Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΟ ΙΝΔΑΛΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Ο Γιάννης Παναγόπουλος, αντικείμενο λατρείας εκατομμυρίων εργαζόμενων, προσπαθεί να ξεφύγει από τους παραληρούντες θαυμαστές του.

«Έχουμε κάνει πάρα πολλές κινητοποιήσεις. Όμως, σκληρές πολιτικές, αυτές που προβλέπονται στο Μνημόνιο, εφαρμόστηκαν και ορατές πολιτικές, εναλλακτικές λύσεις δεν φαίνεται να υπάρχουν» δήλωσε ο Γ. Παναγόπουλος.


Οι Έλληνες συνδικαλιστές ποτέ δεν φημίζονταν για το μαχητικό πνεύμα τους και τη γνήσια έκφραση των εργαζόμενων. Εξαιρώ από τους εργαζόμενους ένα πλήθος λίγο έως πολύ βολεμένων σε Δημόσιο, ΔΕΚΟ και λίγες περιπτώσεις του ιδιωτικού τομέα (π.χ. ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί), που είχαν εξασφαλίσει, έναν αξιοπρεπή (τουλάχιστον) μισθό και κυρίως επαγγελματική ασφάλεια. Όλοι αυτοί εκφράζονταν, μέχρι πρόσφατα, απολύτως γνήσια από τους συνδικαλισταράδες, όσο κι αν κατά καιρούς τους έβριζαν. Γιατί όχι άλλωστε; Μέσα σε μία εργασιακή ζούγκλα, όπως αυτή που αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος στο μεγαλύτερο μέρος του ιδιωτικού τομέα, όλοι αυτοί είχαν θέση εργασιακής αριστοκρατίας. Για να είμαστε δίκαιοι βέβαια, ενώ όλοι οι υπόλοιποι έβριζαν τους "βολεμένους", η κριτική τους είχε κάποια όρια, καθώς το κρυφό ή φανερό όνειρό τους ήταν να μπουν κι αυτοί στον εργασιακό παράδεισο του δημοσίου ή κάτι παρεμφερούς τέλος πάντων.
Όλα αυτά οδηγούνται με ταχύτατους ρυθμούς σε ένα οδυνηρό τέλος. Μνημόνιο, Δ.Ν.Τ., νεοπαπανδρεϊσμός (κατά το νεοφιλελευθερισμός), ο Μπάμπης (του ΣΚΑΪ) κ.λπ. συνθέτουν τις φανερές δυνάμεις αποδόμησης του ελληνικού εργασιακού Ελντοράντο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ποια είναι η θέση των Παναγοπουλαίων; Πριν από λίγους μήνες ήμουν παρών σε ένα συλλαλητήριο, στο οποίο απηύθηνε χαιρετισμό ο πρόεδρος της Γ.Σ.Ε.Ε., ενώ το ακροατήριο τον έκραζε μαζικά με πρωτότυπα (κατά βάση) μπινελίκια. Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι ο Παναγόπουλος έκανε ότι δεν άκουγε. Είπε τις γνωστές παπάρες του (γρήγορα - γρήγορα είναι αλήθεια) και έδωσε το έναυσμα για την πορεία. Είναι προφανές ότι έχει χάσει κάθε νομιμοποίηση στη συνείδηση των εργαζόμενων, που δεν μπορούν, πλέον, να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν το παιχνίδι που παίζεται. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθούσε να παίζει το ρόλο του με επαγγελματική συνέπεια, σαν ηθοποιός που τον γιουχάρει το κοινό, αλλά αυτός λέει απτόητος και την τελευταία ατάκα του. Σημειωτέον δε ότι είχα εντυπωσιαστεί ακόμη περισσότερο, έχοντας στο μυαλό μου το ξύλο που είχε φάει στο Σύνταγμα, λίγες μέρες πριν τη συγκεκριμένη πορεία (της 5ης Μαϊου).
Από τέτοιους ανθρώπους δεν περιμένεις βέβαια να χαράξουν έναν δρόμο (ούτε καν μονοπάτι) αγώνα και διεκδικήσεων. Η παραπάνω δήλωση όμως σε ξένο ειδησεογραφικό πρακτορείο, με εξέπληξε ευχάριστα. Είναι προφανές ότι είτε επειδή βαρέθηκε να το παίζει νουνεχής πλην αγωνιστής είτε επειδή έκρινε ότι πλέον οι Έλληνες έχουν αποβλακωθεί τελείως τα είπε χύμα: "Παιδιά τα κεφάλια μέσα. Αρκετά με τον αγωνιστικό ποδαρόδρομο Ομόνοια - Σύνταγμα. Τώρα μόνη επιλογή, η προσευχή στα εικονίσματα του Δ.Ν.Τ. και του προφήτου αυτού Γεωργακίου. Αμήν".
Αυθορμήτως τα "μετρημένα" λόγια του μεσήλικα συνδικαλιστή μου υπενθύμισαν μια πρόσφατη ιστορία. Συγγενικό μου πρόσωπο, σαϊνι στην ανίχνευση της αλήθειας πίσω από τις λέξεις, παραβρέθηκε σε σύναξη πανεπιστημιακών ανηκόντων στη λεγόμενη ανανεωτική, εκσυγχρονιστική κ.λπ. Αριστερά. Εκεί ένας εκ των ηγητόρων του εν λόγω κλαμπ ήταν σαφής. "Κόψτε τις μαλακίες, μας πήραν χαμπάρι. Δεν θα λέμε πολλά, γιατί δεν θα χάσουμε μόνο τις επιχορηγήσεις και τις λοιπές μάσες μας, αλλά κινδυνεύει και η θεσούλα μας". Δεν τα είπε έτσι βέβαια, αλλά αυτά εννοούσε. Κατηφές το ακροατήριο των σκεπτόμενων αγωνιστών της αριστεράς συγκατένευσε, με πόνο καρδιάς είναι αλήθεια.
Όταν οι "σκεπτόμενοι αριστεροί" συμπεριφέρονται σαν πανικόβλητα ποντίκια, ο Παναγόπουλος μοιάζει με γίγαντα των εργατικών αγώνων. Όταν οι εργαζόμενοι πιάσουν πάτο θα πάψουν να βλέπουν ελπίδα εκεί που δεν υπάρχει. Έχουμε πολύ δρόμο όμως μέχρι τότε. Υπομονή.

1 σχόλιο:

  1. Είναι απίστευτο το αδιέξοδο καθώς οι επαγγελματίες Ελληναράδες (επαγγελματίες "της κονόμας" ή επαγγελματίες "αριστεροί-διανοούμενοι" ή επαγγελματίες "πατριώτες" ή επαγγελματίες "εργαζόμενοι-εξεγερμένοι" / θέμα ρόλου) κοιτάζουν μέσα από το καφενείο παίζοντας τάβλι (ή τώρα πλέον από τον καναπέ της TV) και περιμένουν κανένα πιο μαλάκα από αυτούς να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Η εμπειρία μου από ένα καθίδρυμα από όπου πέρασα ένα φεγγάρι μου έχει αφήσει την ανάμνηση της φράσης που ξεστόμισε η ιδιαιτέρα κάποιου μικρομεσαίου πολιτικού που προσπαθούσε να βρει στασίδι σε "τολκ σόου". Η απάντηση που είχε λάβει η ιδιαιτέρα όταν τηλεφώνησε στον "δημοσιογράφο" για τις "λεπτομέρειες" ήταν ότι "η εποχή του τζάμπα πέρασε!". Η εμβληματική αυτή φράση είναι ο τίτλος για τη νέα περίοδο της μετά-/μετά-/μετά....πολίτευσης, της οποίας το περιπόθυτο τέλος δε λέει να έρθει. Σε λίγο θα υπάρχει απλώς μετά/μετά/μετά...μεταπολίτευση χωρίς Ελλάδα (τουλάχιστον όπως η έννοια "Ελλάς" - ώς τώρα - έχει εγχαραχθεί στο κατάλληλα εκπαιδευμένο φαντασιακό μας).
    "Με πορδές δε βάφονται αυγά" ως γνωστόν. Η ψωμολύσα θα πέσει έντεχνα, σταδιακά και με την κάτάλληλη "επικοινωνία". Μόνο σε κάποια ξενόφερτη ελίτ και τα συμφέροντά της μπορούμε να ελπίζουμε, όπως συνέβαινε εξάλλου πάντα σε αυτό το κρατίδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή