλο εγχείρημα έχει ως στόχο:

α. Να καταστούν οι δανειστές μας και οι ντόπιοι μεσίτες τους πλουσιότεροι;

β. Να συνειδητοποιήσει το μέσο λαμόγιο (του Δημοσίου ή της επιχειρηματικότητος) ότι υπάρχει ψωμί και στη δημοσιονομική προσαρμογή;

γ. Να οικοδομηθεί μια υγιής κοινωνία στο σκανδιναβικό πρότυπο;

(Μπορείτε να σημειώσετε ως ορθές απαντήσεις περισσότερες της μίας).

JUMBO IN THE USSR

2012-01-09T20:30:00.003+02:00

Διάβαζα χτες στο οικονομικό ένθετο γνωστής κυριακάτικης φυλλάδας (την είχα πάρει για το κουπόνι των 6 ευρώ στο σούπερ μάρκετ) δισέλιδη συνέντευξη-αφιέρωμα στον ιδιοκτήτη των Tζάμπο. Ο επιτυχημένος επιχειρηματίας - πρότυπο για την ανάκαμψη της Ελλάδας με δημιουργικό πνεύμα, εργατικότητα και λοιπά επιχειρηματικά - έλεγε ότι πρέπει να νοικιάσουμε αρχαία μνημεία, να πουλήσουμε νησιά και λοιπές αρλούμπες. Το πλέον εντυπωσιακό, όμως, σημείο της συνέντευξης-ποταμός ήταν η αναφορά του στη συνταγή της επιτυχίας. Στο ερώτημα "Πώς φτάσατε εδώ που φτάσατε;", δεν απάντησε με το γνωστό "Βασικά, με το διάβασμα". Πρωτότυπες ιδέες, καινοτομίες, αίσθηση του τάιμινγκ και να σου η επιτυχία. Προφανώς η ιδέα να πουλάει κωλόχαρτα δίπλα στα Playmobil συνιστά καινοτομία ανάλογη του I-pod. Κορύφωση; Αν αναγκαζόταν, λέει, να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στα παιχνιδάδικα της Softex, θα βίωνε αυτήν την εξέλιξη ως προσωπική ήττα.

Ως τι άραγε να βιώνει ο μέσος εργαζόμενος του Τζάμπο τις εργασιακές συνθήκες και τις αμοιβές του, προ της απευκταίας (βεβαίως) ενδεχόμενης μείωσης; Όποιος γνωρίζει, ας απαντήσει τεκμηριωμένα. Αστήρικτες και ανώνυμες συκοφαντίες δε θα δημοσιευτούν. Οι μέρες και οι ώρες είναι κρίσιμες. Δε μπορώ να ρισκάρω την αποτυχία της προσπάθειας να βρει επιτέλους το επιχειρείν το δρόμο του στην τελευταία Σοβιετική Δημοκρατία.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

2012-01-07T21:10:00.001+02:00

Πόσοι φυσιολογικοί άνθρωποι είχαν, ακόμη και στις "παλιές" ανέφελες μέρες, την πεποίθηση ότι η δημοκρατία μας είναι αποτέλεσμα κατίσχυσης της ηθικής, του δικαίου, του ανθρωπισμού, του ορθού λόγου, ρε παιδί μου; Όταν λέω "μας" δεν εννοώ τους πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά τους πολίτες κάθε κράτους που ανήκει στο λεγόμενο Ελεύθερο Κόσμο (R.I.P. Ronald Reagan). Δυστυχώς, πολλοί, αλλά δικαιολογημένα. Εκλογές, ελευθερία έκφρασης, ελευθεροτυπία (όχι του Τριάντη, η άλλη, η κανονική), διάκριση εξουσιών, φραγμοί στην αστυνομική βία, σεβασμός από το κράτος στην ανθρώπινη ζωή, πρωτοφανής στην παγκόσμια Ιστορία.

Φευ, όμως. Όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια και ειδικά τους τελευταίους μήνες, επίσης δικαιολογημένα, κάνουν την παραπάνω πεποίθηση να μοιάζει όνειρο παλιό, απατηλό. Έχουμε και λέμε:

1. Η μπλόφα (;) του Παπανδρέου για το δημοψήφισμα έφερε στο φως μία διττή αμφισβήτηση της δημοκρατικής αρχής. Από τους Μερκοζί ακούστηκε ότι έτσι και κάνουμε δημοψήφισμα, θα μας κόψουν τα πόδια, θα μας πετάξουν από την Ε.Ε. κ.λπ. Από τη δεξιά αντιπολίτευση (και όχι μόνο - βλ. Πρετεντέρηδες, Παπαχελάδες κ.λπ.) μάθαμε ότι η πρόταση είναι επικίνδυνη για την ευρωπαϊκή προοπτική μας. Τι έμεινε από την όλη ιστορία. Αυτό που επεδίωκε (και) ο Παπανδρέου, πιθανώς. Η "ομαλή" αποπρωθυπουργοποίησή του και η πρωθυπουργοποίηση του Παπαδήμου. Προέκυψε όμως και κάτι άλλο. Η αίσθηση ότι δημοκρατία έχουμε όσο μας επιτρέπεται. Από ποιους; Έλα ,ντε.

2. Τι κάνει το κοινοβούλιο; Βουλεύεται με βάση την αρχή της αντιπροσώπευσης, μέσα από την οποία διυλίζεται (άλλοι λένε εξαερώνεται) η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Η προβληματική σχέση των δύο αρχών ήταν ανέκαθεν δεδομένη, αλλά τέλος πάντων, υπήρχε μία σχέση, έστω και προβληματική. Πριν λίγο, όμως άκουσα ότι ακόμη και οι εν πολλοίς αμόρφωτοι, μπακάληδες της πατρωνίας, βουλευτές μας κρίνονται επίφοβοι για την ψήφιση των μέτρων που θα μας (ξανα)σώσουν και μελετάται η λύση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου (παράκαμψη της ψηφοφορίας στη Βουλή). Από τις μέρες του Εθνικού Διχασμού, στο μακρινό 1916, έχουμε να ζήσουμε τέτοιες μέρες κοινοβουλευτικού θριάμβου.

Με άλλα λόγια, τι δημοκρατίες και μαλακίες; Άμα λάχει, τραβήξτε και μία πράξη νομοθετικού περιεχομένου να κάνετε τον Παπαδήμο πρωθυπουργό, μέχρι να είναι έτοιμος ο Βορίδης για το Μαξίμου.

Αχ, αστική δημοκρατία. Τι σου 'μελλε να πάθεις, τώρα στα γεράματα;

REANIMATOR

2012-01-05T20:23:00.003+02:00

Ο κύριος Παπαδήμος είπε ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για κεκτημένα, όταν καίγεται ο κώλος μας (πλησιάζει η χρεοκοπία, είπε, για την ακρίβεια, καθότι ευγενικό αγόρι). Ο γνωστός εκβιασμός για την Αποκάλυψη την επομένη της χρεοκοπίας. Προφανώς μας θεωρεί αρκετά ρομαντικούς ώστε να πιστεύουμε ότι είναι ο δρ. Φρανκεστάιν και θα δώσει ζωή σ΄ ένα πτώμα. Ακόμα καλύτερα, έχουμε πρωθυπουργό Reanimator.

Η συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι μετά τη χρεοκοπία και την έξοδο από το ευρώ αρχίζει να θυμίζει το ερώτημα για το τι μας περιμένει μετά το θάνατο. Το σίγουρο είναι ότι και τα δύο θα μας συμβούν, το πρώτο σύντομα, το δεύτερο στο άδηλον μέλλον. Τι κάνει ο καλός χριστιανός για την προοπτική του θανάτου; Προσεύχεται. Τι κάνει ο φυσιολογικός άνθρωπος για την προοπτική της χρεοκοπίας; Οργανώνεται και αγωνίζεται. No fear.

ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΕΟΚ, ΜΑΘΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ

2012-01-04T20:28:00.003+02:00

Με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή έχω μία αμφίθυμη σχέση. Από τη μία, τον έχω ταυτίσει με τις ευτυχισμένες παιδικές μέρες, τότε που τον έβλεπα (μαυρόασπρο) να πηγαινοέρχεται στην Ευρώπη, μαχόμενος για την ένταξη, λίγο μετά το Λούνα Παρκ και λίγο πριν το Χαβάη 5-0. Από την άλλη, βεβαίως, σιχαίνομαι την αγιοποίησή του. Στιβαρός ηγέτης, Εθνάρχης, παράγων σταθερότητας κ.ο.κ. Εγώ έχω να πω το εξής:

1. Είναι ή δεν είναι αυτός που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της πόλης των Αθηνών από τις δεκαετίες ΄50 και ΄60; Αν βρίσκουμε, βέβαια, την Αθήνα ειδυλλιακή, άκυρη η ερώτηση.

2. Ο λογαριασμός που πληρώνουμε, δεν είχε προαναγγελθεί από κάθε νορμάλ οικονομικό αναλυτή και πολιτικό, εντός κι εκτός Ελλάδος, όταν μας έβαζε στην ΕΟΚ; Αν, βέβαια, για όλα φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου, πάλι πάω πάσο.

Είστε κάτοχος διαμερισμάτων με αντιπαροχή; Έχετε αξιοποιήσει δεόντως τις κοινοτικές επιδοτήσεις, ενισχύοντας τις ελβετικές τράπεζες; Είστε από την Πρώτη Σερρών; Είστε από αυτούς που τους έπαιρναν τηλέφωνο , για "να γράψουν κάτι για τον Πρόεδρο"; Αγνοήστε την παρούσα ανάρτηση.

VENCEREMOS

2012-01-01T22:43:00.001+02:00

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας κοίταξε πάλι με αυτό το μισοκοιμισμένο, μισοπατρικό ύφος και μας είπε (ψιλοαυστηρά) ότι φέτος θα παιχτεί το μέλλον της χώρας και εμμέσως, πλην σαφώς, μας υπέδειξε να κόψουμε τις μαλακίες και να είμαστε καλά παιδιά και να ακούμε τον κύριο Παπαδήμο, που ξέρει τα κατατόπια και θα μας βγάλει στο ξέφωτο.

Παραλίγο να αρχίσω τα καντήλια και τις αφόρητες, εν τέλει, καταγγελίες. Είδα όμως μια φωτογραφία του μικρού γιου μου και θυμήθηκα ότι ζητάει με αγωνία να τον εξετάσω στην προπαίδεια, του αρέσει να παίζει μπάσκετ, προσφέρει με χαρά ό,τι έχει στους φίλους του, δεν προσπαθεί να ξεγελάσει τη δασκάλα του, μου την λέει όταν του δίνω ψεύτικες υποσχέσεις και θεωρεί ότι ο ίδιος θα ζωγράφιζε καλύτερα το κεφάλι μιας γυναίκας από τον Πικάσο. Κυρίως θυμήθηκα ότι ξύπνησε, σηκώθηκε και με αγκάλιασε στις 5 το πρωί, όταν έφευγα για ένα ταξίδι πριν λίγο καιρό, χωρίς να μιλήσει, και ξαναπήγε στο κρεβάτι του. Θα νικήσουμε.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2011-12-31T07:55:00.000+02:00

Για το 2012, εκτός από την Επανάσταση, έχουμε να περιμένουμε και τα παιδιά (τρόπος του λέγειν).

ΑΤΤΑΛΟΣ Γ΄

2011-12-27T08:31:00.004+02:00

Επί τη ευκαιρία της ονομαστικής εορτής (Manuel) ενεπλάκην σε συζήτηση με αντικομμουνίστρια θεία και οπορτουνίστρια φίλη σχετικά με το φλέγον ζήτημα της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Έπρεπε να μπούμε στην ΕΟΚ; Και καλά, μπήκαμε, έπρεπε όμως να συνεχίσουμε και στην Ε.Ε. με το Μάαστριχτ; Και πες ότι συνεχίσαμε, έπρεπε να κάνουμε και upgrade με ευρώ; Η κουβέντα βέβαια περιεστράφη και γύρω από τις ευθύνες του Ανδρέα, το ρόλο του Σημίτη, την "Ευρώπη των Λαών" των ανανεωτών αριστερών κ.λπ. Η αλήθεια είναι ότι τα ΄χω λίγο μπερδεμένα στο κεφάλι μου, αφού όταν φτάσαμε στην προοπτική κατάρρευσης της ευρωζώνης, εγώ είχα φτάσει στο δεύτερο μπουκάλι Αγιωργίτικο , ενώ αδυνατούσα να αρθρώσω επιχείρημα έμπλεος οινοπνεύματος και παλιάς καλής κομμουνιστικής οργής. Τώρα όμως που ξημέρωσε, νιώθω την ανάγκη να πω τα παρακάτω.

Όταν ο βασιλιάς της Περγάμου Άτταλος κληροδότησε το κράτος του στη Ρώμη, δε νομίζω ότι έπραξε καλά ή κακά, παρ΄ όλο που, όταν διαβάζουμε περί αυτού, απορούμε για μια τόσο παράξενη διαθήκη. Ορισμένοι ηλίθιοι εθνικιστές μπορεί να μιλήσουν για προδοσία, με την ταύτιση της κρατικής οντότητας της Περγάμου με την ιδεοληψία τους περί "εθνικού κράτους". Κάποιοι άλλοι, πιο σοβαροί, προφανώς, μπορεί να αναφερθούν στις εξαρτήσεις του Άτταλου από τη ρωμαϊκή ισχύ, που του επέβαλε μια τέτοια διαθήκη. Οι συμπεριφοριστές δε, μπορεί να προσγράψουν την ενέργεια στην ψυχολογική εξάρτηση του Άτταλου από τη ρωμαϊκή προστασία και την ανάγκη να ανταποδώσει με μια τέτοια προσφορά, που διασφάλιζε ταυτόχρονα το μέλλον των υπηκόων του - ήταν και ψυχοπονιάρικο αγόρι, υπεύθυνος ηγεμών, θα σου πούνε. Τι ισχύει; Έχει σημασία; Άτταλος πέθανε, Πέργαμος επαρχία Ρώμης, Pax Romana, end of the story - happy end.

Ελλάδα: Μπήκε ΕΟΚ, ξεφάντωσε με ΜΟΠ, Πακέτα Ντελόρ, επιδοτήσεις για το τίποτα, ευρώ, χρεοκόπησε και πάει ντουγρού για το χειμώνα του ΄41-΄42. Αν συμβεί το τελευταίο, η λεγόμενη αναγκαιότητα της ιστορίας δε θα έχει το αποτέλεσμα της Περγάμου. Όλα κρίνονται (και πληρώνονται) εκ του αποτελέσματος.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

2011-12-24T08:09:00.004+02:00

Αυτά τα Χριστούγεννα είναι, λένε πολλοί, Χριστούγεννα αγωνίας, φόβου, ανασφάλειας, φτώχειας και απελπισίας. Για μένα είναι Χριστούγεννα ενηλικίωσης. Μια ολόκληρη κοινωνία βγαίνει μετά από δεκαετίες εφηβικού κωλοπαιδισμού στην πραγματικότητα. Τέρμα τα πάρτυ και οι διακοπές στα νησιά με τα λεφτά του μπαμπά για όλους μας. Μέχρι εδώ η πίστη στην αιωνιότητα της νιότης ως κωλοβαρέματος. Ωραία τα εμπορικά κέντρα, αλλά οι κυλιόμενες σκάλες τους, τελικά, δεν οδηγούν στον παράδεισο.

Και τώρα που μεγαλώσαμε; Αν θέλουμε να επιβιώσουμε ένας είναι ο δρόμος. Αλληλεγγύη και αγώνας.

Αγώνας προσωπικός, για να γίνουμε καλύτεροι, να βγούμε από το βόλεμα της αυτάρεσκης ψευδαίσθησης του επιτυχημένου, που τελικά είναι επιτυχημένος στην προσπάθεια να νιώθει επιτυχημένος.

Αγώνας κοινωνικός, Όπως είναι ανώφελο να ζητάμε σωτηρία αποκλειστικά στους "κοινούς αγώνες", είναι και χαζοχαρούμενο και βλακώδες να απορρίπτουμε τη συλλογική διεκδίκηση. Πώς να το κάνουμε; Από αυτό που περνάμε τεκμαίρεται ότι η πάλη των τάξεων δεν ήταν μια ξαφνική φλασιά στο κεφάλι του μεγάλου μουσάτου.

Αγώνας ποδοσφαιρικός. Για να φτάσουμε στον Μάη με την κούπα στον Περαία, απαιτείται αγώνας εναντίον Ελλήνων και Αράβων πετρελαιάδων.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

2011-12-21T22:06:00.001+02:00

Όλοι, οι κάποιας ηλικίας τουλάχιστον, θα ΄χετε πέσει πάνω σε περιπτώσεις μεταμορφώσεων φίλων, γνωστών, συγγενών. Χαζόφατσες που γίνονται απαστράπτοντα πρόσωπα μόλις ερωτεύονται (ή και το ανάποδο), άνθρωποι χαμηλών (μέχρις ανυπαρξίας) τόνων που γίνονται τσαμπουκάδες και ουάου όταν αποκτούν εξουσία και κυρίως όταν αυτή θίγεται (υπενθύμιση της υπεροχής του μαρξισμού ως ψυχολογικού ερμηνευτικού εργαλείου), φίλους που σε μια στιγμή σε κάνουν να γίνεσαι εχθρός τους και γι΄ αυτό να μισείς και τον εαυτό σου. Τα ΄χα ξαναπεί: ζόρικο πράμα η κρίση.

Ο έρωτας θριαμβεύει βεβαίως και στις κρίσι-μες μέρες μας, πλην όμως και οι ερωτευμένοι - οι απαστράπτοντες, ντε - θα φάνε στη μάπα τους Μιστερ Χάυντ. Ο δρ. Τζέκυλ ανήκει στο ρομαντικό παρελθόν του καπιταλισμού. Καλώς τα παιδιά.

ΤΡΑΜΠΑΝΤ, ΟΠΩΣ ΑΟΥΝΤΙ

2011-12-18T07:35:00.002+02:00

Θυσία. Ωραία λέξη, που παραπέμπει σε Λεωνίδα, Ιησού, Ταρκόφσκι. Παραπέμπει, όμως και στις "θυσίες" που απαιτούνται για να ορθοποδήσει η χώρα. Τώρα πια, όχι μόνο η χώρα, αλλά και ο πλανήτης, όπως είπε η Κριστίν Λαγκάρντ. Στην καθημερινότητά μας βέβαια δεν ακούμε τον Λουκά και την Κριστίν να μας κάνουν φιλοσοφικό ή θεολογικό μάθημα περί θυσίας. Ακούμε από κατώτερα στελέχη και υπαλλήλους της Καπιταλισμός Α.Ε., είτε είναι οι εργοδότες μας είτε νουνεχείς (εμείς τον έχουμε απολέσει το νου) συνάδελφοι, ότι πρέπει να θυσιάσουμε μέρος των αποδοχών και των εργασιακών δικαιωμάτων μας εν γένει, προκειμένου να σώσουμε το όλον. Λογικό ακούγεται, πλην όμως τα φαινόμενα απατούν.

Πριν από δεκαετίες οι Γερμανοί δούλεψαν σκληρά, σου λέει ο άλλος, έχτισαν στα ερείπια, θυσιάζοντας ελεύθερο χρόνο και τώρα απολαμβάνουν τους καρπούς των προσπαθειών τους. Ένας Γερμανός της θάλασσας (Ολλανδός) μου είχε πει κάτι αντίστοιχο για τη χώρα της τουλίπας. Όταν του έθεσα το ζήτημα της εξαθλίωσης του Τρίτου Κόσμου, την είχε έτοιμη την απάντηση: "Να δουλέψουν όπως εμείς, για να φτάσουν το επίπεδο ζωής μας". Θυσίες λοιπόν και αυτοί, για να τα καταφέρουν.

Αυτά τα παραδείγματα για την απόδοση των θυσιών στο μεταπολεμικό κόσμο του ΄40 και του ΄50 είναι ενδεικτικά του καπιταλιστικού μύθου περί πόνου που οδηγεί στη σωτηρία. Αν προσθέσουμε και κάτι χαζοχαρούμενα περί αλληλεγγύης μεταξύ των πεινασμένων (ως ψυχοθεραπεία για το άδειο στομάχι, προφανώς), την έχουμε έτοιμη τη συνταγή για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Θυσίες έκαναν και οι Ανατολικοευρωπαίοι, για να βγούν από "τη χοάνη που τους είχε ρίξει ο υπαρκτός σοσιαλισμός". Πρόσφατα είδα σε ντοκιμαντέρ την Μέρκελ να ρητορεύει περί επώδυνων αλλαγών που απαιτούνται για την Ανατολική Γερμανία εν έτει 1991. Το όραμα ήταν εναργέστατο και άκρως χειροπιαστό. Τέρμα η αναμονή ετών, για να πάρεις Τράμπαντ, τώρα θα ΄χεις Γκολφ και θα τρως στα Μακ Ντόναλντς. Παραδέχομαι ότι κι εγώ, αν ήμουν στο Βερολίνο του ΄90, Γκολφ θα διάλεγα χωρίς δεύτερη κουβέντα, από πίσω όμως έχει η Μερτσέντες την ουρά.

Η επικεφαλής του ΔΝΤ δήλωσε λοιπόν, ότι κινδυνεύουμε να ζήσουμε μέρες μεσοπολέμου και για να το αποφύγουμε, τι θα κάνουμε; Θυσίες. Μάλιστα. Συμφωνώ και επαυξάνω. Χωρίς ξεβόλεμα και θυσίες δε γίνεται τίποτα. Η Κριστίν και οι άλλοι θυσιολάγνοι όμως, ξεχνούν κάτι βασικό. Η Θυσία προϋποθέτει απόλυτη πίστη σε κάποιον σκοπό ούτως ώστε να μετουσιώνεται σε πηγή θετικής αυτοαξιολόγησης και τελικά να μη νοείται ως απεμπόληση δικαιωμάτων (είτε είναι το δικαίωμα στη ζωή είτε το δικαίωμα στο καθορισμένο ωράριο), αλλά ως αναγκαιότητα της ύπαρξής μας. Για ποιο σκοπό να θυσιαστούμε; Πριν δύο δεκαετίες οι αιματηρές θυσίες των "θυμάτων του κομμουνισμού" έγιναν πάνω στην πίστη της καπιταλιστικής (ανα)συγκρότησης που θα τους κάνει Καλιφορνέζους (του Μπέβερλι Χιλς, όχι των ισπανόφωνων συνοικιών του L.A.). Σήμερα, οι "επώδυνες μεταρρυθμίσεις" γιατί είναι οδός σωτηρίας; Μα, για να σώσουμε την παγκόσμια οικονομία, να την επανεκκινήσουμε, που λέει κι ο δικός μας φωστήρας. Σοβαρά; Εγώ ξέρω ότι όταν το Τράμπαντ γονάτισε το πήγαν για παλιοσίδερα (λίγα βέβαια, ήταν κατά βάση πλαστικό). Τώρα που το Γκολφ έχει κάψει τη μηχανή, γιατί να ρίχνουμε νερό στο ψυγείο του;

ΛΙΑΝΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

2011-12-16T19:15:00.001+02:00

Έγραψε ένα πολύ ωραίο άρθρο ο Θανάσης Χειμωνάς στα "Νέα" για τους Δεξιούς (και καραδεξιούς) με αριστερό πρόσωπο (ή προσωπείο). Με πονάει σίγουρα να μου τρίβουν στη μούρη την παρουσία της εκδότριας του περιοδικού "Νέμεσις" στο κόμμα, όμως τι να πω; Τουμπεκί. Αφού την θεωρούν στον Περισσό επικοινωνιακό εργαλείο, περαστικά τους.

Πάνω όμως που είπα ν΄ αγιάσει το πληκτρολόγιο του οπορτουνιστού συγγραφέως, έπεσε το βλέμμα μου στην είδηση για τις δηλώσεις Λοβέρδου περί απέλασης των επαγγελματιών αλλοδαπών κοριτσιών που είναι φορείς του AIDS. Θυμήθηκα λοιπόν, ότι δεν είναι μονοσήμαντο το πρόβλημα του προσδιορισμού του "Αριστερού" σε σχέση με τον "Δεξιό". Υπάρχει και η άλλη όψη του αριστεροδεξιού νομίσματος. Κοινωνικά ευαίσθητοι, που σου λένε ότι πρέπει να προστατευτεί ο εργαζόμενος με απελευθέρωση των απολύσεων. Αντιρατσιστές τραγουδοποιοί που εκπονούν ανθρωπιστικά σχέδια εκτοπισμού μεταναστών στα νησιά της άγονης γραμμής. Σώφρονες κοινωνισταί (ήτοι σοσιαλισταί), που συμμαχούν με το κόμμα του Πλεύρη, διαπραγματεύονται "σκληρά", αλλά ρεαλιστικά, με την τρόικα, για να μας σώσουν σοσιαλδημοκρατικά, δηλαδή να μας σκίσουν ειρηνικά και ανεπαίσθητα.

Όσο είναι η Λιάνα "Proud to be Greek" Κανέλλη κομμουνίστρια τόσο είναι και ο Γρηγόρης "Ι don't hate Voridis" Ψαριανός νουνεχής Αριστερός. Εκτός κι αν Αριστερός είναι πλέον όποιος απλά δεν βγάζει πιστόλι, όταν βλέπει ιδεολογικό αντίπαλο. Υπ΄ αυτήν την έννοια και ο Άδωνις Αριστερός είναι.

ΜΟΝΑΧΟ

2011-12-14T21:48:00.005+02:00

Στις μέρες της τεχνοκρατικής αναγέννησης που ζούμε, έμπλεος δημιουργικότητας και έμπνευσης, με αρχηγό τον πρώτο εργάτη, υπάλληλο, αγρότη, τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο, δεν ασχολούμαι με μικρά και ποταπά καθημερινά θέματα, απορροφημένος στην κοινή προσπάθεια ανορθώσεως της χώρας.

Χτες όμως, είχα μία κουβεντούλα με φίλο εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα, που με επανέφερε στην ταπεινή πραγματικότητα. Με ρώτησε λοιπόν ο προβληματισμένος μισθωτός το εξής: "Πρέπει να αποδεχόμαστε χωρίς μαχητική αντίδραση παράνομες περικοπές στους μισθούς, στο όνομα της επιβίωσης ημών στους χαλεπούς καιρούς μας, διαγράφοντας από το λεξιλόγιό μας τη λέξη απεργία;"

Ως γνωστόν, μισώ τον Τσώρτσιλ για το ρόλο που έπαιξε με την απελευθέρωση στην αποκατάσταση και τελικά την κυριαρχία των ταγματασφαλιτών και λοιπών καθαρμάτων. Παρ΄ όλα αυτά, παραδέχομαι ότι ήταν μεγάλος ατακαδόρος. Αν ζούσε σήμερα θα ήταν πρώτη φίρμα στα στάτους του φέισμπουκ. Η αγαπημένη μου ρήση είναι αυτή που είχε πει όταν ο φλούφλης ο Τσάμπερλαιν ξεπούλησε την Τσεχοσλοβακία στο Μόναχο το ΄38. "Μεταξύ του πολέμου και της ατιμίας διαλέξατε την ατιμία, θα έχετε τον πόλεμο".

WIND OF CHANGE

2011-12-10T19:27:00.003+02:00

Οι εκλογές στη Ρωσία ήταν ένα πραγματικό σοκ για τον Πούτιν και πιθανόν ο Λιακόπουλος να βρίσκεται ήδη στο Κρεμλίνο, για να στηρίξει τον ορθόδοξο πρώην πρόεδρο, νυν πρωθυπουργό και πάλι πρόεδρο αύριο, μεθαύριο.

Ποια πολιτική όμως, εφάρμοσε ο Πούτιν και τυγχάνει τώρα της αυξανόμενης αποδοκιμασίας από το εκλογικό σώμα; Αν πιστέψουμε τα "έγκυρα" δυτικά μέσα ενημέρωσης, η απολυταρχική διακυβέρνηση, η διατήρηση της σοβιετικής γραφειοκρατίας, οι περιορισμοί στα ατομικά δικαιώματα, η διαπλοκή με το μαφιόζικο παρακράτος κ.λπ. έκαναν πολλούς Ρώσους να στραφούν στην αντιπολίτευση, διεκδικώντας ελευθερία, αξιοκρατία, δημοκρατία.

Μερικές παρατηρήσεις.

- Ο Πούτιν και το σύστημά του δεν έγιναν τώρα λιγότερο δημοκρατικά ούτε βέβαια ξαφνικά οι Ρώσοι θυμήθηκαν μετά από είκοσι χρόνια χωρίς σοβιετικό κράτος και δέκα χρόνια (και βάλε) με Πούτιν κορώνα στο κεφάλι τους ότι δεν έχει εκριζωθεί η σοβιετικού τύπου γραφειοκρατία και λοιπά κακά κομμουνιστικά κατάλοιπα. Πολύ απλά, το πάρτυ με την εκτόξευση της ροής χρήματος στην πετρελαιο-αεριο-παραγωγό Ρωσία δεν συνεχίζεται με την ίδια ένταση μέσα σε περιβάλλον εντεινόμενης διεθνούς κρίσης και αβεβαιότητας. Κατ΄ αναλογία, λοιπόν, οι απαλλαγέντες από τον κομμουνισμό και τον γελτσινισμό (πείνα και των γονέων), θυμίζουν τους Έλληνες που έζησαν τη γλυκιά ζωή του πασοκικού "σοσιαλισμού" (δώσε και σε μένα μπάρμπα) και τώρα ανακαλύπτουν ότι αύριο μπορεί και να μείνουν στο δρόμο με πληθωριστικές δραχμές και βέβαια αγανακτούν (τα χρυσά μου).

- Πέρα από αυτό όμως, όπως συνηθίζουν, οι φιλελεύθεροι, βλέπουν στη ρωσική κρίση την απουσία αρκετής ελευθερίας, όχι μόνο πολιτικής, αλλά και οικονομικής. Όχι μόνο, σου λένε, δεν μπορεί ο Μοσχοβίτης να βγει στο κέντρο της Κόκκινης Πλατείας και να φωνάξει "Ο Πούτιν είναι μαλάκας", αλλά, επιπλέον, υπό την ηγεσία του Βλαδίμηρου η αγορά δεν έχει απελευθερωθεί στο βαθμό που θα έπρεπε. Ιστορίες για αγρίους. Ενώ οι ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες συνάπτουν συμμαχίες-συμφωνίες με τους αμερικάνικους κολοσσούς, ενώ έχει κατεδαφιστεί εδώ και χρόνια κάθε πτυχή κοινωνικού κράτους και ενώ οι εργασιακές συνθήκες είναι σε επίπεδο "Τόσα δίνω κι άμα θες", ακούμε ότι υπάρχει ακόμη "κρατισμός", ενώ ο Πούτιν ανθίσταται στους αμερικανικούς σχεδιασμούς.

Ο κρατισμός τους βέβαια, δεν είναι τίποτ΄άλλο από τον παλιό καλό μονοπωλιακό καπιταλισμό (κάποιος τον είχε αναλύσει πριν από σχεδόν εκατό χρόνια) ,ενώ ο Πούτιν ως αντιαμερικάνος σταυροφόρος είναι ωραίο παραμύθι, για να χτιστούν πάνω του ακόμη και εγχώριοι αστικοί μύθοι περί ομηρίας ευτραφών πρωθυπουργών.

Τελευταία επισήμανση. Στην πιο πάνω φωτογραφία εγώ φαντασιώνομαι ότι ανεμίζουν κόκκινες σημαίες. Ανεξαρτήτως όμως προσωπικών φαντασιώσεων, το κομμουνιστικό κόμμα πήρε 20% και είναι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, διπλασιάζοντας το ποσοστό του. Οι δυτικοί όμως αναφέρονται σε κάτι τελειωμένους της "φιλελεύθερης" αντιπολίτευσης ως αιχμή του αντιπουτινικού δόρατος. Καλό σημάδι.

Die Russen kommen!

2011-12-08T19:50:00.002+02:00

Μετά από δύο χρόνια σχεδόν προσπάθειας σωτηρίας, που ήταν απλά το τελευταίο πάρτυ με ευρώ για τα τζιμάνια, φαίνεται ότι έρχεται το τέλος. Στη διοίκηση το σκηνικό θυμίζει τις τελευταίες μέρες στο καταφύγιο του Χίτλερ. Απροκάλυπτες αρπαχτές και βολέματα, φυγαδεύσεις ημετέρων, αντιφατικές και ανεφάρμοστες κατευθυντήριες γραμμές. Εννοείται ότι οι δ.υ. παρακολουθούν περιδεείς, περιμένοντας την είσοδο των Σοβιετικών, εε..., της δραχμής εννοοώ.

Στον ιδιωτικό τομέα αντίστοιχο κλίμα Απριλίου 1945. Μέχρι και τα τουριστικά γραφεία διοργάνωσαν μαζικά εκδρομές της Γ΄ Λυκείου μέσα στο Δεκέμβρη. Καθόλου απίθανο να σκέφτονται μερικοί ότι μέχρι το Μάρτιο ποιος ζει, ποια δραχμή πεθαίνει. Ακόμη και στη μισθοδοσία ιδιωτικών επιχειρήσεων σημειώνονται κατάφωρες παραβιάσεις της νομιμότητας, αφού στις μέρες μας καλό είναι να κάνεις το ευρώ σου παξιμάδι και όταν έρθουν οι δραχμές βλέπουμε και κάνουμε.

Κερασάκι στην τούρτα ο μηχανισμός προπαγάνδας. Τα τηλεοπτικά γκαιμπελάκια εξακολουθούν να λένε ότι, αν κάνουμε ό,τι μας λέει η Μέρκελ και ο Παπαδήμος, θα κερδίσουμε τον πόλεμο και θα παραμείνουμε ωραίοι και Ευρωπαίοι μες στο ευρώ και την καλή χαρά.

Μόνο ένας Γεωργίου θα μπορούσε να αποδώσει το σκηνικό όπως πρέπει: "Άκου φίλε. Τέρμα τα δίευρα".

ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ

2011-12-03T18:44:00.002+02:00

O παππούς μου ήταν Κρητικός κανονικός. Με τη βράκα, τα στιβάνια, το μουστάκι. Ήταν στην Κρητική Χωροφυλακή, ενώ είχε πολεμήσει και στο Κιλκίς-Λαχανά με μετάλλιο ανδρείας και δίπλωμα με υπογραφή Βενιζέλου και Κωνσταντίνου. Εννοείται ότι ήταν ψυχούλα και τον είχε στην πίεση η γιαγιά μου, που γενικώς ήταν ολίγον φωνακλού. "Παναγιώτη, πάλι καπνίζεις;" κ.λπ. Όλα αυτά τα ξέρω από σκόρπιες αφηγήσεις του πατέρα μου, βέβαια, αφού είχε πεθάνει κάποια χρόνια πριν γεννηθώ.

Περισσότερο με είχε εντυπωσιάσει όμως, ένα κάδρο στο πατρικό μου. Βελούδινο ύφασμα με μεταξωτό κέντημα. Ο πατέρας μου είπε, όταν ρώτησα, ότι ήταν δώρο του παππού στη γιαγιά, πριν παντρευτούν (άκουσον, άκουσον), από τη Θεσσαλονίκη όπου είχε βρεθεί το '13. Η γιαγιά προφανώς θεώρησε το δώρο εξαιρετικά πολύτιμο για να το κάνει παντόφλες κι έτσι έμεινε άκοπο να στολίζει τώρα, έναν αιώνα σχεδόν μετά, τον τοίχο.

Σήμερα περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, για πολλοστή φορά. Όταν γύρισα στο ξενοδοχείο έβαλα τις αγαπημένες παντόφλες μου, αυτές με τον γκρινιάρη από τους Επτά Νάνους. Κοίταξα την προκυμαία. Ήταν γεμάτη εκσκαφείς και φορτηγά.

...more and more into the background.

2011-11-30T22:19:00.003+02:00

Νομίζω ότι μέσα στο αδιέξοδο που ζούμε και αισθανόμαστε πλέον, όχι ως απειλή, αλλά ως καθημερινότητα απτή και οδυνηρή, μπορούμε να κάνουμε και μια ουσιωδώς αισιόδοξη παρατήρηση. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι οργίζονται για τους σωστούς λόγους με τους σωστούς τρόπους. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αγαπάνε τους σωστούς ανθρώπους για τους σωστούς λόγους. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν ομοιότητες ανάμεσα στα παρακάτω κείμενα. Εσείς;

When a prolonged, stubborn and heated struggle is in progress, there usually begin to emerge after a time the central and fundamental points at issue, upon the decision of which the ultimate outcome of the campaign depends, and in comparison with which all the minor and petty episodes of the struggle recede more and more into the background.

Όποιος απέτυχε, όποιος ξεπέσει
τι δύσκολο να μάθει της πενίας
την νέα γλώσσα και τους νέους τρόπους.

Εις τ’ άθλια ξένα σπίτια πώς θα πάει! —
με τι καρδιά θα περπατεί στον δρόμο
κι όταν στην πόρτα εμπρός βρεθεί πού θά ’βρει
την δύναμι ν’ αγγίξει το κουδούνι.
Για του ψωμιού την ποταπήν ανάγκη
και για την στέγη, πώς θα ευχαριστήσει!
Πώς θ’ αντικρίσει τες ματιές τες κρύες
που θα τον δείχνουνε που είναι βάρος!
Τα χείλη τα υπερήφανα πώς τώρα
θ’ αρχίσουν να ομιλούνε ταπεινά·
και το υψηλό κεφάλι πώς θα σκύψει!
Τα λόγια πώς θ’ ακούσει που ξεσκίζουν
τ’ αυτιά με κάθε λέξι — κ’ εν τοσούτω
πρέπει να κάμνεις σαν να μην τα νιώθεις
σαν να ’σαι απλούς και δεν καταλαμβάνεις.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ

2011-11-28T23:58:00.002+02:00

"Χουντοσταγονίδια στην Ευελπίδων. Μεγάλη αποκάλυψη από το Βήμα της Κυριακής - Ομάδα σπουδαστών τραγούδησε μέσα στη σχολή τον ύμνο της 21ης Απριλίου ανήμερα της γιορτής του Πολυτεχνείου".

"Το σημερινό ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον κύκλο του, είπε μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ, η Άννα Διαμαντοπούλου και πρόσθεσε ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα ΠΑΣΟΚ plus".

Η χώρα βρίσκεται σε επικίνδυνο αδιέξοδο. Ο Τάσος Μπουγάς (Πλανητάρχης) δήλωσε: "Μάκης ή τανκς". Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες από τα Σκόπια, ο πρόεδρος της γειτονικής χώρας παραχώρησε το προσωπικό του Ι.Χ. για την επάνοδο του Μάκη Ψωμιάδη στην Ελλάδα. Ενθουσιώδη πλήθη συγκεντρώνονται σε μία αλυσίδα ελπίδας από το συνοριακό φυλάκιο των Ευζώνων μέχρι την παραλιακή. Συνεχής ροή. Μείνετε συντονισμένοι.

UPDATE: H Άννα Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι προσχωρεί στη διαμορφούμενη κίνηση Μάκη για τη σωτηρία της χώρας. Τόνισε μάλιστα ότι θα είναι το ΠΑΣΟΚ στο Μάκης Πλας, όπως ονομάζεται η πρωτοβουλία του κυρίου Ψωμιάδη.

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

2011-11-23T10:56:00.004+02:00

Διάφοροι αφελείς δίνουν βάση στις ατάκες του Λάκη Λαζόπουλου περί Αριστεράς που δεν ενώνεται και δε διατυπώνει μια σοβαρή πρόταση εξουσίας. Για ποια Αριστερά όμως μιλάμε και τι σόι εξουσία είναι αυτή που υποτίθεται πρέπει να ασκήσει;

Ας αρχίσουμε εκ δεξιών της Αριστεράς. ΔΗΜΑΡ. Θαυμάσιο κόμμα, με ωραίο ατακαδόρο κονφερασιέ, τον αριστερό Άδωνη, Γρηγόρη Ψαριανό. Τόσο προσγειωμένοι στην (αστική) πραγματικότητα που λες ότι έχουν γίνει ένα με αυτήν. Να έχουμε δικαιώματα για τους μετανάστες, επιδόματα για τους ανέργους, έλεγχο της νομιμότητας σε όλο το δημόσιο χώρο, Κράτος Δικαίου και εν γένει θεραπεία των στρεβλώσεων του καπιταλισμού-greek edition. Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά είναι αιτήματα (θεωρητικά τουλάχιστον) και του ΠΑΣΟΚ, μέρους της ΝΔ, του Χαριλάου Τρικούπη και του Ελευθερίου Βενιζέλου, ενώ σαφώς παραπέμπουν και στον αλήστου μνήμης "ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό" του Εθνάρχου.

Πάμε πιο ριζοασπαστικά. ΣΥΡΙΖΑ με ΣΥΝ, ΚΟΕ κ.λπ. Η αναφορά και μόνο αυτών των δύο συνιστωσών φτάνει για να βάλει τελεία σε κάθε συζήτηση για περαιτέρω συνεργασίες, αφού είναι να απορείς πώς ο Παπαδημούλης συστεγάζεται με τον Ρούντυ. Όσο αφορά τον Αλέξη, πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δεν ηγείται μαθητικού κινήματος καταλήψεων, ενώ τα απογεύματα σκίζεται στο φροντιστήριο για να περάσει στο Πανεπιστήμιο. Με άλλα λόγια, τι συνεργασία να κάτσει με αριστερούς που αριστερίζουν για να περνάει η ώρα (και η μπογιά τους - ποικιλοτρόπως νοουμένη);

Κλείνουμε δογματικά. Αν απαλλαγεί από Λιάνα και σταλινικές ενοχές έχει ελπίδα. Εννοείται υπό την προϋπόθεση ότι τα μέλη της ΚΝΕ θα σταματήσουν να γίνονται μάνατζερ μετά τα τριάντα τους, σε μία Ελλάδα που οσονούπω δε θα έχει άλλωστε επιχειρήσεις να μανατζάρουν.

ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

2011-11-17T10:50:00.001+02:00

Οξυδερκής οπορτουνίστρια φιλη επεσήμανε τη διαφορά του μισού λόχου υπουργών με την ολιγομελή ιταλική κυβέρνηση. Τι πιστεύω;

Ουσιαστικά στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για την άσκηση πολιτικής (της οποιασδήποτε). Εξ ου και ο σχηματισμός κυβερνήσεων εσωκομματικών ισορροπιών, παλαιότερα, εθνικών και συνεργατικών, πλέον. Με άλλα λόγια, αλλαξοκωλιές του τύπου θα σου δώσω αυτό το υπουργείο, να μου δώσεις το άλλο - ούτε χαρτάκια να παίζανε τα μαλακισμένα. Κάνουν λοιπόν τα παιχνιδάκια τους, βολεύουν τους πελάτες τους και συνεχίζουμε κι όπου μας βγάλει. Βεβαίως χρειάζεται και το χρήμα, για να τσουλάει αυτή η κατ' επίφαση διακυβέρνηση του κατ' επίφαση κράτους. Όταν λοιπόν έγινε κατανοητό ότι ο Παπαδήμος είναι αυτός που υπόσχεται ή του υπόσχονται τη συνέχιση των δόσεων τον έκαναν και πρωθυπουργό, ήτοι Θιασάρχη, εννοείται, υπό τον όρο της συνέχισης του "πολιτικού παιγνίου", που είναι, βέβαια, σκέτο παίγνιο και καθόλου πολιτικό.

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ

2011-11-16T15:20:00.005+02:00

Σχολική χρονιά 1973-1974. Τάξη Α'Δημοτικού. Μαθητής Μανώλης Σ. Μάθημα: Καλλιγραφία.

Στη σκάλα του φτηνού ιδιωτικού σχολείου που πήγαινα κατεβαίνω μαζί με την Χαρά Κ. Την προηγουμένη γίναμε φίλοι (και όχι μόνο), ανταλλάσσοντας τσίχλες Adams (κίτρινες) με καραμέλες Μεζ στο σχολικό. Κορύφωση με φιλάκι στο μάγουλο, λίγο πριν κατέβω στη Μπισκίνη, στάση Γαρδένια, Ζωγράφου. Ήταν Σεπτέμβρης.

Νοέμβρης. Ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός και είχε φάει ένα τούβλο στο αριστερό μάγουλο στο μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου. Τυχερός. Όταν ξεκινάνε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μένει στο τμήμα και δεν κατεβαίνει στο δρόμο. Θα λείψει τρεις μέρες. Στα τηλέφωνα που παίρνει με εντυπωσιάζουν τα τραγούδια που ακούγονται στο βάθος. Άκουγαν το σταθμό του Πολυτεχνείου και αργότερα θα καταλαβω ότι έτσι άκουσα για πρώτη φορά Θεοδωράκη στη ζωή μου.

Αυλαία. Από το Γουδί κατεβαίνουν τα τανκς, ρίχνουν μερικές ριπές (πολύ αργότερα έμαθα ότι κάποιος σκοτώθηκε στην Παπάγου από αδέσποτη). Τη νύχτα της 17 Νοέμβρη ξέρουμε ότι έγινε κάτι τρομερό, δεν ξέρω ακριβώς τι (το έμαθα κι αυτό αργότερα), θυμάμαι μόνο κάτι μαλλιάδες που δείχνει η ΥΕΝΕΔ και κυρίως τον κύριο που παρουσίαζε το Μπίνγκο να μιλάει σε κάτι μουσάτους με επιδέσμους. Μου είχε φανεί πολύ περίεργο και ρώτησα γιατί παίζουν μπίνγκο στο σκοτάδι. Αργότερα έμαθα ότι το ημίφως ήταν το ΚΨΜ του ΚΕΒΟΠ.

Τέλος πάντων, από Δευτέρα γυρίσαμε σχολείο. Στον πίνακα θυμάμαι ότι η ημερομηνία είχε κολλήσει στις 15 Νοέμβρη. Μετά από λίγες μέρες η Χαρά Κ. έφυγε από το σχολείο. Δεν είπαμε ούτε γεια. Μας το ανακοίνωσε η δασκάλα στην τάξη. Ο πατέρας της, λέει, ήταν στρατιωτικός και είχε πάρει μετάθεση για τη Θεσσαλονίκη.

Μεγάλη απογοήτευση, μεγάλη προδοσία.

ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

2011-11-13T08:02:00.000+02:00

Φωτό από το "Έθνος"

Ζούμε μέρες ανακούφισης.

Ανακουφίστηκαν οι αγορές. Ανακουφίστηκε ο Μερκοζύ. Ανακουφίστηκαν οι αριστεροδημοκράτες (κατά το χριστιανοδημοκράτες). Εννοείται ότι ένα μεγάλο (και παρεξηγήσιμο) "ααχ" ανακούφισης εξέβαλε και ο Μπάμπης, όπως τότε που είδε τον Γιώργο να μιλάει ζωντανά σε εθνικό δίκτυο με φόντο βαρκούλες ν' αρμενίζουνε.

Σύμφωνα μάλιστα με έγκυρες πληροφορίες, ανακουφίστηκαν και πολλά αγόρια και κορίτσια της (ριζο)σπαστικής αριστεράς, καθώς απρόσκοπτα θα μπορούν να επαναστατούν, χωρίς να ανησυχούν για κάτι λεπτομέρειες όπως καταβολή μισθών, τις καταθέσεις τους, τις δουλειές τους κ.λπ.

Μέσα στην ανακούφιση βέβαια, πολλοί από τους παραπάνω κλείνουν τα μάτια τους μπροστά σε πρωτοφανή, ακόμη και για τα δεδομένα της "αστικής υποκρισίας", φαινόμενα. Προκειμένου να σώσουμε τη χώρα, γιατί να μην επιστρατεύσουμε ανθρώπους που υμνούν συγγραφείς ακραία ρατσιστικών βιβλίων και έχουν πει από τηλεοράσεως το ανεπανάληπτο "Αυτοί δεν είναι πολίτες, είναι κομμουνιστές";

Δεν πειράζει όμως. Με τον Παπαδήμο στο τιμόνι όλοι και όλα θα στρώσουν. Μέχρι και η Ευγενία Μανωλίδου θα επιστρέψει στη συμφωνική μουσική. Ανακούφιση!

ΣΩΤΗΡΕΣ

2011-11-11T20:46:00.006+02:00

Νέα μέρα, νέος τεχνοκράτης πρωθυπουργός. Με Νέα Δημοκρατία και φερέλπιδες νέους, εξ άκρως δεξιών, να καβατζώνουν για πρώτη φορά κυβερνητικές θέσεις. Αν η υπουργοποίηση κάθε Αδώνιδος είναι αναγκαία , για να ανοίξει ο δρόμος στον τεχνοκράτη και καραμπουζουκλή για τη σωτηρία μας, τι να πω; Φαίνεται η έννοια της θυσίας (της λογικής και της αισθητικής) αποκτά μεταμοντέρνα χροιά.

Επί της ουσίας; Ποιος δε μιλάει για τη Λαμπρή;

Δείτε κι αυτό από τον Γιάννη Χάρη

ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ, ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑ.

2011-11-09T23:33:00.002+02:00

Είναι θλιβερό. Μια ζωή γεμάτη χρώματα, αισθήματα, μαγικές ψευδαισθήσεις, έρχεται μια στιγμή που χάνει όλα τα προσχήματα, όλα αυτά που αποτελούν τις αναγκαίες και σπαρακτικά ποθητές συμβάσεις, αυτά που κάποτε θα γίνουν οι μνήμες και η νοσταλγία μας. Έρχεται η στιγμή λοιπόν, που όλα γίνονται άσχημα ψεύτικα και χάρτινα, εκ των υστέρων μεν, αλλά απόλυτα και ισοπεδωτικά. Αυτό νιώθω βλέποντας τους "ηγέτες" να πηγαινοέρχονται στο προεδρικό μέγαρο. Μας γάμησαν και τις μνήμες μας. Στο κενό πλέον.

ΜΕΡΕΣ ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ. ΝΟΕΜΒΡΗΣ '91

2011-11-08T07:23:00.002+02:00

Πριν από είκοσι ακριβώς χρόνια είχα πάρει το τρένο για τη Βυρώνεια Σερρών, αρκετά πιο πάνω από την Κατερίνη. Έφτασα στο σταθμό του χωριού κατά τις 5 το πρωί και περπάτησα μέχρι το στρατόπεδο, στους πρόποδες του Μπέλες, κάνα μισάωρο. Ακόμα θυμάμαι την ομίχλη και την ξυλόσομπα στο θάλαμο. Βαρετές μέρες, μαυρόασπρες μέρες, όταν όμως ακούω αυτό το τραγούδι αποκτούν χρώμα. Μεγάλε Μίκη.

ΕΓΙΝ' Η ΒΡΟΧΗ ΧΑΛΑΖΙ

2011-11-07T11:02:00.004+02:00

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν έλεγε ένα "ποιοτικό" καψουροτράγουδο πριν από χρόνια, δημοφιλές όμως εισέτι μεταξύ του "ποιοτικού" κοινού. Συγκυβέρνηση από σήμερα, προκύπτουσα, υποτίθεται τουλάχιστον, από τις "αφόρητες πιέσεις" Μέρκελ, Σαρκοζί, Ρεν, Ομπάμα και από το ιστορικό χρέος που μας έχει κληροδοτήσει ο Κωνσταντίνος "Ανήκομεν εις την Δύσιν" Καραμανλής.

Ένα βασικό επιχείρημα του φιλοδυτικού, αυτονοήτως φιλελεύθερου, καπιταλιστικού μπλόκ καθ' όλη την μεταπολεμική περίοδο, όχι μόνο στην Ελλάδα, ήταν η εθελοντική υπαγωγή της κοινωνικής βούλησης στις επιταγές του, με την προοπτική της δεδομένης και συνεχούς προόδου και ανάπτυξης των χωρών που ακολουθούσαν την οδό της ελεύθερης οικονομίας και των δημοκρατικών συμπαρομαροτούντων. Οι κακοί κομμουνισταί βγάζουν τα τανκς στους δρόμους της Βουδαπέστης και της Πράγας για να διατηρήσουν την ηγεμονία τους, ενώ εμείς είμαστε οι σύγχρονοι Περικλείς. Δεν εξαναγκάζουμε, αντιθέτως, πείθουμε με τον ορθό λόγο, αλλά κυρίως με τα μπιχλιμπίδια που σας παρέχουμε αφειδώς. Σπίτια, συνταξιοδοτικά προγράμματα, Μακ Ντόναλντς, αυτοκίνητα, αίσθημα ασφάλειας, κόκα κόλα, δημοκρατική ελευθερία να φαν' κι οι κότες κ.ο.κ.

Πάλι για τον ίδιο μονόδρομο μας μιλάνε οι υπερασπιστές του, οι πανηγυρίζοντες (προβληματισμένοι, βεβαίως) για την κυβέρνηση σωτηρίας. Τώρα όμως οι χάντρες και τα καθρεφτάκια δεν προσφέρονται απλόχερα. Η υπόσχεση και το δέλεαρ έγινε ωμός εκβιασμός και πιστόλι στον κρόταφο. Δεν έβγαλαν τανκς στους δρόμους, έβγαλαν όμως κάτι χειρότερο. Προσκυνήστε, λένε, αλλιώς θα πεινάσετε. Πόσο μπορεί ακόμη να περνιούνται για εκφραστές του ορθού λόγου οι μετερχόμενοι μεθόδους ακραίας ψυχολογικής βίας; Πάμε στοίχημα ότι θα βγάλουν και τα τανκς; Αυτή όμως, θα είναι και η τελευταία τους φορά.

ΗΤΑΝ Ο ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

2011-11-05T14:52:00.006+02:00

Ένας φίλος, όχι από τα παλιά, αλλά από το φέισμπουκ, έγραψε προ ημερών άλλο ένα από τα στάτους που κάνουν αριστερούς οπορτουνιστές να αφρίζουν (ο ίδιος είναι δεξιός οπορτουνιστής, αλλά και γαμώ τα παιδιά). Δεν το θυμάμαι ακριβώς, αλλά το νόημα ήταν ότι έχει σιχαθεί τα αναρχοκλαψομούνικα συνθήματα στους αθηναϊκούς τοίχους. Σήμερα το μεσημέρι τον θυμήθηκα. Γυρίζοντας από τα Βίλατζ στο Mολ, όπου είχα πάει να βγάλω εισιτήρια για τον Τεν-Τεν, είδα ένα τέτοιο απόφθεγμα: "Στις μέρες μας οι αξίες γίνονται σκουπίδια και τα σκουπίδια αξίες". Από κάτω το γνωστό κυκλωμένο "Α". Αν δεν υπήρχε η ιδεολογική υπογραφή, άνετα θα περνούσα το τσιτάτο για προϊόν νυκτερινής εξορμήσεως της ΧΑΝ.

Πραγματικά έχουμε πιάσει πάτο. Οι αναρχικοί, οι άνθρωποι που σιχαίνονται το κυρίαρχο ιδεολόγημα, την κυρίαρχη πολιτική τάξη, την κυρίαρχη αισθητική έχουν γίνει αλοιφή. Μπορεί να πετάνε μολότωφ, μπορεί να κυνηγάνε με λοστάρια τους εικοσάρηδες που αλωνίζουν ως εποχούμενοι Δίες την Αθήνα, μπορεί και να δίνουν και καμιά συνέντευξη σε έντυπα που βλέπουν με συμπάθεια τα "παιδιά", τι μένει όμως από τις αξίες και τα σκουπίδια; Ότι οι μικροί αναρχικοί είναι και αυτοί μία από τα ίδια των αφασικών παιδιών που κατακλύζουν τα φροντιστήρια και τα μπουμπουνίζουν οι εκθεσάδες με φληναφήματα περί ανθρωπισμού, πνεύματος, αξιών που κινδυνεύουν, ανθρώπων που αλλοτριώνονται, πνευματικών ανθρώπων που ανθίστανται κ.ο.κ. Αυτά είναι. Στην Ελλάδα και αναρχικός να θες να γίνεις σε φροντιστήριο πρέπει να πας. Και τα συνθήματα σε σχεδιάγραμμα από το φυλλάδιο, έτσι;

ΠΟΣΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΝΤΕΧΕΙΣ;

2011-11-01T07:22:00.003+02:00

Είσαι ανίκανος και αντιπαραγωγικός. Είσαι ανεύθυνος και παρτάκιας. Είσαι ένας τεμπέλης της εύφορης μεταπολιτευτικής κοιλάδας. Είσαι ένας φοβιτσιάρης που μόλις σου υπενθυμίσουν ότι σε ταϊζει το αφεντικό σου, το κόμμα σου, η Ευρώπη σου, βάζεις την ουρά στα σκέλια και υποστέλλεις την εθνοαριστερή πλαστική σημαία σου. Είσαι ένας αριστερός που έχει δεξιά τσέπη και εθνικιστικές εμμονές. Τα πόδια σου "θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα, στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους".

Όλα αυτά μας πετάνε στα μούτρα, φανερά ή με την ειρωνική σιωπή τους. Εμείς τους απαντάμε: Έχουμε αξιοπρέπεια και αντέχουμε να λέμε τη λέξη, όχι από ηθικοπλαστικό μεγαλοϊδεατισμό, αλλά γιατί μας το λέει η ανάγκη, μας το λέει το παιδί που κρατάμε από το χέρι κάθε πρωί.

Καλημέρα! Καλό μήνα!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΘΥΣΙΕΣ

2011-10-30T15:51:00.002+02:00

Δεν αντέχεται τόσο ξύλο, πρέπει όμως να συνεχίσω. Ο κόουτς Μπάμπης πιστεύει ότι πρέπει να διασφαλίσω την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας

ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ

2011-10-30T06:49:00.007+02:00

Και όμως. Μετά απ' όσα συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συμβούν, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που θεωρούν περίπου παρανοϊκό να αμφισβητείται η επιλογή της ένταξής μας στην ΕΟΚ το '80 και στην ευρωζώνη το 2001.

Σίγουρα είναι παρανοϊκή μια τέτοια σκέψη για όσους μίζαραν, μιζώθηκαν, έφαγαν, ήπιαν, διορίστηκαν, ασπάστηκαν το λαϊκισμό, βολεύτηκαν στο δημόσιο και έκαναν μπίζνες με σημαία το "φιλελευθερισμό" ή είδαν το φως το αληθινό στο "ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό" + "επανίδρυση του κράτους". Επίσης παρανοϊκή είναι η άποψη αυτή για όσους έζησαν μια άνετη ζωή, χωρίς δουλείες, χωρίς λαμογιές, με την αξία και τη δουλειά τους, καβάλα στο κύμα της ευρωπαϊκής ευμάρειας (με δανεικά και καθόλου αγύριστα).

Όλοι αυτοί πράγματι πρέπει να θεωρούν τρελό όποιον αμφισβητεί το ευρωπαϊκό μας παρελθόν, με μία προϋπόθεση όμως. Να υπάρχει ζωή μετά θάνατον και αυτήν τη σκέψη να την κάνουν, ψηλά στον ουρανό, στην επουράνια μεζονέτα ή στο ταπεινό νεόδμητο διαμέρισμά τους πρώτο σύννεφο δεξιά, αυτοί που έζησαν την τριακονταετία της ευρωπαϊκής χλίδας και μας άφησαν χρόνους, χωρίς να ενδιαφέρονται πλέον για το πώς θα αντιμετωπίσουν την ανεργία, τους μισθούς πείνας, την εκμηδένιση της ελπίδας στο "κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι" με το "κοινό ευρωπαϊκό μας νόμισμα".

Αυτοί, πράγματι έχουν κάθε λόγο να βλέπουν από ψηλά δικαιωμένες τις επιλογές του Καραμανλή να μας βάλει, του Παπανδρέου να μας κρατήσει και του Σημίτη να μας θάψει στη Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμείς οι υπόλοιποι όμως, οι εισέτι ζώντες, έχουμε κάποιες αμφιβολίες. Ας δείξουν λίγη κατανόηση οι υποστηρικτές του ευρωπαϊκού και καπιταλιστικού μονόδρομου και δι' ημάς τους σχιζοφρενείς και μανιοκαταθλιπτικούς.

HALLOWED BE THY NAME

2011-10-27T07:22:00.000+03:00

...at 5 o'clock they take me to the Gallows Pole

ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

2011-10-25T23:41:00.003+03:00

Φωτό από Ourania Charm

Έρχεται κούρεμα βαρβάτο, λέει, που θα συνοδευτεί από νέα οδυνηρά μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, περιστολής του κράτους, απελευθέρωσης των εργασιακών σχέσεων και λοιπά και γνωστά. Αν δεχτούμε όσα λένε οι "ευρωρεαλιστές" (εις τον αντίποδα των ευρωσκεπτικιστών, αλλά και των καπιταλοσκεπτικιστών), θα περάσουμε τη στενωπό (βλ. Ρώσοι, Ουκρανοί, Ρουμάνοι, Βούλγαροι κ.λπ.) και μετά θα ξεχυθούμε σαν ατίθασα πουλάρια (που έλεγε κι ο Γιάννης Αργυρίου) στον ανταγωνιστικό, δημιουργικό, γαμάτο, τέλος πάντων, στίβο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, που περνάει από φάση (δεν ξέρουμε ακριβώς ποιας) αυτορύθμισης. Θα αφήσουμε πίσω τον κρατισμό και τις νεοελληνικές στρεβλώσεις και θα γίνουμε, επιτέλους, (εκσυγχρονισμένοι) άνθρωποι. Γεννιέται βέβαια η απορία για το πώς θα επιτύχουν το κατόρθωμα, με την άμεση ή έμμεση συμβολή τους, η Άννα, ο Λοβέρδος, ο Μπάμπης, ο Αλέξης, ο Φλωρίδης, ο Δοξιάδης, η... Κική(!), πώς θα επιτύχουν δηλαδή εκεί που έφαγαν τα μούτρα τους Χαρίλαος (όχι ο Φλωράκης) και Βενιζέλος (όχι ο Ευάγγελος). Και τι θες ρε, φίλε; Αυτούς έχουμε και αυτά έχουμε - ήρθε και ο Χορστ. Σκάσε και κολύμπα.

Είχα μια συζήτηση σήμερα με φίλο, ρεαλιστή και πολύ καλό στις προβλέψεις (του Στοιχήματος, πρωτάθλημα Αργεντινής), που εμμέσως με επέπληξε για τον αρνητισμό μου απέναντι στη θεωρία της στενωπού. Μπορεί να έχει δίκιο, αλλά εγώ, σήμερα, 25 Οκτωβρίου, θυμήθηκα την έφοδο στον ουρανό. Avanti πόμολο.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ

2011-10-21T17:28:00.002+03:00

Φωτό από τον Ριζοσπάστη

Πέρα και έξω από πολιτικές πεποιθήσεις, θέλω να επισημάνω το εξής. Χτες στο Σύνταγμα συγκρούστηκαν φυσιολογικοί άνθρωποι με άτομα που εμφανώς έχουν απολέσει προ πολλού, αν είχαν ποτέ, κάθε επαφή με την πραγματικότητα, όπως την αντιλαμβάνεται ο μέσος ανθρώπινος νους.

Από τη μία πλευρά βρίσκονταν άνθρωποι που σπουδάζουν (δεν είναι απλά γραμμένοι σε μια σχολή), δουλεύουν, ερωτεύονται, λένε μαλακίες, αγωνιούν για το αύριο των παιδιών τους, το δικό τους μέλλον, φοβούνται, έχουν μικρές και μεγάλες στιγμές. Το γεγονός ότι αυτοί οι φυσιολογικοί άνθρωποι αντιστάθηκαν στη δολοφονική επίθεση που δέχτηκαν, με κάνει αισιόδοξο.

Οι περισσότεροι από όσους τους επιτέθηκαν είναι φάτσες που κατ' επανάληψη βλέπω στις πορείες, αλλά, κακώς, πάντα απέφευγα να σχολιάσω, ακόμη και μετά την τραγωδία της Μαρφίν. Δεν θα επεκταθώ σε περισσότερους χαρακτηρισμούς ούτε μ'ενδιαφέρει σε ποιο βαθμό είναι κατευθυνόμενοι ή όχι. Απλά θα πω αυτό. Δεν έχουν ιδέα από ζωή. Τους εύχομαι καλά ξεμπερδέματα.

ΕΜΜΟΝΕΣ

2011-10-18T16:41:00.002+03:00

"... κολυμπούσαν κάτω από το φως των άστρων με το πρόσωπό τους στραμμένο στον ουρανό, ταξιδεύοντας προς μια άγνωστη κατεύθυνση, προς κάπου και έχοντας έναν σκοπό που έχει ξεχαστεί πια, σαν κάποιος που δεν έχει πατρίδα, αλλά τον τρώει η νοσταλγία να επιστρέψει κάπου, δίχως να ξέρει πού".

Μπ. Μπρεχτ

Αύριο απεργία, πάλι.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

2011-10-18T16:16:00.002+03:00

Φωτό από Ourania Charm

Χειμωνιάτικα πρωινά, περιμένουμε το σχολικό για νηπιαγωγείο και Α' Δημοτικού με τον αδελφό μου. Φοράει πράσινο γούνινο μπουφάν, δώρο της θείας από τον Καναδά.Από το μπαλκόνι ο τύπος με το γάντζο και το τρίκυκλο πουλάει μεγάλα κομμάτια πάγου για τα ψυγεία. Ένας μαλλιάς, μυθική μορφή, μέσα από το τζάμι του σχολικού κοιτάει το άπειρο καπνίζοντας, κάπου στη Γαρδένια, που είχε χαλίκι και κάναμε ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες. Κλεισμένοι στο διαμέρισμα για τρεις μέρες χωρίς σχολείο. Νοέμβριος '73 Α' Δημοτικού και όλα κατέληξαν σε μια συνέντευξη από το ΚΕΒΟΠ. Μονοκατοικίες που τις φανταζόμουν σαν το σπίτι του Τρελαντώνη στην Καστέλλα και περίμενα να βγει ο Αλέξανδρος με τα κουτσά στρατιωτάκια του. Το παιχνιδάδικο στην Παπάγου με το πρώτο μου Subbuteo, στο χαλί του μικρού διαμερίσματος, πού χώρος για να το στήσουμε. Με τους γονείς για σουβλάκια, στάσις Άνοιξις. Τι γαμάτο εργάκι ο Μπεν Χουρ στο Αλέκα.Ζωγράφου, μαγεία.

ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ

2011-10-16T09:33:00.001+03:00

Έλληνες φοιτητές στα στέητς προ σαράντα ετών. Οι άσπροι είναι, μάλλον, από αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα, ανεύθυνοι και ράθυμοι όντες, όπως οι πλείονες ημών των Ελλήνων. Οι μαύροι, μετά βεβαιότητος, προσπαθούν ή θα προσπαθήσουν εν ευθέτω χρόνω να μας σώσουν από τους εαυτούς μας.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΣ, ΡΕ. ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;

2011-10-15T14:57:00.004+03:00

Όποιος δεν αποδέχεται τις "θυσίες", είναι λαμόγιο που θέλει να διατηρήσει τα κεκτημένα, έχει ατροφική έως ανύπαρκτη κοινωνική (και εθνική - ΓΑΠ έφα) συνείδηση, είναι σοσιαλβλαμμένο που ζει με τους μύθους του Οκτώβρη (που ήταν Νοέμβρης και έγινε πραξικόπημα, όχι επανάσταση) κ.λπ. Όλα αυτά λέγονται ή υπονοούνται από τους ποικίλης προέλευσης και ποικιλώνυμους υπερασπιστές της "Μεγάλης φιλελεύθερης Πορείας" (κάποιοι είναι και πρώην Μαοϊκοί, βλέπετε) προς τον "παροιμιώδη μέσο ανθρωπάκο", που τρομοκρατημένος μαζεύει πενηντόευρα στο σπίτι, αποθηκεύει τρόφιμα (ναι - και αυτό παίζει πλέον) και προσεύχεται να διατηρήσει τη θεσούλα του, έστω και με τα μισά λεφτά.

Αυτό που δε μας λένε, βεβαίως, είναι το ύψος ή το βάθος (εξαρτάται πώς το βλέπεις) των θυσιών και η διάρκειά τους. Ωραία, ρε παιδιά, να γίνουμε Ιφιγένειες εν Σκάῃ, αλλά μέχρι πότε (στο περίπου, τουλάχιστον) και κυρίως μέχρι ποίου σημείου.

Η περίπτωση να περιορίσουμε το κρέας στη μια φορά τη βδομάδα είναι αρκετή ή και λαχανίδες θα φάμε, για να μας κάτσει ο καλός ο εξορθολογισμός του αδηφάγου, τερατώδους, γαμημένου, τέλος πάντων, κράτους.

Πόσο βαθιά θα πάνε οι διαρθρωτικές αλλαγές; Μήπως θα πληρὼνουμε (από τα έτοιμα των προηγουμένων ρεμπελοετών), για να δουλεύουμε και να προσελκύσουμε επενδυτές; Ή λέω μαλακίες, γιατί πλέον δεν υφίσταται αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας, αφεντικού - εργαζόμενου, μέρας - νύχτας; Επιχειρηματικότητα, σου λέει, και όλοι μαζί, αγαπημένοι, παίρνουμε τα κουβαδάκια μας και πάμε παραλία. Κάποιοι βέβαια έχουν αραγμένα τα γιωτ, για να την κάνουν, όταν οι χαρούμενοι εκδρομείς διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει κολατσ(ι)ό για το μεσημέρι.

Η ΝΑΟΜΙ ΓΡΑΦΕΙ ΥΠΕΡΟΧΑ

2011-10-11T22:19:00.006+03:00

Όλως τυχαίως (;), με το πού είδαμε στα δύο μέτρα πλέον τον μπαρμπέρη, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον έντιμων, ανέντιμων, έξυπνων και ηλιθίων φιλελεύθερων, νεοφιλελεύθερων και λοιπών ελεύθερων, για να απαξιώσουν το "Δόγμα του Σοκ", το μπεστ σέλλερ της Ναόμι Κλάιν σχετικά με τη μεθόδευση της κατεδάφισης εργασιακών δικαιωμάτων, κοινωνικού κράτους και λοιπών σοσιαλιζόντων υπολειμμάτων ανά τον κόσμο.

Η κριτική τους εστιάζεται σε δύο σημεία. Στον τρόπο που η γλυκύτατη (σε αντίθεση με τη σκατόφατσα του Φρίντμαν) Καναδέζα παρουσιάζει τον αρχιερέα της Σχολής του Σικάγο αφενός και στην υποτιθέμενη θεωρία συνωμοσίας που ξετυλίγεται στις πάνω από 800 σελίδες του βιβλίου, αφετέρου.

Πριν καταπιαστώ με την ουσία της παραπάνω κριτικής, μια παρατήρηση. Όπως έγραψε και στο fb o Πέτρος Τατσόπουλος η Κλάιν δεν έγραψε ένα βιβλίο πολιτικής οικονομίας και σε καμία περίπτωση δεν στόχευε στην παραγωγή ενός καθαρά επιστημονικού έργου. Παρ' όλα αυτά, πρόκειται για μια εξαιρετικά τεκμηριωμένη δημοσιογραφική προσέγγιση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δεδομένων σε πολλές περιοχές του πλανήτη, όπου με διάφορες τεχνικές σοκ πέρασε η απελευθέρωση, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, της οικονομίας, πάνω στη βάση του laissez faire.

Ας πάμε όμως στον Μίλτον. Διαστρεβλώνεται, λένε, από την εμπαθή και ημιμαθή Καναδέζα η θεωρία και ο ρόλος του Φρίντμαν στις δεκαετίες από το '70 και μετά, που καθόρισαν το σημερινό μετακομμουνιστικό κόσμο μας. Ο Φρίντμαν, τονίζουν οι φρίττοντες συνήγοροί του, ήταν κατά της βίας, τον Πινοσέτ τον είδε στη Χιλή μετά το αιματοβαμμένο πραξικόπημα, αλλά... λίγο (μόνο 45 λεπτά). Σαν να λέμε ότι ο Χ σοσιαλίζων οικονομολόγος πήγε στην ΕΣΣΔ εν μέσω των δικών της Μόσχας, είδε τον Στάλιν και συζήτησαν για τις προοπτικές των κολχόζ, ενώ πέφτανε κορμιά δεξιά - αριστερά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι νομιμοποίησε τις πολιτικές επιλογές του μουστάκια.

Γιατί μας βρίζει την κοντοπίθαρη μεγαλοφυία, λένε περαιτέρω, αφού τόσο ο ίδιος όσο και οι οπαδοί του είναι αντιρατσιστές, κατά του πολέμου (γενικώς), υπέρ της ανεκτικής πολιτικής για τα ναρκωτικά και λοιπά και λοιπά. Σιγά το νέο, ρε παιδιά. Δε λέει πουθενά η Κλάιν ότι ο Φρίντμαν είναι ένας πιο κοντός Χίτλερ χωρίς μουστάκι. Επίσης γνωστό όμως είναι ότι όταν ο καπιταλισμός εξυπηρετείται από τον πολιτικό φιλελευθερισμό τον υιοθετεί, αλλάζοντάς τον με σιδερένια αυταρχικά καθεστώτα, όταν κριθεί αναγκαίο. Πώς να το κάνουμε; Θέλει και η οικονομική ελευθερία ενίοτε τον (Ναζί) Γερμανό της, όταν ο Στέφανος Μάνος δεν πείθει με τα Λέγκο του.

Εκεί όμως που οι επικριτές του "Δόγματος" δίνουν ρέστα διαστρέβλωσης είναι η ταύτισή του με τις θεωρίες συνωμοσίας. Απίστευτο ψέμα. Η ίδια η Κλάιν ξεκαθαρίζει ότι οι οικονομικές πολιτικές που επιβλήθηκαν ανά τον κόσμο είχαν ως θεωρητικό προκάλυμμα και προπαγανδιστικό εργαλείο τις θεωρίες του Φρίντμαν, δεν ήταν ο σεβάσμιος καθηγητής η γενεσιουργός αιτία, η κινητήριος δύναμη πίσω από αυτές. Επικρίνει, αντίθετα, τις θεωρίες συνωμοσίας, τόσο τις κωμικές (βλ. Λιακόπουλος), όσο και τις τραγικές (βλ. Πλεύρης, Εβραίοι κ.λπ. ). Θεωρεί, όπως κι εγώ, ότι ο καπιταλισμός εκ των πραγμάτων εξυπηρετείται από την πολιτική συντριβής κάθε περιορισμού στην οικονομική δραστηριότητα, στην παρούσα φάση της ανάπτυξής του, τουλάχιστον. Αυτή θεωρεί ως γενεσιουργό αιτία των όσων τραγικών συμβαίνουν ανά τον κόσμο. Μπορεί να έχει λάθος; Μπορεί. Σε καμία περίπτωση όμως αυτή η άποψη δεν εμπίπτει στην κατηγορία των θεωριών συνωμοσίας. Εκτός κι αν θεωρήσουμε ότι οι φιλελεύθεροι που κατηγορούν τις δυνάμεις της καθυστέρησης, τους βολεμένους αριστερούς με τη δεξιά τσέπη συνδικαλιστές , τον "κρατισμό" κ.λπ. είναι κι αυτοί εκφραστές θεωριών συνωμοσίας. Τότε, ναι. Η κούκλα από τo Μόντρεαλ είναι ο θηλυκός, αγγλόφωνος Λιακόπουλος.

ΜΑΣ ΞΕΤΡΥΠΩΣΑΝ

2011-10-08T21:08:00.005+03:00

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει περισσότερο από τη λαμογιά την ελληνική κοινωνία; Η ενοχή.

Τι προτεσταντικές παπαριές είν' αυτές, θα αντέτεινε κάποιος. Ούτε με σφαίρες δεν κολλάνε στον λεβέντη και καραμπουζουκλή, τον Έλληνα. Και όμως! Νομίζω ότι η παραλυσία, η απουσία αντίδρασης στην καταπάτηση του Κράτους Δικαίου των αστών ή των εργασιακών δικαιωμάτων των αριστερών και "αριστερών" μπορεί, σε μεγάλο βαθμό, να αποδοθεί στην ενοχή. Εξηγούμαι.

Πώς να αντιδράσεις στην πολιτική πίεση που δέχεσαι ως δημόσιος υπάλληλος, όταν η θέση σου διασφαλίστηκε από το πολιτικό σύστημα που τώρα σε χορεύει στο ταψί; Το ξεχνάς και το κρύβεις ακόμη κι από τον εαυτό σου, όμως επί της ουσίας μονίμως νιώθεις το βάρος της "χάρης" που σου 'γινε.

Είναι δυνατόν να πεις όχι σε εργοδοτικές πιέσεις, όταν το μόνο που κοιτάς είναι πώς θα εξασφαλίσεις καλύτερο ωράριο, καλύτερες θέσεις, καλύτερα λεφτά, κάλυψη στην ανεπάρκειά σου, που την ξέρεις καλά, από αυτούς που θα έπρεπε να είναι ο "ταξικός εχθρός"; Τουμπεκί θα κάνεις και θα πεις κι ευχαριστώ προκαταβολικά για την επόμενη χάρη, για την επόμενη διάσωση.

Οι κολλημένοι οι Κνίτες στο Πανεπιστήμιο λέγανε το δασκαλίστικο, κομσομόλικο "Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στους αγώνες". Στην πορεία βέβαια, το κόμμα, το σύνθημα αυτό, το έκανε πολλάκις γαργάρα, είναι όμως σωστό, παρά τη φορμόλη που μυρίζει. Αγώνας χωρίς να τα 'χεις καλά με τον εαυτό σου είναι άλλη μια μπαγαποντιά, άλλη μία κρυψώνα, άλλη μια τρύπα.

ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ

2011-10-04T23:49:00.004+03:00

Διάβασα χτες μια συνέντευξη του Διευθυντή των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης στην "Καθημερινή", που έχει και μεγάλο σουξέ στο facebook. Ωραία τα λέει ο πανεπιστημιακός και, με δεδομένη την ποιότητα των εν λόγω εκδόσεων, δικαιωμένος από τα πράγματα.

Έλα όμως που κάπου με χάλασε. Πρώην αριστερός, λέει, και αυτό που συνάγεται από τα λεγόμενά του είναι ότι σιχάθηκε τους "κοινωνικούς αγώνες" και τους μεγάλους στόχους. Μόνο η δουλειά οδηγεί σε αποτέλεσμα κι όλα τ' άλλα είναι λόγια του αέρα ή εκ του πονηρού.

Γνωστό και πολύ ωραίο και πολύ σωστό το στιχάκι "Λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά". Εννοείται ότι η αξιοσύνη , η προθυμία, η δημιουργικότητα είναι καθοριστικά στοιχεία για το προϊόν της δουλειάς. Έχω ξαναπεί ότι αντιπαθώ σφόδρα τους "αριστερούς" της λούφας και της λαμογιάς.

Όσο όμως κι αν θέλουμε να το ξεχνάμε, υπάρχουν κάποια θεμελιώδη ερωτήματα: Γιατί δουλεύουμε, για ποιον δουλεύουμε, τι σχέσεις εξουσίας εξυπηρετούμε και τροφοδοτούμε με τη δουλειά μας;

Ο Μπάμπης, για παράδειγα, άξιος είναι, ωραία χαριεντίζεται με την Σία, ρουθουνίζοντας ανυπόμονα όταν καθυστερούν οι απολύσεις και οι περικοπές μισθών. Είναι δουλευταράς, μας δουλεύει μια χαρά, μη μας δουλεύετε κι εσείς κύριε καθηγητά.

ΤΑ ΣΥΧΑΡΙΚΙΑ

2011-10-04T23:01:00.002+03:00

- Ζαν Κλοντ, τα καταφέραμε. Ο βασικός πήγε στα 500 καθαρά και κατεβαίνει.
- Βαγγέλη, μπαγάσα, να σε φιλήσω.

ΣΤΑΡΧΙΔΙΣΜΟΣ

2011-10-01T14:29:00.003+03:00

Περπατάς στο δρόμο, βλέπεις έναν τύπο να πεθαίνει και ανοίγεις το βήμα, ξέροντας ότι σε λίγα λεπτά ή και δευτερόλεπτα οι ενοχές σου θα είναι παρελθόν.

Μαθαίνεις για έναν φίλο που τραβάει ζόρια και ευχαριστείς την τύχη σου που το έμαθες εγκαίρως από τρίτους. Ευτυχώς υπάρχει και η αναγνώριση πλέον στα τηλέφωνα, προκειμένου να αποφύγεις δυσάρεστες συνδιαλέξεις με ψεύτικες δικαιολογίες.

Είσαι αριστερός και ρητορεύεις για το δίκιο, αλλά τον ταξικό εχθρό τον βλέπεις ως αγελάδα για άρμεγμα. Γέλασα πολύ με μία περίπτωση καθηγητή, φίλα προσκείμενου στο κόμμα, που έλεγε ότι θέλει να πιάσει ιδιαίτερα από καλό Βου Που σχολείο, για να "τους ξεψαχνίσει".

Πριν από αρκετούς μήνες είχα μία συζήτηση με οξυδερκή fb φίλο περί απεργιών, με αφορμή τα γεγονότα της Μarfin. Εγώ έλεγα το προφανές: Στον ιδιωτικό τομέα ο κόσμος δεν απεργεί, φοβούμενος την απόλυση ή το κλείσιμο της επιχείρησης. Το τζιμάνι όμως με εξέπληξε. Δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος, μου είπε. Απλά οι περισσότεροι είναι απόλυτα αδιάφοροι και παρτάκηδες. Έχει δίκιο. Ακόμη και το φόβο θα επιστρατεύσουν για δικαιολογία. Τι καλά που είναι να φοβάσαι και να το παίζεις ανεύθυνος, του φόβου σου έρμαιο και καλά.

WASTED SUNSETS

2011-09-28T00:10:00.001+03:00

Άκουγα χτες στο ραδιόφωνο το τραγούδι με την υπέροχη φωνή της Μοσχολιού που λέει για τη ζωή που 'ναι σαν τρένο και η γραμμή όλο τελειώνει ή κάπως έτσι. Η πιο εντυπωσιακή εικόνα των στίχων είναι αυτή με τους σταθμούς στο σούρουπο που για λίγο γεμίζουν από κόσμο και μετά μένουν πάλι άδειοι. Γενικά με τα σούρουπα έχω ένα θέμα. Ήμουν εφτά χρονών όταν είχα νιώσει για πρώτη φορά το σοκ της δύσης. Ήμουν σε παιδική κατασκήνωση στον Άγιο Ανδρέα και έπεφτε ο ήλιος, για να νιώσω ότι έπεφτε αυλαία στη ζωή. Τι μοναξιά, τι ματαιότητα. Μπορεί να 'ναι η παραμορφωτική μνήμη των παιδικών χρόνων, αλλά ένιωθα ότι ήμουν απόλυτα μόνος, με την υπαρξιακή σημασία της λέξης. Από τότε πολλά σούρουπα, το τελείωμα αυτού που ξέρεις ότι θα μένει πάντα μισοτελειωμένο και ποτέ δε θα προλαβαίνεις κ.λπ. κ.λπ. Τέλος πάντων, τα ηλιοβασιλέματα συνεχίζονται, απλά χρειάζονται πλέον τραγούδια για να μελαγχολήσουμε. Μάλλον γερνάμε.

ΔΗΜΗΤΡΗ, ΣΥΝΕΛΘΕ.

2011-09-23T23:47:00.006+03:00

Τον Δημήτρη Δανίκα τον εκτιμώ απεριόριστα από την εποχή που έγραφε κριτική κινηματογράφου στον "Ριζοσπάστη". Πολύ γούσταρα την αξιολόγηση, για παράδειγμα, του Ε.Τ., με βάση τη μαρξιστική αντίληψη περί εποικοδομήματος. Πολύ καλός και σε γενικές γραμμές από τους λίγους κριτικούς που εμπιστεύομαι πριν πάω σινεμά. Προσφάτως όμως, για δύο πράγματα πήρα ανάποδες με την περίπτωσή του. Το ένα ήταν οι ύμνοι για τον "Κυνόδοντα". Έλεος! Τέλος πάντων, αντιπαρέρχομαι το συμβάν ως ατυχές, άσε που οι περισσότεροι γνωστοί και φίλοι λένε Κυνόδοντας και κοιτάνε με γουρλωμένα μάτια το υπερπέραν εκστασιασμένοι. Τέχνη είναι (λέμε τώρα), υπάρχει περιθώριο διαφοροποίησης και μάλιστα ριζικής.

Έλα όμως που ο ανήσυχος πρώην κομμουνιστής και εισέτι (υποθέτω) μαρξιστής έχει πλέον και μόνιμη στήλη σχολιασμού της επικαιρότητας στο "Βήμα". Ωραία τα λέει, κατά βάση, και ορθώς τα χώνει σε πρόσωπα και πράγματα της ελληνικής πραγματικότητας. Στο τελευταίο του άρθρο μάλιστα περιλαμβάνει τα λαμόγια τους Ελληναράδες, που φοροδιαφεύγουν και χτίζουν σπίτια κι από πάνω ξελυσσάνε τώρα επειδή πρέπει να πληρώσουν το χαράτσι για την ακίνητη περιουσία.

Ένσταση 1η: Πάρα πολλοί Έλληνες δε φοροδιαφεύγουν, ενώ ακόμη περισσότεροι, φοροδιαφεύγοντες και μη, πλήρωναν, πληρώνουν και θα πληρώνουν για πολλά χρόνια ακόμη τις δόσεις του στεγαστικού δανείου για την αγορά της χαρατσωμένης οικίας τους.

Ένσταση 2η: Η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα συνιστά διαχρονικό άξονα και επιλογή της οικονομικής πολιτικής που χαράζουν οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα μιλάνε για ανάγκη φορολογικής εξυγίανσης και βέβαια επιβάλλουν κεφαλικούς φόρους επί δικαίων και αδίκων.

Ένσταση 3η: Οι σοβαροί φοροφυγάδες δεν περιορίζονται σε αγορά ακινήτων στην Ψωροκώσταινα, αλλά έχουν εγκατασταθεί από καιρό στην Ελβετία μαζί με τις καταθέσεις τους ή ακόμη καλύτερα έχουν ακουμπήσει το μαύρο χρήμα σε κάτι ωραιότατα funds και μη τους είδατε.

Ένσταση 4η (και σημαντικότερη): Έχω κι εγώ κράξει τη φοροδιαφυγή και ακόμη περισσότερο την αδιαφορία της Αριστεράς να ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα, σαν να μας λέει ότι θα το λύσουμε μια κι έξω με την ανατροπή του καπιταλισμού. Άλλά ρε φίλε, είσαι σοβαρός; Μέσα στο σοκ που περνάει η ελληνική κοινωνία, με τη χρεοκοπία βεβαιωμένη από 49 κατασκευαστές αστρονομικών επιτοκίων, έρχεσαι εσύ, ο αριστερός με τις μαρξιστικές καταβολές, για να μου πεις ότι για την κατάντια μας φταίει η παραδοσιακή λαμογιά του Έλληνα που τώρα ζητάει και τα ρέστα για τα χάλια του; Τι μου λες; Τα 'μαθες τα νέα; Κατά διαόλου πάνε και οι συνεπείς φορολογούμενοι της Ιρλανδίας και οι λιγότερο διεφθαρμένοι από εμάς Πορτογάλοι. Άσε που ακούγεται ότι έρχεται κανόνι και στις χώρες του σκληρού πυρήνα. Λες παντού να έχουν διεισδύσει αυτά τα καθήκια από τη νότια Βαλκανική;

Ωραία η υπέρβαση του χυδαίου μαρξισμού, που παραβλέπει τη σημασία του εποικοδομήματος στην πορεία της οικονομίας, αλλά οι παραγωγικές σχέσεις προσδιορίζονταν και προσδιορίζονται από τη θεμελιώδη αδηφάγο όρεξη του καπιταλισμού που φτάνει τώρα στο σημείο να τρώει και τις σάρκες του (ελπίζω). Μη με τρελαίνεις Δημήτρη.

Ωραία η κοινωνική ψυχολογία και η λαογραφία, υπάρχει όμως και η πολιτική οικονομία.

ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ

2011-09-21T21:54:00.007+03:00

Νέα μέρα, νέα μέτρα. Δεδομένο ότι θα 'χουμε κι άλλες νέες μέρες και πολλά νεότερα μέτρα. Το 'χω ξαναπεί, μη γίνομαι λοιπόν κουραστικός.

Αντιπαρέρχομαι και τις εμμονές μου και δε γράφω τίποτα για αναπόδραστη κατάληξη και αδιέξοδα του "θριαμβεύσαντος" καπιταλισμού που αυτοκαταστρέφεται, ως ανεμένετο άλλωστε από του 1848 ήδη.

Ας μην πιάσουμε και την κουβέντα περί ωρίμανσης των συνθηκών, οργάνωσης του πολιτικού αγώνα στους χώρους δουλειάς και του προτσές (αχ, τι ωραία λέξη).

Ας μην μπούμε και στη μεταμαρξιστική προσέγγιση περί στρέβλωσης, ιδιομορφίας, εν γένει μαλακίας, ρε παιδί μου, του ελληνικού καπιταλισμού.

Απλά, ας πούμε αυτό: "Δεν είμαι καθήκι και νοιάζομαι". Νομίζω φτάνει και περισσεύει.

ΥΓ. Εννοείται ότι νοιάζομαι και για το προτσές.

ΑΡΧΕΣ

2011-09-17T22:17:00.005+03:00

Πολύ μου αρέσουν τα αμπέλια της φιλοσοφίας, της φιλολογίας και της δραματουργίας. Μάλαξ μέγας ο Κρέων, αλλά είχε πει τις καλύτερες ατάκες στην "Αντιγόνη", κάτι σαν τον Τζόκερ στον "Μπάτμαν". Μία από τις κορυφαίες είναι και η παρακάτω:

Μισῶ γε μέντοι χὤταν ἐν κακοῖσί τις

ἁλοὺς ἔπειτα τοῦτο καλλύνειν θέλῃ.

Δηλαδή (σε κάπως ελεύθερη απόδοση), την έκανες τη μαλακία σου και το παίζεις και μάγκας από πάνω.

Ως γνωστόν η όμορφη Ελλάς, ποτέ δεν διέπρεπε στην κοινωνική συνείδηση, στο αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης και σε άλλα αυτονόητα για κάθε πολιτισμένη κοινωνία. Ειδικά τώρα, με την κατάρρευση να μην είναι πλέον προ των πυλών, αλλά να έχει ρίξει και πύλες και παράθυρα, η παραπάνω διαπίστωση δαγκώνει αγρίως. Δυστυχώς όμως, η ηλιόλουστη μπουζουκερί δεν διαπρέπει μόνο στο "αμύνεσθαι περί πάρτης". Αυτό πες ότι είναι ή γίνεται πλέον γνώρισμα του σύγχρονου κόσμου, του οποίου η Ιστορία, ως γνωστόν, τελείωσε προ εικοσαετίας. Το ακόμη πιο συναρπαστικό είναι η βλαχομπαρόκ κουτοπονηριά, ενδεδυμένη μάλιστα το ράσο της ηθικής και του πατριωτισμού ή του εκσυγχρονισμού και της αξιοκρατίας - απ' όλα έχει ο μπαξές. Στη μικρή οθόνη είδαμε προσφάτως τους γνωστούς κομματικούς χαχόλους να χειροκροτούν Παπανδρέου και Σαμαρά όταν έβγαζαν τσιρίδες για σκληρή προσπάθεια και τη βοήθεια του Θεού, για να ξεπεραστεί η κρίση. Όλοι αυτοί βεβαίως, το μόνο που σκέφτονται είναι η ευκαιρία που θα τους δώσει το κόμμα να φάνε, αξιοκρατικά πάντα, ακόμη περισσότερα. Όταν έχεις όραμα δεν έχεις όρια, δεν έχεις πάτο.
Δεν έχουμε όμως μόνο τη μικρή οθόνη να μας υπενθυμίζει εμφατικά την ξεφτίλα μας. Έχουμε και τις μικρές στιγμές της μικρής μας καθημερινότητας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αρχές που υψώνονται "σαν ατσάλινο τείχος" στους χώρους δημιουργίας και αυτοπραγμάτωσης που λένε και οι εκθεσάδες. Στους χώρους δουλειάς. Χαρακτηριστική περίπτωση, η αποφυγή συμπαράταξης με απολυόμενο συνάδελφο, με τη δικαιολογία ότι "κι εσύ κάπου, κάπως, κάποτε, κάτι έκανες, άρα τι τα θέλεις; Πάρε των οματιών σου και άσε μας κι εμάς στην ησυχία μας".

Εντυπωσιακό. Άμα είσαι ασυμβίβαστος, δεν συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο. Θα πέσεις ηρωικά, αλλά οι αρχές είναι αρχές...

ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΣΕ Η ΒΙΣΣΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ;

2011-09-10T18:13:00.011+03:00

Ανέβηκε και ο έφεδρος πρωθυπουργός μας στη ΔΕΘ, για να πει τις αναμενόμενες αρλούμπες. Δεν έχω δει ούτε ένα πλάνο, δεν έχω διαβάσει ούτε μία από τις σχετικές "αναλύσεις" της πρωθυπουργικής ομιλίας. Στο άκουσμα όμως της ΔΕΘ ξυπνάνε φοβερές και τρομερές μνήμες. Ραδιόφωνο με λυχνίες στο διαμέρισμα στου Ζωγράφου και ακούμε Διαγωνισμό Τραγουδιού. Αναγνωστικό Γ' ή Δ' Δημοτικού (θα σας γελάσω - μεταπολίτευση πάντως), στο οποίο η Διεθνής Έκθεση παρουσιαζόταν περίπου ως το πλαίσιο γέννησης κάθε τεχνολογικής καινοτομίας και ο πυρήνας της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης. Επίσκεψη Κωνσταντίνου "Είμαι μέγας ηγέτης" Καραμανλή με κουστωδία υπουργών, στρατιές θαυμαστών - χειροκροτητών και αξέχαστα, παλιομοδίτικα σχετικά επίκαιρα με αφήγηση Κώστα Σερέζη, νομίζω. Από Ανδρέα και μετά δεν θυμάμαι και πολλά. Σταμάτησα βλέπετε να παρακολουθώ ό,τι πετούσε και ό,τι κολυμπούσε στη μαυρόασπρη τηλεόραση των ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Έπαψαν να είναι συναρπαστικές οι εκπομπές για τους αγρότες, τις Ένοπλες Δυνάμεις κ.λπ. κ.λπ. Ενηλικιωνόμουν, άσχετο αν η ενηλικίωση δεν ολοκληρώθηκε εισέτι. Εννοείται βεβαίως ότι οι ΔΕΘ και οι σχετικές επισκέψεις Παπανδρέου, Μητσοτάκη και λοιπών συνεχίζονταν και όπως ακούμε συνεχίζονται. Τελικά ούτε η χώρα ενηλικιώθηκε. Απλά γέρασε και περιμένει να πεθάνει. Υπάρχει, άραγε, ΔΕΘ μετά θάνατον;

Η ΧΡΥΣΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ

2011-09-07T09:51:00.000+03:00

Σας παρακαλώ, κύριοι, σε μένα να απευθύνεστε. Ο κύριος δίπλα μου ακούει φωνές και τον θέσαμε σε καθεστώς εφεδρείας.

ΓΑΜΩ ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ.

2011-09-04T12:19:00.002+03:00

Αγαπημένο τσιτάτο των ποικιλώνυμων υπερασπιστών της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης (βλ. περικοπή της κρατικής χρηματοδότησης και άνοιγμα στην ιδιωτική τοιαύτη), της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων (βλ. απολύσεις με τη σέσουλα), της εξυγίανσης του Δημοσίου (βλ. στείλτε στο χωριό τους τους Δημόσιους Υπαλλήλους να βόσκουν πρόβατα) κ.λπ. είναι η αναφορά τους στη λεγόμενη αξιοκρατία. Η ελληνική πραγματικότητα, λένε, κυριαρχείται από ρεμπεσκέδες φοιτητές, ταβανοσκόπους εργαζόμενους, κομματικούς μανδαρίνους. Ποία η λύσις; Δώσε ελεύθερη αγορά και όλα θα στρώσουν. Η επίλυση των ελληνικών ιδιομορφιών-προβλημάτων ταυτίζεται λοιπόν με την ισοπεδωτική επιβολή ενός οικονομικού μοντέλου και από 'δω πάνε κι οι άλλοι.

Η αντιμετώπιση όμως σύνθετων κοινωνικών φαινομένων με όρους ατομικής-ηθικολογικής αξιολόγησης δεν περιορίζεται σε αναλυτές, πολιτικούς και λοιπούς. Την τρως στη μάπα και καθημερινά γύρω σου. Γιατί να απεργήσω, αφού οι συνδικαλιστές είναι πουλημένοι; Γιατί να υποστηρίξω τον απολυθέντα συνάδελφο, αφού κι αυτός μόνο την πάρτη του σκέφτεται; Εμ, έλα ντε. Γιατί;

Η ΚΝΙΣΑΡΑ

2011-08-31T10:49:00.004+03:00

Επιστροφή στη μαρτυρική Αθήνα, όπου αναμένεται να επιστρέψει και η επανάσταση μετά από ολίγες εβδομάδες (κατ' άλλους, μήνες) διακοπών. Πολύ πιθανόν να έχουμε πάλι ογκώδη συλλαλητήρια, μόνιμο κάμπινγκ αγανάκτησης στο Σύνταγμα για την περαιτέρω μείωση εισοδημάτων, αύξηση ανεργίας, εξαφάνιση ελπίδας. Μάλλον θα έχουμε και υπεύθυνους πνευματικούς ανθρώπους, μετα-αριστερούς με ρεαλιστικά οράματα, να υπογράφουν κείμενα ανησυχίας για τη διαφαινόμενη ανωριμότητα του ελληνικού λαού, η οποία βέβαια θα μας οδηγήσει στο εξω-ευρωπαϊκό περιθώριο και γενικώς στο διάολο. Ωραία όλα αυτά και προσωπικά, ως ξεκάθαρα αντιπνευματικός τύπος και παλαιοαριστερός, θα ταχθώ μετά των κατασκηνωτών, ως επισκέπτης βεβαίως, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων.

Είπα ανειλημμένες υποχρεώσεις και θυμήθηκα τα μικρά και ταπεινά, τα καθημερινά και ρουτινιάρικα στον προσωπικό μας μικρόκοσμο. Είμαστε όλοι "συγκλονισμένοι" ή έστω "προβληματισμένοι", υπέρ και κατά του τροϊκανικού εκσυγχρονισμού, αλλά σε ό,τι αφορά τις πραγματικές αντιδράσεις μας τι έχουμε; Μία από τα ίδια, δηλαδή, "σιγά μη βγάλω εγώ το φίδι απ'την τρύπα", "μακρια απ'τον κώλο μας", "ο σώζων εαυτόν σωθήτω" και λοιπά αποστάγματα λαϊκής σοφίας. Τελικά η κρίση είναι μεγάλη κνισάρα.

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ - ΒΑΣΙΛΕΥΣ

2011-08-16T13:17:00.002+03:00

Αυτόν τον Κάμερον τον είχα παρεξηγήσει. Τον είχα για ξέπλυμα που θα κάτσει στο σβέρκο των Άγγλων για καμιά δεκαετία αλά Μπλερ. Τελικά είχα άδικο. Ο τύπος δεν είναι χίπης του 70 που έγινε σοσιαλγιάπης του 90. Μιλάμε για τον Γιανναρά της Γηραιάς Αλβιόνος. Τι ηθικές καταρρεύσεις, τι κρίση της οικογένειας, τι ανατροφή που λείπει, τι ανάγκη για σιδερένια απάντηση στους ταραξίες. Αν αυτοχαρακτηριστεί δε και Πούτιν της Βρετανίας, θα έχουμε έναν πραγματικό γίγαντα της συντηρητικής πολιτικής σκέψης, έτοιμο μάλιστα να την ανανεώσει με το γνήσια αυταρχικό πνεύμα της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στη μοσχοβίτικη εκδοχή της.

Βέβαια, ο Ντέηβιντ δεν ξεχνάει και το μόνιμο μότο της φιλελεύθερης αγγλοσαξωνικής παράδοσης. Για όλα φταίει το άτομο, άντε και οι γονείς του. Όλοι μόνοι τους λοιπόν. Αν πετύχουν είναι ικανοί. Αν αποτύχουν είναι βλάκες ή έτυχαν κακής ανατροφής από τον μπαμπά τους. Αν οι αποτυχημένοι αντιδράσουν βίαια, είναι φθονερά, αντικοινωνικά σκουπίδια, που πρέπει να τα στείλουμε στη χωματερή. Όσοι βέβαια ζουν στην κόλαση, αλλά είναι καλά παιδιά, θα τύχουν της φιλανθρώπου παρεμβάσεως, όχι βέβαια του κράτους, αλλά των επιτυχημένων, που ατομικά ή με τη μορφή Μ.Κ.Ο. εθελοντικών δράσεων κ.λπ. θα απαλύνουν τον πόνο τους.

Ωραία όλα αυτά, αλλά, όταν οι Λαμποργκίνι περνάνε δίπλα από τα λιμασμένα για τη ζωή που τους κουνάνε επιδεικτικά μπροστά τους, αλλά δεν τους δίνουν ούτε τζούρα, μάλλον θα τους πάρει ο διάολος. Στη χώρα της Πίπας, όπου ο κώλος γίνεται πρότυπο κοινωνικής παρουσίας, είναι μάλλον απίθανο να υπάρχει έστω κι ένας νουνεχής που δίνει βάση στις ηθικολογικές μωρολογίες του Βρετανού φιλοσόφου - πρωθυπουργού.
Ποια είναι τα πραγματικά αίτια της κόλασης που βίωσαν οι αγγλικές γειτονιές πριν μια βδομάδα; Η ανακατανομή πλούτου προς όφελος των πλουσίων λέει κάτι; Οι περικοπές των δαπανών για την εκπαίδευση και τους νέους, που διευρύνει το χάσμα ανάμεσα στη μορφωμένη ελίτ και τα "ανεγκέφαλα" των δημόσιων σχολείων στις φτωχογειτονιες, είναι άνευ σημασίας; Όλα αυτά είναι μόνο ένα μικρό δείγμα των πραγματικών αιτιών της κρίσης. Όλα τ' άλλα θα μπορούσαν να ενθουσιάζουν τους αναγνώστες της Καθημερινής ή της Sun (αυτές είναι συγκλίσεις), αλλά δεν μπορούν να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα στην ουσία της. Ποια είναι αυτή; Τα πιτσιρίκια που τα έσπαγαν, αντί να διαβάζουν κάνα βιβλίο, να παίζουν μπάλα, να πηγαίνουν θέατρο ή ακόμη καλύτερα να φιλιούνται σε σκοτεινές γωνίες, ήταν καρφωμένα στην οθόνη τον Απρίλιο για τον πριγκηπικό γάμο. Γάμα τα.

ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΑΠΟΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ (ΔΕΝ) ΘΑ ΣΤΡΩΣΟΥΝ.

2011-08-09T21:50:00.004+03:00

Το Λονδίνο και άλλες αγγλικές πόλεις έχουν μετατραπεί τις τελευταίες μέρες (και κυρίως νύχτες) σε προαύλιο προβληματικού σχολείου προβληματικής περιοχής, σε σκοτεινά δρομάκια που κυριαρχεί η εγκληματικότητα, σε φτηνά κλαμπ που κυριαρχούν τα μαχαίρια και οι τσαμπουκάδες, σε γήπεδο που κυριαρχούν οι χούλιγκαν.

Αν εξαιρέσουμε την τελευταία περίπτωση, όλες οι άλλες είναι η καθημερινή πραγματικότητα χιλιάδων εφήβων και εικοσάρηδων στις υποβαθμισμένες γειτονιές της Αγγλίας του φιλελευθερισμού, συντηρητικής ή (νέας) εργατικής κοπής. Η μορφή της εξέγερσης (εντός ή εκτός εισαγωγικών) το επιβεβαιώνει. Καμία διεκδίκηση, κανένα συλλογικό αίτημα, μόνο καταστροφή, πλιάτσικο και απροκάλυπτες ληστείες μέσα στο γενικό μπάχαλο.

Τι σημαίνει όμως αυτό; Πρέπει να κατασταλεί η καταστροφική μανία των ληστρικών ομάδων; Προφανώς ναι. Ποιος θα θεωρούσε λογικό να αφεθούν ελεύθεροι στο απεχθές έργο τους; Από κει και πέρα όμως τι; Προφανέστερα τίποτα. Ο Κάμερον ήδη δήλωσε, επιστρέφοντας εσπευσμένα από τις διακοπές του, ότι πρόκειται απλά για λίγες εγκληματικές ομάδες, θα τους χτυπήσουν αμείλικτα, θα ρίξουν πλαστικές σφαίρες και όποιον πιάσουν, ανεξαρτήτως ηλικίας, θα τον τιμωρήσουν σκληρά, ως ενήλικα. Τυπική περίπτωση συντηρητικού μαλάκα. Κοινωνικά αίτια και τέτοια είναι παπαριές για κουλτουριάρηδες, θέλει να πει ο ξενέρωτος άγγλος πρωθυπουργός.

Όταν βεβαίως ο βόθρος υπερχειλίσει εκ νέου, οι πλαστικές σφαίρες για τους εγκληματίες δεκαεφτάρηδες θα γίνουν πραγματικές και στο τέλος μπορεί να κατέβουν και τα τανκς έξω από το Μπιγκ Μπεν. Οι μάσκες πέφτουν στην πόλη που έζησε, έγραψε, πόνεσε και πέθανε ο Καρλ Μαρξ. Η Ιστορία συνεχίζεται. Προσδεθείτε.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

2011-08-05T09:14:00.005+03:00

Συνάντηση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με γνωστό Μαοϊστή Πορτογάλο.

- Χοσέ (Μανουέλ) μου, νομίζω ότι πρέπει να επιβάλουμε αυστηρό έλεγχο στις αγορές. Γενικότερα, η Ευρώπη πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στο πρότυπο του τρίτου δρόμου προς το σοσιαλισμό.
- Γιώργο μου, εσείς οι σοσιαλδημοκράτες είστε άτολμοι οπορτουνιστές. Σε λίγο δεν θα υπάρχει κρατική οικονομία ούτε κοινωνικό κράτος και θα σημάνει η ώρα της επανάστασης. O σ. Μάο είχε πει ότι μία σπίθα μπορεί να ανάψει μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Στην Ε.Ε. ρίχνουμε ναπάλμ. Του πούστη, όσο μουρόχαυλοι και να 'ναι, θα επαναστατήσουν.
- Χοσέ, με τρομάζεις. Τι θα πω τώρα στην Χίλαρυ;
- Μην ανησυχείς, κι αυτή στο κόλπο είναι.
- Καλά, κάτσε να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου και βλέπουμε.

ΣΩΤΗΡΙΑ (ΜΠΕΛΛΟΥ)

2011-07-22T16:43:00.001+03:00

Σωθήκαμε. Μας κόψανε κάτι δις από το χρέος, που δεν εφάπτεται πλέον με το μέγεθος του αστρονομικού, απλά το αγγίζει. Μετά από τόσους μήνες μνημόνιο, επικείμενη χρεοκοπία και Μπάμπη, δεν έχω γίνει μάστερ στα Οικονομικά, ένα πράγμα όμως κατάλαβα. Χρωστάμε και της Μιχαλούς και αυτό δεν αλλάζει με την περικοπή λίγων δεκάδων δις από το συνολικό χρέος, όπερ σημαίνει ότι πάπαλα. Είτε έτσι είτε αλλιώς, σε λίγο πάλι για σχέδια και σχεδία σωτηρίας θα μιλάμε.

Βγήκε ήδη όλη η γνωστή δημοσιογραφική αγέλη (βλ. σκυλολόι) και γρατζουνάει (πάλι) το γνωστό φιλελεύθερο άσμα σε στίχους και μουσική Μίλτον Φρίντμαν. Να σηκώσουμε τα μανίκια, να δουλέψουμε, να κάνουμε θυσίες, ήτοι να ιδιωτικοποιήσουμε, να απορρυθμίσουμε, να ελαστικοποιήσουμε, να κόψουμε κώλους κ.λπ. Η πλάκα είναι ότι οι ίδιοι αστέρες της εγχώριας φριντμανικής δημοσιογραφίας παραπονιούνται για την απροθυμία του Γιωργάκη να άρει το φορολογικό καθεστώς που πνίγει την επιχειρηματική δραστηριότητα. Μεγάλη απάτη αυτή η τοποθέτηση.

Το φορολογικό καθεστώς για τις πολυεθνικές ήταν σκανδαλώδώς αποικιοκρατικό και γίνεται, μετά μνημόνιον, αποικιοκρατικότερο. Όσο αφορά τη δεδομένη αύξηση φόρων για τις μικρές επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, κάθε άλλο παρά αντίκειται στη νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία. Αφενός, είναι επιλογή του ΥΠΟ να διατηρηθεί η φοροδιαφυγή ως έχει, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά για τα μικρά και μεγάλα λαμόγια (από τον ιδιαιτερά μέχρι τον έμπορο που χτίζει περιουσία στο Ντελαγουέαρ, μαζί με τον ελεγκτή του από το ΣΔΟΕ). Η (περαιτέρω) κατάρρευση των εσόδων δεν εξηγείται μόνο από την ύφεση, αλλά και από την παραπάνω σιωπηρή επιλογή. Όσο αφορά δε, την φορολογική πολιτική και την επιβολή επιδομάτων αλληλεγγύης ακόμη και σε αμοιβόμενους με 12.000 ευρώ το χρόνο, δείχνει ακριβώς η κυβέρνηση πώς εννοεί την φορολογική δικαιοσύνη.

Επιστρέφω στην καλοκαιρινή σιωπή μου. Παραδέχομαι ότι διάγω βίον ανέμελο και τουριστικό σε κατάλυμα μούρλια, εν νοτίω Πελοποννήσω. Ελπίζω να μην παραστεί ανάγκη να ξαναμιλήσω πριν τον Σεπτέμβρη (μην τρελαθούμε κιόλας), αν και (ή μάλλον επειδή) το κανόνι παραμονεύει αναπότρεπτα στο τέλος.

ΝΤΑΛΙΚΑ

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου

Ζόρικος κρεμανταλάς ο καιρός που κουβαλάς,
η ζωή σου μια νταλίκα με μπαγάζια και με ΙΚΑ.
Τώρα απόχτησες καβούκι και αμάξι σπορ μοντέλο
τώρα σκάλωσες στο λούκι κι είσ' αλλιώτικο καπέλο.

Η ζωή σου ντούμπλε-φας, μέσα κι έξω τη φοράς,
η καρδούλα σου γκαζιέρα δίχως γκάζι και αγέρα.
Μες στο κόλπο είσαι χωμένος και γλυτώνεις παρά τρίχα,
τώρα είσαι βολεμένος και σου κόψανε το βήχα.

Κι αν θυμάσαι τα παλιά, ψέματα και μπλα μπλα μπλα,
η μαγκιά σου ναφθαλίνη με κασμίρι και λουστρίνι.
Τώρα κάνεις μαύρη πλάκα κι όλο τρως απ' την κουτάλα,
τώρα μάγγωσε η φάκα και σε κλείσανε στη γυάλα.

SUMMERTIME

2011-07-11T08:59:00.001+03:00

Photo by Ourania Charm

Κάθε καλοκαίρι βλέπω τον Θουκυδίδη (αλλά και τον Ξενοφώντα) με άλλο μάτι. Οι μάχες στις αμμουδιές, τα κυκλαδονήσια που αποστατούν, οι θερινές, κατά βάση, επιχειρήσεις Αθηναίων, Σπαρτιατών και λοιπών αποκτούν άλλη διάσταση, όταν σε βαράει ο ήλιος σε κάποια παραλία ή όταν περιφέρεσαι μέσα στη σκόνη και σε αρχαία ερείπια, εκεί που κάποτε είχαν βρεθεί οι τρισκατάρατοι Αθηναίοι κληρούχοι. Το καλοκαίρι γίνεται μαγικό, ένα επαναλαμβανόμενο τέλος της αθωότητας, της εφηβείας, του θριάμβου. Τι κρίμα που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν έπιναν παγωμένη μπύρα βαρελίσια ή έστω το νεοελληνικότερον ούζο μετά πάγου. Θα τους ένιωθα ακόμη πιο κοντά.
Καλές διακοπές!

Οh, dear!

2011-07-07T21:16:00.008+03:00

Σήμερα στο ΙΚΑ πήγα 7.45, πριν ανοίξει για το κοινό, και βρέθηκα μπροστά σε ένα πλήθος 100 περίπου ατόμων. Ρώτησα για το τι πρέπει να κάνω και μου υπέδειξαν έναν κύριο, αγνώστου ιδιότητος, που κρατούσε τη σειρά για τους αναμένοντες έξω από την είσοδο. Όταν τον ρώτησα για τη διαδικασία, πήγε να με εγγράψει σε ένα χοντρό τετράδιο που κρατούσε, μου είπε όμως ότι είμαι το νούμερο 110, ενώ στις παροχές δέχονται μόνο πενήντα άτομα ημερησίως. "Αδελφέ, δεν το βλέπω για σήμερα" μου είπε, "Ευχαριστώ" του είπα κι εγώ και έκανα μεταβολή.
Αυτή η εικόνα προφανώς ταιριάζει σε ευνομούμενη πολιτεία, την οποία κάποιοι ψυχοπαθείς ή αιώνιοι έφηβοι, όπως λέει η Σώτη Τριανταφύλλου σε εμβριθές άρθρο της, θέλουν να μετατρέψουν σε γυφτομαχαλά, με επεισόδια και τσαντήρια στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας. Ίσα, μωρή Λονδρέζα.

ΥΓ. Μετά τα πρόσφατα γεγονότα στο Λονδίνο, αλλάζω τον τίτλο σε "Ce n'est pas possible" και την ακροτελεύτια φράση σε "Ίσα, μωρή Μονεγάσκα".

ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΤΣΕ ΣΤΗΝ ΠΟΥΝΤΑ

2011-07-05T09:41:00.004+03:00

Γέλιο τρελό. Ο Πιτσιρίκος προτείνει αναστολή της εν πλατεία Αγανάκτησης μέχρι νεωτέρας (δηλ. μέχρι τέλος Αυγούστου). Τι είναι ρε φίλε το λαϊκό κίνημα; Χειμερινό σινεμά ή Πολεοδομία; Όλοι, λέει, στην Ελλάδα, φτωχοί και πλούσιοι, πάνε για μπάνια Ιούλιο - Αύγουστο. Σοβαρά; Δηλαδή, αν μέσα στο δίμηνο "στραγγαλιστεί κι άλλο το λαϊκό εισόδημα", "θα ανατρέψουμε τα αντεργατικά μέτρα" από Σεπτέμβρη, μαυρισμένοι και λαχταριστοί; Θα κατατροπώσουμε τους εφοπλιστάς και τους μεγαλοεκδότας με τα πρωτοβρόχια;

Μέσα σε αυτό το ποίημα, πετάει κι ένα άλλοθι. Κάποιοι λέει θα πάνε να δουλέψουν στα θέρετρα. Χαχαχα! Μπορεί! Αν εννοεί αυτούς που θέλουν να συνδυάσουν καμάκι και μπαράκι με τα έξοδα πληρωμένα, σίγουρα. Ποιος εργαζόμενος όμως βλέπει σοβαρά την τουριστική σεζόν ως εργασία 45 ημερών; Όσοι ξέρω φεύγουν το αργότερο αρχές Μάη και γυρίζουν Οκτώβρη και βάλε.

Δεν θα δουλεύουν όμως μόνο οι της πλατείας ούτε θα πίνουν μόνο μπύρες στο Φαρ Άουτ του Μυλοπότα. Το κορυφαίο είναι η πρόταση για λαϊκές συνελεύσεις και στις παραλίες. Την καρέτα καρέτα την ρώτησαν;

Συμπέρασμα. Θα μας λιανίσουν, πάω στοίχημα, και καλά θα μας κάνουν. Το 'χουν μελετήσει το πράγμα. Ακόμη και οι επαναστάτες επαναστατούν με ωράριο και απαιτούν τήρηση των αργιών στην εξέγερση. Ακόμα ζούμε το μύθο μας στην Ελλάδα.

ΦΑΓΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

2011-07-05T07:48:00.002+03:00

Όσοι αποδοκιμάζουν ή καταγγέλλουν τις αποδοκιμασίες κατά βουλευτών είναι της μόδας, όπως βέβαια και οι αποδοκιμασίες αντιστρόφως. Ποιος έχει δίκιο; Εξαρτάται.

Πρώτα απ' όλα από το ποιος είναι ο αγανακτισμένος πολίτης. Αν είναι ψηφοφόρος ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, που έμεινε με το ρουσφέτι στο χέρι και δεν πρόκαμε, πολύ θα ήθελα το γιαούρτι να έχει ιδιότητες μπούμεραγκ. Αν είναι επαγγελματίας της διαμαρτυρίας με τα λεφτά του μπαμπά στα τριάντα φεύγα, κόβεται επίσης. Αν η αγανάκτησή του εδράζεται στις μεσονύκτιες καταγγελίες Κούικ, Παπαγιάννη, Χίου, καληνύχτα επανάσταση.

Εξαρτάται επίσης, από τον τρόπο προσέγγισης της αποδοκιμασίας. Όταν αυτή μορφοποιείται ως ειρωνεία, μπινελίκια, γιαούρτια και αυγά, θεωρώ ότι βρίσκεται στο πλαίσιο δημοκρατικής έκφρασης των πολιτών. Ας μην ξεχνάμε και τους κορνέδες, με τους οποίους ο επιστημονικός κόσμος του Θρύλου είχε εκφράσει πριν πολλά χρόνια την ανησυχία του για την πορεία της ομάδας. Σωματικές βλάβες και απειλές κατά της ζωής όμως, απορρίπτονται, κυρίως ως κωμικές, όταν απευθύνονται από μόμολα προς μόγγολα.

Κατά βάση όμως, η αξιολόγηση του φαινομένου έχει να κάνει με τον αποδέκτη των γιαουρτιών. Ας σκεφτούμε λίγο ρεαλιστικά. Ακόμη και στο σχολείο ένας εκπαιδευτικός με εμφανή την εικόνα του γκάου, γίνεται στόχος καζούρας, σαϊτας και λοιπών χάπενινγκ. Ο βουλευτής, ο εκφράζων τη λαϊκή βούληση, τι πρέπει να απογίνει όταν μπερδεύει την Λωζάνη με την Κοζάνη, δεν μπορεί να βάλει δυο λέξεις στη σειρά και εμφανώς ψηφίζει νομοσχέδια που δεν καταλαβαίνει στοιχειωδώς σε τι αναφέρονται; Γιατί δηλαδή να αποδοκιμάσω την καζούρα εναντίον άλλων πολιτικών, που αφού εδραιώθηκαν στην κορυφή του πολιτικού βίου με σωρεία ρουσφετιών θυμήθηκαν την αξιοκρατία και μάχονται για την εξυγίανση του Δημοσίου; Ποιος ο λόγος να αποδεχτώ, ως μη μετέχων στο πελατειακό πανηγύρι παιδιόθεν, την άποψη ότι το γιαούρτι είναι απαράδεκτο, επειδή "τους ψηφίζει ο λαός", όταν αυτός ο "λαός" είναι ένα κλειστό κλαμπ αλληλοεξυπηρετήσεων που αφήνει τον λαό απέξω; Ειδικά στις μέρες μας που το κλαμπ γίνεται όλο και πιο κλειστό και τα μέλη του δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα ως προς τα προεκλογικά υπεσχημένα, γιατί να στραφώ εναντίον της λόγω και έργω απαξίωσής τους;

Φάγε ή Μεβγάλ, λοιπόν; Κατανοητή η επιλογή κάποιων ανάμεσα στα δύο. Επιθυμητή όμως η ουσιαστική διαμαρτυρία. Αυτή δεν εκφράζεται με γιαουρτώματα, αλλά με σκέψη, αυτοκριτική, συλλογική προσπάθεια και κυρίως πρωτοτυπία. Καλό είναι να παίζουμε, κάποτε όμως τα παιδιά μεγαλώνουν και πρέπει να δείξουν το δρόμο σε άλλα παιδιά.

Oh Mon Dieu!

2011-07-03T07:51:00.003+03:00

Σε άρθρο του στα "Νέα" του Σαββάτου, ο Δημήτρης Μητρόπουλος την λέει στην Λιάνα Κανέλλη, θεωρώντας ότι το γιαούρτι που έφαγε είναι αποτέλεσμα του βίαιου παραπολιτικού, "αιρετικού", "μηντιολαϊκιστικού" λόγου που χρόνια εκπέμπεται από την βουλευτή του ΚΚΕ και πλήθος δημοσιογράφων Β' Εθνικής, μπλόγκερ κ.λπ.

Είναι γεγονός ότι όλοι οι προαναφερόμενοι, με προεξάρχουσα την κομμουνίστρια των γκαβών, το έχουν κατ' επανάληψη παραχέσει. Η αμφισβήτηση του Μνημονίου γίνεται Κούγκι και Αρκάδι, ενώ οι αναφορές στον πανταχού παρόντα Σόρος, σε Εβραίους τραπεζίτες, μασόνους πολιτικούς, προδότες πρωθυπουργούς είναι, πράγματι, από κωμικές έως εμετικές (ανάλογα και με τη διάθεση που έχεις όταν τις διαβάζεις). Σε αυτό συμφωνούμε. Ως γνωστόν όμως δεν έχει σημασία μόνο τι ακούς, αλλά και από ποιον και πότε το ακούς.

Ο Μητρόπουλος στις Αγιογραφίες του, όπως και γενικά οι λεγόμενοι mainstream αρθρογράφοι των "καθεστωτικών" (χεχε) ΜΜΕ, για χρόνια έχει ως αντικείμενο το σχολιασμό των προσώπων που αποτελούν το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Άλλοτε επαινετικά, άλλοτε καταγγελτικά, πάντα έξυπνα και διακριτικά, έχει "αγιογραφήσει" Μπακογιάννες, Γιωργάκηδες, Σαμαράδες, Καραμανλήδες, Σημίτηδες κ.λπ. Όλοι αυτοί έχουν παρουσιαστεί ως επαρκείς, ανεπαρκείς, οξυδερκείς ή μπουνταλάδες, όμως εν συνόλω οι "αγιογραφίες" τους συνθέτουν τον ιστό ενός πολιτικού συτήματος μίας χώρας που λίγο έως πολύ (πιο πολύ προς το λίγο) λειτουργεί επί τη βάσει δυτικού τύπου, "φυσιολογικών" αρχών και αξιών. Αυτή η μέχρι πρότινος όμως, κοινά αποδεκτή σύμβαση τρίζει συθέμελα και δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι ήδη έχει σωριαστεί σε ερείπια. Μέσα στα ερείπια το αίτημα για καλούς τρόπους είναι σίγουρα συγκινητικό, πιο πολύ όμως μοιαζει ως ρετρό και αυτοϋπονομευόμενο. Εγώ μάλιστα θα το χαρακτήριζα και ως έναν νέου τύπου λαϊκισμό, τον λαϊκισμό των ευγενών.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ

2011-07-01T23:42:00.005+03:00

O Μαρκ Μαζάουερ έγραψε χτες ένα εξαιρετικό άρθρο για τους NYT, το οποίο κλείνει ως εξής: "...για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον". Εδώ νομίζω βρίσκεται και η ουσία όσων διαδραματίζονται και θα διαδραματιστούν στο άμεσο μέλλον στη χώρα μας.

Αντίθετα με κάποιους που θεωρούν ότι η αντίδραση πολλών Ελλήνων στα "Μνημόνια" είναι προϊόν βίαιου ρεψίματος καλοταϊσμένων καλοπερασάκηδων, που ξαφνικά τους κόψαν τα λουκούλεια γεύματα, είναι προφανές ότι στην Ελλάδα κρίνεται η πρώτη μάχη μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης επέλασης σε συνθήκες δημοκρατίας στη Δυτική Ευρώπη. Η ιδιομορφία της Ελλάδας, η επί δεκαετίες εμπεδωμένη εικόνα της ως του μαύρου πρόβατου, της ΕΟΚ αρχικά και της ΕΕ στη συνέχεια, σίγουρα προσφέρει το κατάλληλο έδαφος ούτως ώστε η ένταση και η έκταση αυτής της ολοκληρωτικής επίθεσης στην έννοια του κοινωνικού κράτους και της υπό ρύθμιση οικονομίας να γίνεται πιο εύκολα αποδεκτή από τους ίδιους τους Έλληνες αρχικά και από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους στη συνέχεια. Όταν οι ρεμπεσκέδες θα είναι ρεμπεσκέδες μεν, χωρίς όμως δωρεάν υγεία, παιδεία, επιδόματα ανεργίας κ.λπ., θα πάρουν σειρά και οι ευσυνείδητοι προτεστάντες του βορρά.

Τα πράγματα πλέον είναι ξεκάθαρα. Πάρτε θεση και διαλέξτε πλευρά. Αν γυρίσετε πλευρό, έχετε διαλέξει, θα ξυπνήσετε όμως απότομα.

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ

2011-06-30T00:22:00.001+03:00

Όταν άρχισαν να πέφτουν τα δακρυγόνα σήμερα το μεσημέρι στο Σύνταγμα, σκεφτόμουν τα βλαμμένα που εξακολουθούν να παριστάνουν, απτόητοι πάντα, το πολιτικό προσωπικό μας και δεν ήθελα να φύγω με τίποτα. Η αλαζονεία του Πάγκαλου, η κωμική παρουσία του Γιωργάκη, το τρέκλισμα του Σαμαρά με το ύφος του "ηγέτη", ο προστάτης της Δημοκρατίας Πρωτόπαπας. Μέσα αυτά. Και έξω, τα ξαμολημένα πρακτοράκια (ένστολα και κουκουλοφόρα) που τρομοκρατούν και καίνε, η βομβαρδισμένη πλατεία.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά και δεν ήθελα να φύγω. Ο μικρός όμως περίμενε σε μια έξέδρα ενός κλειστού γηπέδου να τον πάρω, όπως κάθε μεσημέρι. Τι όμορφο χαμόγελο που έχει ο πιτσιρικάς. Τι ελπίδα που δίνουν τα παιδιά!

ΠΟΛΥΑΝΝΑ vs ΡΟΖΑ

2011-06-29T00:16:00.004+03:00

Δύο είναι οι αγαπημένοι μου κριτικοί κινηματογράφου. Ο Δανίκας και ο Ζουμπουλάκης. Τον Μπακογιαννόπουλο δεν τον περιλαμβάνω στις προτιμήσεις μου, καθότι πρώην κριτικός, πλέον, και απολύτως καλτ.

Ο Ζουμπουλάκης χαρακτηρίζεται από τη νηφαλιότητα στις κριτικές του, που προδίδουν άνθρωπο με διαύγεια σκέψης. Παρ' όλα αυτά, σε ένα άρθρο του στο Βήμα εντυπωσιάστηκα από την επιδερμική προσέγγιση ενός καθημερινού συμβάντος. Είδε, λέει, έναν Βορειοπειρώτη ταξιτζή, που συντηρεί άνεργο πατέρα, μάνα και λοιπούς συγγενείς και δίνει τη μάχη πίσω από το τιμόνι με το χαμόγελο της αισιοδοξίας, χωρίς να γκρινιάζει και να διαμαρτύρεται για την άτιμη την κοινωνία. Δίδαγμα προφανές: Άσε τις διαμαρτυρίες, δούλευε και χαμογέλα.

Μία επισήμανση: Η προσωπική εργασία, δημιουργία, προσπάθεια είναι καθοριστικής σημασίας κριτήριο, για να αξιολογήσω έναν άνθρωπο. Έχουμε όλοι άλλωστε, υποθέτω, σιχαθεί τους αριστερούς που κρύβονται πίσω από ωραία λόγια περί συλλογικών αγώνων για να κρύψουν την τεμπελιά και την ανεπάρκειά τους. Πολύ περισσότερο όμως, εκτιμώ τον άνθρωπο που εργάζεται ευσυνείδητα, δημιουργεί και αριστεύει στη δουλειά του, έχοντας όμως συνείδηση της σημασίας του συλλογικού και της θέσης του ως μονάδας σε αυτό.

Καλή η Πολυάννα, θα έλεγα στον κύριο Ζουμπουλάκη, υπάρχει όμως και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ας μην ξεχνάμε ότι η ζωή δεν είναι σήριαλ ούτε καν ταινία, με τους πρωταγωνιστές να χαράζουν τις προσωπικές τους ιστορίες και τους κομπάρσους απλά να περνάνε για λίγα λεπτά ή δευτερόλεπτα δίπλα τους και μπρος μας. Ακόμη και ο "κομπάρσος" της καθημερινότητάς μας, αυτός που θα δούμε για δευτερόλεπτα στη στάση, στο μετρό, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ έχει μια ζωή ίδιας αξίας με τη δική μας, των ισόβιων πρωταγωνιστών της πάρτης μας. Δεν υπαρχουν κομπάρσοι, υπάρχουν συμπρωταγωνιστές. Δεν υπάρχει ουσιαστική προσωπική επιτυχία, χωρίς (και) συλλογικό αγώνα. Κυρίως, ας μην ξεχνάμε ότι δεν προσπαθούμε, μόνο, για την ευτυχία μας, την δικαιούμαστε πανω απ' όλα και ακόμα περισσότερο πρέπει να θυμόμαστε ότι κάποιοι μας την κλέβουν.

Κύριε Ζουμπουλάκη υπάρχουν καλοί και κακοί σ' αυτήν τη ζωή, όπως στα γουέστερν, και όσο και αν κάνουμε το καλό μόνοι μας, κάποτε οι κακοί θα μας την βγουν. Ας το θυμόμαστε.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

2011-06-28T22:55:00.000+03:00

Δεν έχω πρόβλημα με κάποιον που δεν κατεβαίνει στις διαδηλώσεις, γιατί, λέει είναι τίγκα από μαλακόφατσες και δεν έχουν νόημα.
Δεν έχω πρόβλημα με τους εξυπνάκηδες που προβάλλουν το δίλημμα "Μεσοπρόθεσμο ή δελτίο στη βενζίνη" ούτε με τους τύπους που φρίττουν στην ιδέα ότι θα αδειάζει το ρεζερβουάρ τους στα πρώτα 10 χλμ. μηνιαίως.
Δεν τραβάω ζόρι με τους κουτοπόνηρους νεοδημοκράτες που το παίζουν "αντιμνημονιακοί" ούτε με τους καθ'έξιν απατεώνες Πασόκους που υποκρίνονται τους θυσιαζόμενους για το καλό της πατρίδας.
Δεν έχω πρόβλημα με όσους δεν κατέβηκαν ούτε σε μία απεργία επικαλούμενοι όμορφες δικαιολογίες.

Με μένα έχω πρόβλημα, που ακόμη ελπίζω. Μία χείρα βοηθείας, παρακαλώ, έστω, για να συνέλθω.
Πόσο μ' αρέσει όμως, να βλέπω το Σύνταγμα με κόσμο.

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΩΝ

2011-06-25T18:42:00.004+03:00

Βόμβα μεγατόνων από τη συνομιλία Γιώργου Παπανδρέου - Μάκη Ψωμιάδη.

Μ. Έλα, αγορίνα.
Γ. Τι κάνεις. Πρόεδρε;
Μ. Όλα καλά, να πούμε.
Γ. Θέλω να σου πω.
Μ. Να σου πω πρώτα ότι σ' έβλεπα στη Βουλή και έπαθα. Τους έσκισες. Σε είδε και ο χοντρός (Μπέος) και μου είπε “Ρε συ, άλογο ο Γιώργος”. Αγαπούλα, δέκα μνημόνια μπορείς να περάσεις με τέτοια απόδοση.
Γ. Ευχαριστώ, Πρόεδρε. Να σκεφτείς ότι μετά ήρθε να μου δώσει συγχαρητήρια και ο Βενιζέλος.
Μ. Άντε, ρε.
Γ. Ναι, εκεί που έφευγα με πλησίασε για συγχαρητήρια, αλλά έκανα τον μαλάκα.
Μ. Είσαι θεός, Γιώργαρε. Σε κλείνω γιατί με καλεί ο Αντώνης.
Γ. Γεια σου Πρόεδρε.
Μ. Γεια σου αγορίνα.

ΠΕΣ ΤΑ, ΘΟΔΩΡΕ.

2011-06-22T22:05:00.000+03:00

Για να τελειώνει το παραμύθι με τους 32 ανησυχούντες, την αυτοκτονία της χώρας και τα λοιπά χαριτωμένα, ας πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους.

Αν γίνουν όσα μας λένε "για να πάρουμε τη δόση", θα ζήσουμε σαν πένητες και βγάλε για ένα μικρό ή μεγάλο διάστημα. Αυτό έχει νόημα μόνο αν πιστεύουμε ότι η φιλελεύθερη συνταγή που εφαρμόζεται, θα οδηγήσει στην ανάκαμψη και την ευημερία. Ας το πουν όμως. "Είμαστε φιλελεύθεροι και ας λεγόμαστε σοσιαλιστές". Ή για την ακρίβεια, αφού και ο Θόδωρος ο Ευτραφής αποφάσισε να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του για τα γεύματα μεθ' ημών των υπολοίπων Ελλήνων, θα μπορούσε να βγει και ο Γιωργάκης και να πει: "Μέχρι τώρα το ΠΑΣΟΚ εφάρμοζε σοσιαλισμό για σοσια-ληστές, αποφασίσαμε λοιπόν να εφαρμόσουμε την απορρυθμισμένη οικονομία, για να θεραπεύσουμε, να εξυγιάνουμε, να απονείμουμε δικαιοσύνη, να γίνουμε η Δανία του Νότου, η Μποτσουάνα του Βορρά κ.ο.κ".

Ας βγουν ευθαρσώς και να πουν ότι στις παρούσες συνθήκες, λόγω της οικονομικής συγκυρίας και του χρόνιου κρατικιστικού κωλοβαρέματος, αποφασίσαμε να σας αποδείξουμε πόσο δίκιο είχε ο Μίλτον Φρίντμαν. Απ' όλους τους πολιτικούς που εφαρμόζουν αυτήν την πολιτική για πάνω από ένα χρόνο ούτε καν ο Πάγκαλος δεν το έχει πει. Κάτι παπάρες ακούγονται για λαϊκή κατανάλωση που περιγράφουν το πλαίσιο της πολιτικής της κυβέρνησης, χωρίς όμως το πλαίσιο αυτό να προσδιορίζεται εν συνόλω. Πείτε το, ρε παιδια. Όχι τίποτ' άλλο, να απελευθερωθούν και οι πνευματικοί άνθρωποι και οι "αριστεροί" συνοδοιπόροι του εκσυγχρονισμού, για να πουν τα πράγματα καθαρά και ξάστερα. Τους βλέπω και τους λυπάμαι που κοπιάζουν, για να στηρίξουν μια πολιτική που δεν έχει το θάρρος να αυτοπροσδιοριστεί. Κάντε το, ρε παιδιά, για την "Αριστερά". Η Αριστερά μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας.

H AMY WINEHOUSE ΗΤΑΝ ΛΙΩΜΑ ΣΤΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ.

2011-06-20T15:35:00.003+03:00

Είχα μια συμμαθήτρια στο Γυμνάσιο, πολύ γνήσια, πολύ αυθόρμητη, πολύ ευγενική και καθόλου της επίδειξης.

Τις μέρες εκείνες βασικό στοιχείο του μαθήματος ήταν η ανάγνωση των "καλύτερων" Εκθέσεων από τους μαθητές με υπόδειξη του καθηγητή.

Η Μ., στα μέσα της Γ' Γυμνασίου, είχε διαβάσει τη μοναδική Έκθεση που μέχρι τώρα, τόσα χρόνια στα σχολεία, μαθητής ή δάσκαλος, με έχει εντυπωσιάσει. Το θέμα ήταν "Η Πόλη μου". Όλοι, στο πνεύμα της Αλλαγής (ήταν η χρονιά 81-82), της οικολογίας και της "αμφισβήτησης", είχαμε γράψει τα συνήθη. Αποξένωση, πολυκατοικίες που κρύβουν τον ηλιο, τα παιδιά που δεν έχουν χώρο να παίξουν, η μόλυνση από τα εργοστάσια, οι στέγες κοντά, οι καρδιές μακριά και πάει κλαίγοντας. Η Μ. όμως το πήγε αλλού. Είχε ανέβει λέει στον Υμηττό ένα σούρουπο και καθώς είδε τα φώτα της πόλης να ανάβουν και τα κόκκινα σύννεφα από πάνω, σκέφτηκε ότι η πόλη της είναι όμορφη. Ακόμη κι αν δεν ήξερε κανέναν, ακόμη κι αν δεν γνώριζε πραγματικά κανέναν, τα φωτάκια αυτά της υπενθύμιζαν ότι πάντα υπάρχουν άνθρωποι που ανάβουν ένα φως, διαβάζουν, γράφουν, οδηγούν, πάνε στις δουλειές τους, πάνε σινεμά και πού θα πάει, κάποτε θα πάνε να βρουν και κάποιον ν'αγαπήσουν και ν' αγαπηθούν. Όταν τ'ακουγα αυτά, το 'παιζα αδιάφορος. Συνέχιζα να πετάω χαρτάκια με τα άλλα τσογλάνια με το φυσοκάλαμο - Bic, όμως είχα στήσει αυτί και κατά βάση ζήλευα που δεν είχα γράψει εγώ μια τόσο γαμάτη Έκθεση.

Η Μ. στο Λύκειο είχε ψιλοεξαφανιστεί, ενώ όταν πια τελειώσαμε, έμαθα ότι είχε πάει από υπερβολική δόση ή κάτι τέτοιο.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

2011-06-20T06:15:00.003+03:00

Κι αν βγεις στο δρόμο
Δεν είν΄ αρκετό
Κι αν φωνάξεις
Δεν είν΄ αρκετό
Κι αν ξέρεις;

Ποτέ δεν θα ΄ναι

Αρκεί η ανάσα σου
Μια κουβέντα
Απ΄το ανοιχτό παράθυρο
Τα ξεραμένα τριαντάφυλλα
Που άρπαξες βιαστικά
Ένα χαμόγελο στον καπνό
Ένα χαμόγελο χωρίς λόγο
Μια μνήμη στην Ακαδημίας
Υπάρχει μαγεία και στα λεωφορεία

Πιο πάνω απ΄ τη Σταδίου
Ένα χαμόγελο όλη η οργή

Και όλα θα ΄ναι δυνατά.
Όλα θα πάνε καλά.

Στην πόλη μου, στους δρόμους της
Στους δρόμους που σε είδα
Στους δρόμους της που περπατήσαμε
Μαράκι
Προχτές, πάλι στη Σταδίου.

ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

2011-06-18T09:28:00.009+03:00

TI ΛΕΜΕ

Να διατηρηθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της Υγείας, της Παιδείας, των βασικών υποδομών της χώρας.
Να διατηρηθεί και να ενισχυθεί το κοινωνικό κράτος.
Να ανακατανέμεται δίκαια ο πλούτος μέσω ενός δίκαιου και κυρίως αποτελεσματικού φορολογικού συστήματος.
Να θεωρηθούν όλα τα παραπάνω ως προϋπόθεση, για να μιλάμε περί πολιτικής και οικονομίας.

ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ

Τη βολή μας, τις διακοπές μας, τα Καγιέν μας, τις συνδικαλιστικές αλλαξοκωλιές μας.

ΤΙ ΛΕΝΕ

Να χτυπηθεί ο κρατισμός, να εκλείψει το κράτος από κάθε οικονομική δραστηριότητα ως ιδιοκτήτης, επενδυτής.
Να εκλείψει ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους, να εξαλειφθούν οι στρεβλώσεις των εργασιακών δικαιωμάτων.
Να χτυπηθεί η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις, συνώνυμες με τον κρατισμό.
Να αναπτυχθεί η οικονομία στη νέα, αποκαθαρμένη, φιλελεύθερη μορφή της.

ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ

Show me the money – First we take Manhattan, then we take Berlin.

ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΕΤΣΙ

Όπου αντέξει ο καθένας, ανάλογα και με την τύχη του. Κατά βάση, κατά διαόλου.

ΤΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ

Τη μέρα που θα σταματήσουν οι "αυτονόητες" εξισώσεις καπιταλιστική οικονομία = παραγωγή πλούτου. Δεν είμαστε ζώα ζεμένα και μάλιστα από άλλα ζώα. Σκεφτόμαστε, συνεργαζόμαστε, δημιουργούμε. Μπορούμε και μόνοι μας και με τον διπλανό μας, για μας και για τους άλλους.
Τη μέρα που διεκδίκηση θα σημαίνει διεκδίκηση του ονείρου για τον συνάδελφο, τον γείτονα, τον φίλο, τον σύντροφο. Αριστοκρατικός σοσιαλισμός.
Τη μέρα που οι αυτάρεσκοι φιλελεύθεροι αναλυτές (κυρίως κάτι άρτι πεφωτισμένοι τοιούτοι, βλ. Αννούλα της Παιδείας, Αντρίκος της Υγείας) θα μιλάνε σαν κύμβαλα αλαλάζοντα σε ένα κοινό που δεν θα τους ακούει, μόνο θα γελάει. Κάτι σαν τον Τσαουσέσκου στην τελευταία του δημόσια εμφάνιση. Δεν είμαστε μικρόψυχοι, αλλά μια δόση τσογλανιάς την έχουμε.

4*. Την τιμή, την αξιοπρέπειά μας, τη δουλειά μας, τη δίκαιη αμοιβή της.

*Από Δ.Κ., απολύτως ενστερνιζόμενο υπό εμού.

ΙΣΛΑΝΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

2011-06-12T21:23:00.002+03:00

Θόρυβος πολύς. Αγανακτισμένοι Άνω, Αγανακτισμένοι Κάτω, συνελεύσεις, μούτζες, Τράγκες, Μπάμπηδες, Κανέλλη (δεν υπάρχει όμοια), Παπανδρεοσαμαράδες, Τσίπρες και σώφρονες Κουβέληδες. Στο τέλος τι; Όλα καταλήγουν στο αναμενόμενο. Όλα θα τα δώσουμε, μόνο να μη "χρεοκοπήσουμε", ήγουν να συνεχίσουμε ως έχουμε, να τρώμε ξένα κόλυβα. Μέχρι και η πλέον συμπαθής, για μένα, Αλέκα δήλωσε ότι στην παρούσα συγκυρία καλό είναι να παραμείνουμε στο ευρώ (μη γίνει και καμιά στραβή).

Ενας λαός που ταύτισε την ελεύθερη οικονομία με τη φοροδιαφυγή, τη λαμογιά και την ξιπασιά και το σοσιαλισμό με τα "προνόμια" των δημοσίων υπαλλήλων, τους συνδικαλιστές και τις αμοιβές των ΔΕΚΟ, λίγο δύσκολο να ξεβολευτεί και να διεκδικήσει τον καθορισμό της μοίρας του από τον ίδιο.

Προσωπική μου άποψη ότι πρέπει να διαμορφώσουμε ένα νέο κοινωνικό όραμα μακριά από το φιλελεύθερο κολάρο που μας προβάρουν. Να το διαμορφώσουμε και να παλέψουμε για την πραγμάτωσή του. Καθόλου εύκολο για λωτοφάγους σε κατάσταση σοκ. Δανία ούτε στ' όνειρό μας, δυστυχώς όμως ούτε Ισλανδία του Νότου - Ζητείται ελπίς.

ΡΟΚΥ ΙΙΙ*

2011-06-10T22:53:00.001+03:00

Θέλει να σώσει τη πατρίδα ο Γιώργος με το Μνημόνιο ΙΙ, παραδεχόμενος ότι το Μνημόνιο Ι πήγε κατά διαόλου, αλλά ο Αντώνης έρχεται από το Ζάππειο ΙΙ και θέλει να μας σώσει με το Μνημόνιο ΙΙΙ, που θα συνιστά προϊόν επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου ΙΙ, αλλά και του προγενεστέρου Μνημονίου Ι.

Αυτά να τα θυμούνται όσοι βρίζουν τον Μίκη για τις κατά καιρούς παρλαπίπες του. Τουλάχιστον αυτός κάνει εμφανώς την πλάκα του. Εδώ οι άλλοι περνιούνται και για πολιτικοί ηγέτες.

* Εμπνευσμένο από στάτους του Θανάση Χειμωνά

ΜΙΛΤΟΝ ΦΡΙΝΤΜΑΝ: ΠΟΙΗΤΗΣ, ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΑΡΙΑΣ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ

2011-06-08T07:05:00.004+03:00

Πριν λίγες μέρες βγήκε ο Τηλέμαχος Χυτήρης σε κάποια πρωινή εκπομπή και είπε επί λέξει: "Θα περάσουμε ένα δύσκολο χρονικό διάστημα, αλλά μέχρι το 2014 στην ελληνική οικονομία θα κυριαρχεί απόλυτα ο ιδιωτικός τομέας". Εδώ βρίσκεται τελικά η ουσία των όσων γίνονται. Πλήρης υπαγωγή της Ελλάδας στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης. Όλα τ' άλλα είναι ιστορίες για μικρά παιδιά. Σίγουρα, μέσα από αυτήν την προσαρμογή, οι γνωρίζοντες τα κόλπα θα μετεξελιχθούν στη νέα χρυσή γενιά. Σύμβουλος αποκρατικοποιήσεων θα γίνεται πλέον όποιος θέλει χρήμα και κύρος. Πάνε οι εποχές των επικεφαλής δημοσίων οργανισμών. Εντάξει, στην Ελλάδα είμαστε και οι μαξιμαλιστικοί στόχοι, περνάνε μέσα από τα διαδρομάκια ή τις λεωφόρους της αθλιότητάς μας, όμως η κατάληξη είναι δεδομένη.

Είναι βέβαια εκτός πραγματικότητας όποιος εκπλήσσεται από μία τέτοια δήλωση σοσιαλιστή υπουργού. Οι διαχωριστικές γραμμές της σοσιαλδημοκρατίας (ο θεός να την κάνει) και των συντηρητικών είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτό ισχύει σε όλο τον "ελεύθερο" κόσμο, πόσω μάλλον στη χαρά της ιδεολογικής σύγχυσης και της στρέβλωσης των δυτικών μοντέλων Ελλάδα.

Ταυτόχρονα όμως, μέσα στο περιβάλλον της αβεβαιότητας που γενναει η κρίση χρέους, η άποψη του Χυτήρη είναι πραγματικά ό,τι πιο ξεκάθαρο έχω ακούσει για τις προοπτικές της χώρας μέσα από το Μνημόνιο. Νιώθει βεβαίως, ότι με το επικοινωνιακό μπαράζ που έχει προηγηθεί και την ανάδειξη των σκανδαλωδών προνομίων των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ ακούει πλέον ο κόσμος Δημόσιο και αποθεώνει όποιον επαγγέλλεται την κατεδάφισή του. Είναι βέβαια κι άλλο ένα πάτημα που έχει ο ποιητής - πολιτικός. Ξέρει πως έχουμε πλέον αποδεχτεί ότι οι πόρτες του Δημοσίοιυ έχουν οριστικά κλείσει. Το όνειρο του μέσου Έλληνα, που έτρωγε το αγγούρι του ιδιωτικού τομέα έχει πλέον εκλείψει, γιατί λοιπόν να μην θέλει τη διακοπή του ονείρου και για τους "προνομιούχους" του Δημοσίου; Στο παρελθόν όλοι έθαβαν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά λίγοι ήταν αυτοί που συμφωνούσαν με την κατάργηση της μονιμότητας, για παράδειγμα. Θα μπούμε κι εμείς κάποτε στον παράδεισο, σκέφτονταν, με την θαυμαστή κοινωνική συνείδηση που χαρακτηρίζει τον Έλληνα. Τώρα; Αποθανέτω μετά των δημοσίων.

Τέλος πάντων, αυτά είναι γνωστά και αυτονόητα. Αυτό που δεν είναι αυτονόητο βέβαια, είναι τι ζωή θα ζήσουμε μέσα στο νέο φιλελεύθερο κόσμο. Οι ίδιοι οι σχεδιαστές του υποστηρίζουν ότι θα περάσουμε στενωπό, αλλά μετά μας περιμένει η ευημερία και η ανάπτυξη. Όλοι σε προάστια θα μένουμε με πράσινη τεχνολογία και διακοπές, όχι πολλές, αλλά χλιδάτες. Το πακετάκι φαίνεται δελεαστικό. Επιχειρηματικότητα, αξιοκρατία - πνεύμα και ηθική. Υπάρχει όμως ένα προβληματάκι. Στις χώρες της Θάτσερ και του Ρόναλντ b movie Ρήγκαν, τα αδιέξοδα της φιλελεύθερης πολιτικής είναι πλέον εμφανή, ενώ η Κίνα, η χώρα του πιο σιδερένιου καπιταλισμού που έχουμε γνωρίσει (σε τέτοια κλίμακα τουλάχιστον - μην ξεχνάμε και τη Χιλή), δεν μπορεί να προβληθεί ως το απόλυτο πρότυπο του τρίπτυχου ελεύθερη αγορά - ανάπτυξη - ελευθερία, καθώς στο τελευταίο υπάρχει ένα θεματάκι.

Αυτά ας τα θυμόμαστε, όποτε "αριστεροί" διανοούμενοι και σοσιαλφιλελεύθεροι μας κουνάνε το χαρτί της ιδιωτικοποίησης των πάντων ως εχέγγυο της ευτυχίας μας και τελικό στόχο. Ρε παιδιά, καλή η αποδοχή των gay, η καταγγελία του γελοίου δεξιού εθνικισμού, του ρατσισμού, του αντισημίτη Μίκη και πάει λέγοντας. Καλά και αναγκαία όλα αυτά, αλλά στο τέλος, φίλοι μου, είναι η οικονομία. Τι λέτε για το τέλος;

DREAM ΟΝ

2011-06-07T15:39:00.001+03:00

Τι συμβαίνει στις λαϊκές συνελεύσεις στο Σύνταγμα;

Οικοδομείται η άμεση δημοκρατία ή απλά εκτονώνονται μερικοί πυροβολημένοι; Αντιπαρατίθενται και συντίθενται απόψεις για το μέλλον ή κάνει το κομμάτι του όποιος θέλει να βγάλει γκόμενα ως λαϊκός αγωνιστής;
Σπάει η αποχαύνωση της τηλεόρασης και η ψευδαίσθηση της συμμετοχής μέσω facebοok, με το λαό να βγαίνει μπροστά ή μήπως τα βλαμμένα του pc μαζεύουν εμπειρίες με κύριο σκοπό να γράψουν ωραία στάτους αμα τη επιστροφή στην οικία;
Στριμώχνεται η κυβέρνηση ή μήπως ευνοεί και αξιοποιεί τις λαϊκές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες;

Προφανώς, υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά και των δύο προσεγγίσεων. Δε δίνω δεκάρα για τους επιχειρηματολογούντες. Μέσα στην πλατεία νιώθεις στιγμές αλήθειας. Είναι όνειρο; Τόσο το καλύτερο.

ΑΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΩΡΑ

2011-06-04T07:38:00.011+03:00

Μέχρι τώρα αντιμετώπιζα με αμφιθυμία τα τεκταινόμενα περί το Μνημόνιο, το δημοσιονομικό πρόβλημα, την κρίση χρέους της χώρας κ.λπ. Το είχα πει άλλωστε σε μία από τις πρώτες αναρτήσεις μου, πριν ένα χρόνο, ότι νιώθω ανίκανος να κατανοήσω και να αξιολογήσω τις αντιφατικές εκτιμήσεις που ακούγονται από αξιόπιστους και αναξιόπιστους αναλυτές.

Σίγουρα ο κατά φαντασίαν κομμουνιστής μέσα μου εξεγειρόταν, στο πλαίσιο της εμμονικής απόρριψης των σχεδίων του κεφαλαίου, του παρασιτικού καπιταλισμού, των ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Από την άλλη όμως, η κοινή λογική μου υπενθύμιζε τα χρόνια προβλήματα και τις πρόδηλες στρεβλώσεις του οικονομικού και κοινωνικού μας οικοδομήματος. Σκληρά τα μέτρα σκεφτόμουν, αλλά δικαίως πληρώνουμε το τίμημα της πολυετούς νάρκης μας στη μακαριότητα του βολέματος με δανεικά και της διαφθοράς, από την οποία δεν πλούτισαν μόνο οι άμεσα εμπλεκόμενοι, αλλά εμμέσως τρέφονταν και πλείστοι άλλοι κλάδοι της οικονομίας μας. Από τα μαγαζιά της παραλιακής, μέχρι νομικά και λογιστικά γραφεία, επιφορτισμένα με το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και ίδρυση off shore εταιρειών.

Όλα αυτά μέχρι πρόσφατα. Τα τελευταία μέτρα, που κατά πάσα πιθανότατα θα ψηφίσει η ελληνική βουλή, ως προϋπόθεση για να μην πτωχεύσουμε, είναι τόσο βίαια κοινωνικά και κυρίως τόσο φανερά αδιέξοδα οικονομικά, που πρέπει να είσαι περίπου φυτό, για να διατηρήσεις την ψύχραιμη ματιά των τριάντα δύο σοφών. Είναι όμως η οργή αυτή δύναμη ανατροπής του χρόνια σαθρού πολιτικού σκηνικού και της αναδυόμενης εξαθλίωσης; Κακά τα ψέματα, αυτό που εξακολουθώ να πιστεύω είναι ότι ακόμη και τώρα οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε την κατάσταση με όρους ψεύτικου τσαμπουκά και ειλικρινούς δειλίας. Την ώρα που ρίχνουμε χιλιάδες μούτζες στη Βουλή, νέες μπίζνες με τις αποκρατικοποιήσεις στήνονται και νέο χρήμα θα μοιραστεί. Την ώρα που κάτι θλιβεροί και συνάμα κωμικοί τύποι που παριστάνουν το πολιτικό προσωπικό μας τρώνε πέτρες, κάποια άλλα σαϊνια, άγνωστα στους πολλούς, ακονίζουν τα μαχαίρια για το νέο μεγάλο φαγοπότι του "χτυπήματος στον κρατισμό".

Θέλεις αλλαγή; Θα 'πρεπε να είσαι έτοιμος να ρισκάρεις και κυρίως να υποφέρεις, έχοντας ένα όραμα. Αυτά όμως είναι, κατά τα φαινόμενα, ψιλά γράμματα. Ακόμη και η Κική Δημουλά γατζώνεται από το όνειρο (που ήτανε και πάει) της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Η Κική, η γειτόνισσα, θα κινήσει για τον ουρανό; Δύσκολο.

Κι εγώ, εγώ που είμαι και ονομάζομαι

προχωρημένη ώρα,

τι γυρεύω ανάμεσα σε τούτες τις νήπιες διαθέσεις;

Κική Δημουλά, "Άωρα και Παράωρα"

ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΙΝ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΟΜΕΝ

2011-06-03T00:56:00.002+03:00

Όποιος κατηγορεί τον μέσο Έλληνα για επιφανειακή προσέγγιση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, θα πάρει ένα καλό μάθημα, αν διαβάσει το σύντομο (ευτυχώς) κείμενο των 32. Τριαντα δύο άξιοι επιστήμονες, άνθρωποι των γραμμάτων και καλλιτέχνες, κηρύττουν την εθνική ομοψυχία, για να σωθεί η πατρίς, σε φανερή σύμπνοια με τη γραμμή της κυβέρνησης. Τέτοια αερολογία θα ήταν ανάξια σχολιασμού, αλλά δύο πράγματα μου κίνησαν την προσοχή.

Πρώτα απ' όλα, η παρουσία του Σαββόπουλου στους υπογράφοντες. Δύο παρεμβάσεις σε ένα δεκαήμερο ο Νιόνιος. Οι μετανάσται εις τας νήσους και οι γηγενείς εν ομονοία πορευόμενοι, μετά των Ευρωπαίων εταίρων, την πατρίδα σώζουσιν. Τι καλά.

Ας αφήσουμε όμως τον συμπαθή και πρώην αγαπημένο τραγουδοποιό, για να δούμε εν συνόλω το πόνημα. Τι σημαίνει διανοούμενος; Πολλά πράγματα προφανώς, κυρίως όμως δυνατότητα να συλλαμβάνει το καινούργιο, αυτό που γεννιέται κι ας μην είναι ακόμη παρόν. Τι κάνουν όμως οι τριάντα δύο (να τους κατοστήσουμε); Αναπολούν και κάνουν τη γλυκιά τους ανάμνηση όραμα για το μέλλον. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, λέει, είναι έτσι, είναι αλλιώς, θα μας συμπαρασταθεί, αρκεί να 'μαστε λογικοί και δουλευταράδες. Μιλάμε για ρητορική επιπέδου 1980: "Είσαι στην ΕΟΚ, μάθε για την ΕΟΚ". Η πιθανότητα η Ενωμένη Ευρώπη να πνέει τα λοίσθια μάλλον δεν παίζει στον προβληματισμό τους. Η περίπτωση να ζούμε τις τελευταίες μέρες ενός εξ αρχής προβληματικού εγχειρήματος δε συνιστά καν ενδεχόμενο για τους πνευματικούς ταγούς μας. Να σωθούμε λοιπόν μετά της Ευρώπης. Το πρόβλημα είναι, η Ευρώπη θέλει να σωθεί; Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Είναι δυνατόν όμως να επιμένουμε στη στερεοτυπική αντίληψη ότι στην ήπειρό μας τα πράγματα θα εξακολουθήσουν να πηγαίνουν μόνο προς το καλύτερο, όπως συμβαίνει από το '45 και μετά; Κάποιος πρέπει να τους μιλήσει για την παλίρροια.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ

2011-06-01T16:38:00.009+03:00

Η πολιτική, για τους πολιτικούς, δεν έχει ηθικούς ούτε καν σταθερούς κανόνες. Διαφορετικά, τι πολιτικοί θα ήταν και τι πολιτική θα ασκούσαν; Το 'χε πει κι ο Μακιαβέλι: "Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".

Για εμάς, όμως, που είμαστε οι αποδέκτες της εφαρμογής της, τα πράγματα προφανώς δεν είναι ακριβώς έτσι. Υποτίθεται ότι είμαστε οι πολίτες που πρέπει να προστατεύουμε τη συνταγματική νομιμότητα σε όλες τις εκφάνσεις της, ενώ, ακόμη πιο υποθετικά, αξιολογούμε τη συνέπεια λόγων και έργων των κυβερνώντων, ιδιαίτερα αν τους έχουμε ψηφίσει.

Από μόνο του αυτό το σχήμα δεν εμπεριέχει μόνο το στοιχείο του υποθετικού, όσο αφορά το δεύτερο σκέλος του, αλλά και του οξύμωρου. Προφανώς το οξύμωρο αυτό σε μεγάλο βαθμό αίρεται, καθώς είτε η ασυνέπεια λόγων και έργων των πολιτικών είναι κατά το μείζον ή ήττον αμφίσημη είτε έχει ως αποτέλεσμα την ικανοποίηση του σώματος των πολιτών, σε βαθμό που να κάνουν τα στραβά μάτια ακόμη και σε καταφανέστατες περιπτώσεις ασυνέπειας ή ακόμη και τυχοδιωκτισμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τη δεύτερη περίπτωση είναι οι επαγγελίες περί σοσιαλιστικού μετασχηματισμού του θεού Ανδρέα, τη στιγμή που συντελούνταν μία ληστρική επιδρομή (όχι άνευ προηγουμένου, για να 'μαστε δίκαιοι) στη δεκαετία του 80. Αυτή η απροκάλυπτη πολιτική απάτη όμως, είχε ένα φύλλο συκής, ικανό να την "καλύπτει" υποτίθεται στα μάτια των πολιτών. Σε όλους έδινε κάτι ή έστω τη βάσιμη ελπίδα ότι θα τους το δώσει.

Η πολιτική που σήμερα εφαρμόζει η κυβέρνηση μπορεί να είναι λανθασμένη, μπορεί να είναι σωστή, μπορεί να είναι προδοτική, μπορεί ρεαλιστική, μπορεί αναγκαία. Θα ήμουν εκτός πραγματικότητας αν έλεγα ότι έχω απόλυτα θεμελιωμένη και σαφή άποψη ως προς το ποιόν της. Τα αποτελέσματά της όμως, τα βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, είναι απροκάλυπτα οδυνηρά. Δεν υπάρχει λοιπόν η αναγκαία συνθήκη για να αποδεχτούμε τα γενόμενα, καθώς οι πολιτικοί μάς κλείνουν, όπως στο παρελθόν, πονηρά το μάτι. Ταυτόχρονα όμως, είναι απροκάλυπτα ασύμβατη με τις προεκλογικές εξαγγελίες του Παπανδρέου, καθώς η επίκληση του "δεν γνώριζα" δεν πείθει πλέον ούτε το πιο φανατικό κομματόσκυλο του ΠΑΣΟΚ.

Συμπέρασμα: Στις παρούσες συνθήκες, μόνη ηθική, αλλά και στοιχειωδώς πειστική πολιτική επιλογή είναι οι εκλογές, στις οποίες, παρεμπιπτόντως, αν διεξαχθούν, πιστεύω ότι θα αποδειχθεί περίτρανα ότι όλη η "αγανάκτηση" του μέσου Έλληνα δεν μπορεί να νικήσει την εναγώνια προσπάθειά του να συνεχίσει να "ζει το μύθο του στην Ελλάδα". Με άλλα λόγια "Ουδέν νεώτερον από το Δικομματικό Μέτωπο". Εδώ είστε κι εδώ είμαι.

ΥΓ. Κάποιοι φίλοι απόρησαν με το συμπέρασμά μου περί αναγκαιότητας των εκλογών. Διευκρινίζω λοιπόν ότι, στο βαθμό που θέλουμε το σύστημα να διατηρήσει την έστω και κατ'επίφαση αξιοπιστία του, πρέπει να τεθεί στην κρίση των αγανακτισμένων (χεχε) πολιτών ο δικομματισμός. Επαναλαμβάνω ότι θα αποδειχτεί πόσο λίγοι ή πόσο λίγο είναι πραγματικά αγανακτισμένοι. Οι περισσότεροι ψάχνουν τις γνωστές τρύπες να καλυφθούν από την μπόρα. Άσε που μπορεί να πυροδοτηθούν εξελίξεις που θα οδηγήσουν στην επιστροφή του Κωστάκη "Φέρτε μου κι άλλα παϊδάκια" Καραμανλή. Δε θα γυρίσει βέβαια με λήαρ τζετ από Παρίσι. Mε ελικόπτερο από Ίο θα μας έρθει, αλλά η σωτηρία είναι εξασφαλισμένη.

ΠΕΡΙ ΚΑΠΕΛΩΝ

2011-05-31T15:34:00.004+03:00

Πολλοί αγανακτισμένοι και συμπαθούντες διαμαρτύρονται, γιατί κάποιοι προσπαθούν να καπελώσουν το κίνημά τους. Μια ο ΣΥΡΙΖΑ, μια οι φασίστες, μια οι αντιεξουσιαστές, μια ο Αυτιάς και ο Παπαδάκης (καλά, οι δύο τελευταίοι το 'χαν από τα πριν καπελωμένο). Τι λέτε ρε παιδιά; Σοβαρά; Ο καθένας ό,τι θέλει μπορεί να λέει και να κάνει στο πλαίσιο του λεγόμενου αυθόρμητου κινήματος. Είναι όλοι αυτοί οι επίδοξοι ηγέτες των αγανακτισμένων ξοφλημένοι, απατεώνες, καθήκια ή λαϊκιστές; Προφανώς οι περισσότεροι, τουλάχιστον, είναι. Από εκεί και πέρα έχει νου και γνώση το "κίνημα"; Αν έχει, ας τους αποκρούσει με επιχειρήματα. Ας πείσει τον κόσμο που συσπειρώνει ότι μπορεί να διαμορφώσει προτάσεις, να χαράξει πολιτική γραμμή, να την ακολουθήσει κι ας αποτύχει, ρε παιδί μου στην τελική. Το να κλαψουρίζουν όμως κάποιοι ότι πάνε να τους βάλουν καπέλο μάλλον δείχνει ότι κατά βάθος το γουστάρουν το καπέλωμα.

ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ: 4η - 5η - 6η

2011-05-29T23:10:00.002+03:00

Μετά από έναν καταιγισμό προεξοφλήσεων μη καταβολής της 5ης δόσης, σε περίπτωση μη συναίνεσης της αντιπολίτευσης (Όλι Ρεν), επιστροφής στη δραχμή σε περίπτωση μη άμεσης προσαρμογής (Μαρία Δαμανάκη), επιστροφής στη δραχμή ούτως ή άλλως (Spiegel), άρχισε από σήμερα (Κυριακή, 29 Μαϊου) να διαμορφώνεται, λάου - λάου, κλίμα "αισιοδοξίας" ως προς την προοπτική οι τροϊκανοί να μας τα ακουμπήσουν για πέμπτη φορά στην ιστορία του Μνημονίου (μεγάλη η χάρη του). Δεν ξέρω αν η αισιοδοξία ή η καταστροφολογία θα επικρατήσουν, όμως ας πάμε λίγους μήνες πίσω, στις αρχές του 2011.

Αρκετές εβδομάδες πριν την καταβολή της 4ης δόσης είχε βγει ο γίγας της μακροοικονομικής ανάλυσης και της φιλελεύθερης σκέψης Ανδρέας Ανδριανόπουλος και είχε προεξοφλήσει ότι η τέταρτη δόση δε θα καταβαλόταν, καθώς η κυβέρνηση δεν προχωράει αποφασιστικά στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων με την τρόικα. Προέβλεπε μάλιστα ότι με το που θα βαράγαμε κανόνι η Ελλάδα θα γινόταν σκηνικό για ταινία τύπου Μάντ Μαξ (δεν κάνω πλάκα).

Αν λοιπόν, πάρουμε και την 5η δοσούλα, προβλέπω ότι πριν την 6η τοιαύτη, θα βγει ο Ομπάμα, η Μέρκελ και 49 οικονομολόγοι βραβευθέντες με Νόμπελ, για να μας πουν ότι λεφτά γιοκ, γιατί είμαστε ρεμπεσκέδες κι ο Γιωργάκης αναξιόπιστος, που άλλα λέει και άλλα κάνει. Αν όμως μας τα σκάσουν και στο τέλος της χρονιάς για έκτη συναπτή φορά, μάλλον θα δικαιωθούν όσοι θεωρούσαν το Wag the Dog μια πολύ ρεαλιστική ταινία.