Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

ΞΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΣΟΥΜΠΟΥΤΕΟ;

Βγήκε ένας αρθρογράφος του Ανφόλοου, ο Δημήτρης Παπανικολάου, και έκραξε, χωρίς μπινελίκια, είν' αλήθεια, και με ευλογοφανή, σε γενικές γραμμές, επιχειρηματολογία όλους τους υπερασπιστές της κυβερνητικής πολιτικής των τριών τελευταίων χρόνων, που γράφουν ή ομιλούν για το αναγκαίον των θυσιών, το μη χείρον βέλτιστον, την ευκαιρία να γυρίσουμε σελίδα, τις συντεχνίες που αντιστέκονται, την ομορφιά των ρεσώ κ.λπ.

Πολύ σωστά τα είπε τα πράγματα, από την οπτική γωνία που τα βλέπει, με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι ως εναλλακτική βλέπει την οικοδόμηση ενός κράτους στα πρότυπα της Λαϊκής Εξουσίας και, κυρίως, ότι στην Οικονομία αντιπροτείνει την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, έστω και με εξαιρέσεις για περιπτώσεις μικρών μονάδων χωρίς απασχόληση μισθωτών εργαζομένων. Παρανοϊκή, προφανώς, ακούγεται η πρότασή μου (που αντιλαμβάνεσθε ότι δεν είναι απολύτως δική μου) σε πολλούς. Ποιοι είναι όμως αυτοί οι πολλοί;

Σίγουρα είναι όλοι αυτοί που ξεχέζει (ευγενικά είπαμε) ο αρθρογράφος του Ανφόλοου. Προφανώς, ο Χωμενίδης θα σηκώσει ειρωνικά το φρύδι (ή με κατανόηση θα τραβήξει μια τζούρα από το τσιγάρο του - εξαρτάται από τη στιγμή), στο άκουσμα του κεντρικού σχεδιασμού και αν δε βαριέται θα πει την εμπειρία του από την ΕΣΣΔ στα τελευταία της, ενώ κάτι παρόμοια, διανθισμένα με οργή και μπινελίκια όμως, θα σου πει και ο Τριανταφυλλίδης, που έζησε την ΕΣΣΔ στα πρότελευταία της.

Εξίσου, όμως, ακραία και εκτός τόπου και χρόνου θεωρούν την πρόταση του ΚΚΕ για την Οικονομία και οι περισσότεροι από τους συντάκτες του Ανφόλοου, χωρίς να είμαι βέβαιος για τον συγκεκριμένο αρθρογράφο. Στο εν λόγω περιοδικό, αλλά και στο σύνολο του λεγόμενου αντιμνημονιακύ μηντιακού μπλόκ, γράφουν πολλοί τύποι, που δεν τους κόβω και για τόσο λενινιστές τους περισσότερους. Αυτό όμως τι σημαίνει; Ότι είναι όλοι υπηρέτες του θολού Τρίτου Δρόμου, των σταδίων, του τσαβικού μοντέλου, ή μήπως της πασοκίλας που μεταλλάσσεται σε σύριζα ή απλά φιλόδοξοι μπλόγκερ που καβάλησαν το κύμα της αγανάκτησης και έγιναν φίρμες; Όχι βέβαια. Ανάμεσά τους είναι πιθανό να υπάρχουν και πολλοί τέτοιοι, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τους τσουβαλιάζεις όλους μαζί.

Υπάρχουν κι εδώ ταλαντούχοι και ατάλαντοι, δημοσιογράφοι και "δημοσιογράφοι", τσάτσοι και ντόμπροι, νοήμονες και ηλίθιοι, κατευθυνόμενοι και ανεξάρτητοι, υποκριτές και ειλικρινείς. Αν λοιπόν, διαφωνώ με κάτι που λέει ο Παπανικολάου είναι αυτή η ισοπεδωτική λογική, που θέλει όσους υποστηρίζουν έμμεσα ή άμεσα τον ευρωμονόδρομο του Σαμαροβενιζελοκουβέλη να είναι ημιμαθείς, εμμονικοί, ψιλο(ή χοντρο)κατευθυνόμενοι από τη μηντιακή ζούγκλα και πάει λέγοντας. Μέρος της αστικής σκέψης είναι κι αυτοί, ποιος είπε όμως ότι όλοι οι αστοί είναι ίδιοι; Ο Πιτσιρίκος, δηλαδή, είναι εμβριθής γνώστης όλων των θεμάτων για τα οποία γράφει τις εξυπνάδες του ή σταμάτησε, αυτομάτως, να είναι εξαρτώμενος από τότε που έφυγε από το αλαφουζέικο; Και, στο φινάλε, ακόμη κι αν ξέρει κάτι περισσότερο για το δημοσιονομικό έλλειμμα από τον Θανάση Χειμωνά, πάω στοίχημα ότι από Σουμπούτεο είναι άσχετος. Κι αυτό μετράει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου