Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

ΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ



Επαναληπτικές εκλογές μεθαύριο και στην πόλη μας η κόντρα Κακλαμάνη - Καμίνη φέρνει και πάλι στην επιφάνεια τα υπαρξιακά ερωτήματα του Έλληνα αριστερού. Πριν ασχοληθώ με αυτά, ας κάνω μία σύντομη παρουσίαση του ματς.

Κακλαμάνης: Αντιπαθής φάτσα, καραδεξιός, πατριδολάτρης, συμμετείχε προ 17 ετών στην υπερβατική (με όλη τη σημασία της λέξης) έφοδο του Αντώνη Σαμαρά προς τον μακεδονικό (ανοιξιάτικο) ουρανό. Προσφάτως το γύρισε σε Ντορικός, ακόμη πιο προσφάτως όμως συνετάχθη με τους "αντιμνημονιακούς". Για τη θητεία του στον Δήμο όλοι έχουν να λένε τα χειρότερα. Σε περίπτωση επανεκλογής του η μόνη ελπίς (για γέλιο τουλάχιστον) προκύπτει από τον κυρίαρχο ρόλο του Ηλία Ψινάκη στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Καμίνης: Από τις σοβαρές και συνάμα συμπαθείς φάτσες,  φιλελεύθερων αρχών, με συγκροτημένο λόγο. Ποτέ δεν θα τον ψήφιζα για πρωθυπουργό, καθώς οι πολιτικές επιλογές του παραπέμπουν σε Ομπάμα και όχι σε Λένιν ή έστω σε Αλιέντε. Στο Δήμο όμως ειλικρινά τον θεωρώ καταλληλότερο ακόμη και αν αντίπαλός του στο δεύτερο γύρο ήταν ο Σοφιανός (τρελή φαντασία, ε;). Φαίνεται μεθοδικός, ενώ η θητεία του ως Συνήγορος του Πολίτη τον ανέδειξε σε φωτεινή εξαίρεση στον κυκεώνα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης και την αναποτελεσματικότητα πολλών από τις υπόλοιπες ανεξάρτητες αρχές.

Τι έχει να πει η Αριστερά επ'αυτών (εννοώ την πραγματική, όχι τη ροζ του Συνασπισμού); Αποχή λέει, γιατί αν βγει ο Καμίνης θα ενισχυθεί το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ. Αν δεν βγει, τι θα γίνει; Θα ενισχυθεί προφανώς η κατ'επίφαση αντιμνημονιακή ΝΔ. Ό,τι και να γίνει, λέω εγώ, εξυπηρετείται ο δικομματισμός.

Θέλεις να πολεμήσεις το μνημόνιο; Πάλεψε για να πείσεις ότι αξίζει το ρίσκο και οι θυσίες για αυτόν τον αγώνα. Κινητοποίησε κόσμο, φέρε τούμπα τον φόβο και τον μικροαστισμό των περισσότερων Ελληνων. Δείξε ότι δεν υπάρχει πλέον ελπίς στον μέχρι πρότινος προβαλλόμενο ως μονόδρομο του καπιταλισμού. Μην με τρελαίνεις όμως, λέγοντάς μου ότι αν δεν βγει ένας άξιος και ικανός άνθρωπος στην Αθήνα και αντίθετα επανεκλεγεί η χαρά του φοβισμένου μικροαστού και του πολιτικαντισμού Νικήτας, χτυπάς την τρόικα.

Δεν με ενδιαφέρει, αν στην Αττική βγει ο Σγουρός ή ο Κικίλιας. Δεν πιστεύω ότι κανείς από τους δύο θέλει ή μπορεί. Μάλλον Κικίλια προτιμώ, αφού θα βγαίνει στον Αυτιά και θα μου φτιάχνει για τα επόμενα τέσσερα χρόνια το κέφι πριν φύγω για δουλειά ή πριν δω κανένα dvd (κρίση, έχουμε, η ανεργία είναι ένα ενδεχόμενο). Με ενδιαφέρει όμως να μην με περνάνε για μαλάκα. Και καλά το ΚΚΕ. Το συγχωρώ, καθότι η τακτική του είναι πάγια και μέσα στα παράλογα που παράγει (όπως εν προκειμένω) έχει τη λογική του και τελικά τη συνέπειά του. Δεν μπορεί όμως να βγαίνει ο Πιτσιρίκος και να επικαλείται την επερχόμενη μπουρδελοποίηση της χώρας (λόγω χρεοκοπίας) για να μου πετάξει κάτι εξισωτικά "Τι Νικήτας, τι Καμίνης". Την μαλακία πολλοί ηγάπησαν, τον μαλάκα ουδείς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου