Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΖΟΥΚΕΡΜΠΕΡΓΚ

Ως γνωστόν, δύο είναι τα βασικά επιχειρήματα των αριστερόστροφων και φιλελεύθερων (με την καλή έννοια) εναντίον της προοπτικής οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Η Σοβιετία έφαγε τα ψωμιά και τα μούτρα της, άρα τι θες τώρα και μας τα ζαλίζεις με στερεότυπα από τη δεκαετία του '30. Και γιατί συνέβη το μοιραίο; Αναποτελεσματικότητα του κεντρικού σχεδιασμού στην οικονομία, αφενός, πνίξιμο των δημοκρατικών ελευθεριών με ακραίο και βάρβαρο, μάλιστα, τρόπο, αφετέρου. Και να σου η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού (που πιάνει από λιμό στην Ουκρανία και Κατίν μέχρι Μελιγαλά) και η ανεκδοτολογία με τις Ρωσίδες που τα δίναν όλα για ένα μπλου τζην. Εντέχνως, βεβαίως, αποσιωπάται ότι η σοβιετική οικονομία σημείωσε αλματώδη, πρωτοφανή, ανάπτυξη μέχρι τη δεκαετία του '50, ενώ το μορφωτικό επίπεδο των πρώην σοβιετικών πολιτών, που καθαρίζουν ακόμη σκάλες στη Δύση, είναι κατά πολύ ανώτερο από πολλούς δικούς μας αποφοίτους πανεπιστημίου.

Πώς τα θυμήθηκα πάλι αυτά; Ως γνωστόν, το κόμμα δεν τα πάει και τόσο καλά με την επικοινωνία και καλά κάνει, κατά τη γνώμη μου. Αν εξαιρέσουμε την Κανέλλη, που πρέπει άμεσα να την κάνει για σύμβουλος της μελλοντικής πρώτης κυρίας Σαμαρά (έλα, ρε Λιάνα), θεωρώ εξαιρετικά επιτυχημένες τις επιλογές Μεντρέκα και Μαϊλη ως βαρέος επικοινωνιακού πυροβολικού. Μιλάμε για κανονικές Κατιούσες. Ένα "Στα τσακίδια" συσπειρώνει χιλιάδες αγανακτισμένους, που εγκαταλείπουν τις άλλ' αντ' άλλων αυτοργανωτικές παπαριές και συγκεντρώνονται δημοκρατικά. Σοβαρά, τώρα. Αν κάτι έχω να προσάψω στην επικοινωνιακή τακτική του ΚΚΕ, είναι ότι δεν υψώνει αρκετά τους τόνους στην απόκρουση των παπαρολογιών για τη χρεοκοπία του σοβιετικού μοντέλου. Σε μια εποχή σαν τη δική μας, θα έπρεπε να τονιστεί ότι στο σπίτι του χρεοκοπημένου δε μιλάνε για σκοινί. 

Κι αυτό όμως του το συγχωρώ του κόμματος. Όχι μόνο γιατί είμαι απ' έξω και ως γνωστόν όποιος είναι έξω απ' το χορό πολλές παπάρες λέει. Του συγχωρώ επίσης την αντι-φέισμπουκ στάση του. Τι ζύμωση να κάνεις όταν όλη μέρα παπαρολογείς και βάζεις λάικ; Όπως και στην τηλεόραση που όλα τα αλέθει, ακόμη και τα σοβαρά πράγματα εξισώνονται με το Mafia Wars και η μάχη σε συνθήκες θριάμβου της αντεπανάστασης με το ποστάρισμα του χιτ από τις καύλες των '80s. Τα λέω αυτά μετά λόγου γνώσεως, καθώς έχω κάνει το φέισμπουκ δεύτερο σπίτι μου. Ας είμεθα ειλικρινείς. Ουσιαστική πολιτική θέση μόνο σε χώρους δουλειάς και μόνο με συλλογική δράση μπορεί να διαμορφωθεί. Είναι λοιπόν αναγκαίο να επιλέξω. ΚΚΕ ή φέισμπουκ; Φέισμπουκ με τα μπούνια. Δεν έχουν ακόμη ωριμάσει οι συνθήκες. Άσε μας ρε Αλέκα στην αστική νιρβάνα μας για λίγο ακόμη. Έτσι κι αλλιώς το λίγο γίνεται κάθε μέρα και πιο λίγο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου